Eindejaarslijstjes: De mooiste rit in een grote ronde van 2021

donderdag 9 december 2021 om 19:45
Eindejaarslijstjes: De mooiste rit in een grote ronde van 2021

foto: Cor Vos

Eindejaarslijstjes

In de maand december blikt WielerFlits traditioneel terug op het afgelopen wielerseizoen met de reeks Eindejaarslijstjes. Wat waren de hoogte- en dieptepunten van het afgelopen jaar en welke renners verdienen nog een eervolle vermelding voor 2021? Iedere werkdag is er een nieuwe lijst met bijbehorende poll. Vandaag staat centraal: de mooiste rit in een grote ronde van 2021.

Wil je de tussenstand of uitslag van de Eindejaarslijstjes-poll bekijken? Check dan elke dag de Instagram Stories van @WielerFlits!


flag-it Giro d’Italia – Etappe 9

foto: Cor Vos

De negende etappe van de Giro d’Italia was uiterst vermakelijk. Een relatief korte bergrit met een aankomst op een grindstrook van 1,6 kilometer, dat kon ook alleen maar spektakel opleveren. De verrassende Attila Valter begon in de roze trui aan de etappe en liet zijn ploeg een kopgroep van zestien man wegrijden. Een van de vluchters leek met de overwinning aan de haal te gaan en Geoffrey Bouchard had de beste papieren.

Op de slotklim had de Fransman een groepje met onder meer Bauke Mollema en Koen Bouwman afgeschud, maar de klimmer van Jumbo-Visma liet dat niet zomaar gebeuren. Bouwman sloot bij het opdraaien van de gravelstrook, richting de top van Campo Felice, aan bij Bouchard. Beulswerk van INEOS Grenadiers deed de droom van de aanvallers echter uiteen spatten. Een ontketende Egan Bernal ging als een straaljager voorbij Bouwman en Bouchard en sloeg een dubbelslag op de top.

Lees hier het wedstrijdverslag terug


flag-it Giro d’Italia – Etappe 11

foto: Cor Vos

Een Strade Bianche-etappe in de Giro d’Italia was al lange tijd niet voorgekomen, maar in 2021 was het weer zover. Van de laatste zeventig kilometer in de heuvelrit naar Montalcino was de helft over de onverharde grindwegen die we kennen uit de Toscaanse klassieker. Het werd uiteindelijk een strijd op twee fronten, omdat de vlucht van de dag redelijk makkelijk ontstond. Inclusief Taco van der Hoorn, Dries De Bondt, Lawrence Naesen, Bert-Jan Lindeman en Harm Vanhoucke.

Het peloton gaf de koplopers meer dan tien minuten voorsprong en dus een vrijgeleide voor de ritzege. Geen Nederlander of Belg won, maar Mauro Schmid. De jonge Zwitser van Qhubeka NextHash wist Alessandro Covi na een stoffige en heuvelachtige strijd, met de nodige lekke banden in de kopgroep te verslaan in een sprint-à-deux.

Bij de favorieten was het Egan Bernal die alle gravelstroken overleefde, het initiatief nam, in de finale een splijtende demarrage plaatste en zo een slag sloeg in het klassement. De grote verliezer was Remco Evenepoel, die zich niet comfortabel voelde op de onverharde wegen, zijn ploegmaat João Almeida liet wachten en uiteindelijk twee minuten verloor op de latere Girowinnaar.

Lees hier het wedstrijdverslag terug


flag-fr Tour de France – Etappe 2

foto: Cor Vos

Nadat wereldkampioen Julian Alaphilippe in de openingsetappe van de Tour de France, leek ook de tweede rit met aankomst op Mûr-de-Bretagne een kolfje naar de hand van de Franse geletruidrager. Het liep echter volledig anders. Op de eerste keer Mûr-de-Bretagne, 17 kilometer voor de finish, plaatste Mathieu van der Poel een eerste demarrage. Het leek een wanhoopsaanval en ingeving, zoals we die zo vaak zien bij hem. Op de top veroverde hij acht bonificatieseconden, waardoor hij virtueel op tien seconden kwam van Alaphilippe.

Van der Poel werd kort na de top gegrepen door de favorietengroep, waarna het tempo werd opgevoerd richting de laatste beklimming. Na enkele speldenprikken was het opnieuw de Alpecin-Fenix-kopman die een demarrage plaatste. Hij profiteerde optimaal van een moment van twijfel bij de rest en flikte het schier onmogelijke: hij won de rit, pakte acht seconden én tien boni’s, waardoor hij de gele trui overnam van Alaphilippe. MVDP kon zijn emoties niet bedwingen, want hij deed daarmee iets wat zijn opa en voorbeeld Raymond Poulidor nooit wist te bereiken.

“Ik gokte een beetje, want ik had alles gezet op de eerste beklimming. Ik had die bonificatieseconden nodig als ik de gele trui wilde hebben. Het was ook mijn laatste kans op die trui. Dit is ongelooflijk”, vertelde hij na afloop. Bij het passeren van de finish wees Van der Poel naar boven. “Dat was naar mijn opa natuurlijk.”

Lees hier het wedstrijdverslag terug


flag-fr Tour de France – Etappe 7

foto: Cor Vos

Met Mathieu van der Poel nog altijd in de gele trui, nadat hij knap standhield in de tijdrit naar Laval, vertrok het Tourpeloton op de zevende dag voor een tocht van 249 (!) kilometer naar Le Creusot. De finale was heuvelachtig en dus werd de rit, ook gezien de afstand, gezien als een typische klassieker. Wat vervolgens gebeurde in het eerste koersuur, hadden weinigen voorspeld: een kopgroep van 29 renners mét gele trui Van der Poel en ook zijn eeuwige rivaal Wout van Aert reed weg.

De twee waren in een onderlinge strijd verwikkeld om het geel. Het verschil voor de rit was 30 seconden, met alleen Tadej Pogačar tussen hen in (op acht seconden van Van der Poel). De Sloveen liet de twee echter gaan. De kopgroep mocht voor de ritzege strijden en in de loodzware finale was het Matej Mohorič die solo won nadat hij Jasper Stuyven, Brent Van Moer en Victor Campenaerts wist af te schudden. Zij waren weggereden uit de grote kopgroep.

Ook Kasper Asgreen schoof mee in een van die groepjes, en dat was dan weer gevaarlijk voor Van der Poel. De Deen, die hem eerder in de Ronde van Vlaanderen geklopt had, was slechts 1.49 minuut verwijderd van het geel. Het zorgde ervoor dat Van der Poel en Van Aert de handen ineen sloegen in deze vermakelijke en lange etappe, waardoor MVDP de gele trui wist te behouden. Ander groot nieuws die dag: Primož Roglič had te veel last van zijn val en kon het peloton niet meer bijhouden.

Lees hier het wedstrijdverslag terug


flag-fr Tour de France – Etappe 11

foto: Cor Vos

Twee keer de Mont Ventoux in één Tour de France-etappe, al was de finish niet boven, maar beneden in Malaucène. De ASO pakte uit en het werd een rit om niet snel te vergeten. Andermaal was er een felle strijd voor de vroege vlucht, want het was de ideale kans voor een aanvaller om deze rit te winnen. Mee van voren? Julian Alaphilippe, Daniel Martin, Pierre Rolland, Bauke Mollema, Xandro Meurisse en later nog Wout van Aert, Kenny Elissonde, Benoît Cosnefroy en Greg Van Avermaet.

Het waren wereldkampioen Alaphilippe en Belgisch kampioen Van Aert die op de eerste keer Mont Ventoux de kopgroep uitdunden. Aan de voet van de tweede keer Mont Ventoux probeerde Elissonde een schifting door te voeren. Alleen Van Aert, Mollema en Alaphilippe konden die versnelling volgen. De Jumbo-Visma-kopman, die voor de Tour een blindedarmontsteking opliep en door een operatie een flinke trainingsachterstand had, voelde zich echter beresterk en liet de rest achter. Op de Mont Ventoux.

Een dag eerder was Van Aert nog tweede geworden in een massasprint en nu soleerde hij richting de ritwinst in de Ventoux-rit. De laatste elf kilometer van de Reus van de Provence beklom hij in zijn eentje, soeverein en op de macht. Met een minuut voorsprong op Elissonde en Mollema dook WVA de afzink in richting Malaucène, waar de Belg zijn eerste ritzege behaalde van deze Tour. Bij de favorieten vertoonde Tadej Pogačar op de Ventoux voor het eerst wat scheurtjes na een dubbele aanval van Jonas Vingegaard. Was hij dan toch te verslaan? Nee, want de geletruidrager herstelde de schade in de afdaling richting de finish.

Lees hier het wedstrijdverslag terug


flag-fr Tour de France – Etappe 17

foto: Cor Vos

Tadej Pogačar heerste bijna de hele Tour de France in het hooggebergte. Dat kwam het best tot uiting in de zeventiende etappe, de koninginnenrit van de afgelopen Ronde van Frankrijk met aankomst op de Col du Portet. Een kopgroep van zes kreeg een voorsprong van meer dan acht minuten, maar bleek uiteindelijk kansloos voor de ritzege. Op de Col de Peyresourde en de Val Louron-Azet werd ook de strijd om de bolletjestrui uitgevochten door onder meer Wout Poels en Nairo Quintana.

Het was allemaal voorspel, want op de slotklim naar de Col du Portet (16 km aan 8,7%) viel uiteindelijk de beslissing. Al op acht kilometer van de finish was het gele trui Tadej Pogačar die de knuppel in het hoenderhok gooide. In het algemeen klassement had hij al meer dan vijf (!) minuten voorsprong op nummer twee Rigoberto Urán, maar dat boeide hem niet. Alleen Jonas Vingegaard en Richard Carapaz konden de demarrage van Pogačar volgen. Voor Urán ging het te hard, waardoor de Colombiaan zijn tweede plek in het klassement verloor.

Wat volgde was een intense driestrijd tussen de beste klimmers van de Tour 2021. Carapaz deed alsof hij het tempo van gele trui Pogačar en (gelegenheids) witte trui Vingegaard maar moeilijk kon volgen, maar op versnellingen van de Sloveen reageerde hij goed. Op 1,2 kilometer van de meet deed de klimmer uit Ecuador waar de andere twee al rekening mee hielden; hij plaatste een verrassingsaanval. Pogačar liet dat niet gebeuren en sprintte uiteindelijk vol overtuiging naar de ritzege. Vingegaard gaf zich ook niet gewonnen en wist nog tweede te worden. Het gepoker van Carapaz had niet gewerkt.

Lees hier het wedstrijdverslag terug


flag-es Vuelta a España – Etappe 6

foto: Cor Vos

Een aanvaller die de aanstormende topfavorieten nipt voorblijft, dat zijn vaak wel de mooiste overwinningen. In de Vuelta a España gebeurde het in de zesde etappe naar Cullera. Het schoolvoorbeeld van ‘in extremis de favoriet van je afhouden’ met in de hoofdrol: Magnus Cort. Een nagenoeg vlakke etappe met de finish op een klim van 1,9 kilometer aan 9,2%. Dat moet een peloton toch kunnen controleren?

Joan Bou, Ryan Gibbons, Jetse Bol, Bert-Jan Lindeman en Magnus Cort wisten na een vlammend openingsuur in de vlucht van de dag te komen. Toen het verschil meer dan zeven minuten was, ging BikeExchange rijden in dienst van Michael Matthews. Omdat waaiers op de loer lagen, ging het tempo in het peloton nog wat omhoog. Bovendien wilde ook Movistar de etappe winnen, waardoor het alles behalve stilviel.

Met twintig seconden voorsprong begon de kopgroep aan de korte maar steile Alto de la Montaña de Cullera. Cort was de beste van de vijf vluchters, maar hij leek kansloos toen het alom bekende eindschot van Primož Roglič ingezet werd. In de laatste 100 meter sloot de Sloveense klassementsrenner aan in het wiel van Cort, maar omdat er wat lastige bochten in de finale zaten, kon de Deense rasaanvaller tóch de ritzege binnenslepen ten koste van slokop Roglič.

Lees hier het wedstrijdverslag terug


flag-es Vuelta a España – Etappe 9

foto: Cor Vos

De mooiste solo-overwinningen zijn die waarbij je je later afvraagt: “Hoe lang reed die renner nu ook alweer in zijn eentje vooruit?” Precies dat speelde zich af in de negende etappe van de Vuelta a España in de zware bergrit naar de Alto de Velefique. Het was Damiano Caruso die een kunststukje van jewelste opvoerde.

Na de eerste beklimming van de dag zaten precies elf renners in de ontsnapping van de dag. Op de tweede klim van de dag, de 29 kilometer lange Alto Collado Venta Luisa, trok Damiano Caruso al ten aanval. Hij liet onder meer Romain Bardet, Martijn Tusveld en Rafal Majka achter en zag ze pas na de finish terug. Maar ook de favorietengroep wist de ervaren Italiaan van Bahrain Victorious niet meer bij te halen. En dat terwijl het verschil op een gegeven moment ‘maar’ twee minuten was.

In de afdaling en op de Alto de Castro de Filabres breidde Caruso, solo, zijn voorsprong steeds verder uit. Aan de voet van de slotklim naar de Alto de Velefique had hij ruim drie minuten op de eerste achtervolgers en vijf minuten op de favorietengroep. Caruso peddelde stug verder, stortte niet in en hield op de top uiteindelijk 1.05 minuut over op rodetruidrager Primož Roglič. Maar hoe lang was die solo van Caruso ook alweer? 71 kilometer!

Lees hier het wedstrijdverslag terug


flag-es Vuelta a España – Etappe 17

foto: Cor Vos

Met Odd Christian Eiking in de leiderstrui begon een bergetappe met aankomst op de loodzware Lagos de Covadonga. De klassementsrenners konden zich er niet verstoppen. Na diverse mislukte aanvalspogingen reed op La Collada Llomena een kopgroep weg, maar de eerste favoriet die iets probeerde was Mikel Landa. Hij maakte de sprong naar de kopgroep en dwong het Jumbo-Visma van Primož Roglič tot achtervolgen.

De Sloveen liet zijn ploeg de kopgroep bijhalen op weg naar de tweede beklimming van La Collada Llomena, terwijl ook INEOS Grenadiers meehielp. Het was de inleiding voor een alles-of-nietspoging van Egan Bernal op meer dan 50 kilometer van de finish, die alleen door Roglič gevolgd werd. Het was aan Bahrain Victorious en Movistar om te achtervolgen. Dat deden zij op zo’n 40 seconden van de twee koplopers, die goed samenwerkten. De natte omstandigheden maakten het een gevaarlijke afdaling richting de voet van Lagos de Covadonga.

Roglič en Bernal begonnen met anderhalve minuut voorsprong aan de slotklim van 12,5 kilometer. Zeven kilometer voor de meet haakte Bernal, die het al enige tijd moeilijk had, definitief af bij Roglič. De Vuelta-winnaar van 2019 en 2020 was vastberaden om deze monsteraanval succesvol af te ronden. Stoïcijns reed hij naar zijn derde ritzege én de rode leiderstrui, die hij uiteindelijk niet meer zou weggeven. Zijn voorsprong? 1.35 minuut op een groep concurrenten, waar de sprint gewonnen werd door ploegmaat Sepp Kuss. Een sterke Bernal kon, ondanks zijn inspanningen daarvoor, zijn wagonnetje nog net in die groep aanhaken.

Lees hier het wedstrijdverslag terug


flag-es Vuelta a España – Etappe 20

De nummer drie van het algemeen klassement die er tíjdens de voorlaatste etappe van een grote ronde zomaar de brui aangeeft? Het gebeurde echt. Miguel Ángel López stevende af op een podiumplaats, maar door een aanval van diverse concurrenten – met ook ploegmaat Enric Mas daarbij – op 60 kilometer van de finish werd hij gesommeerd niet door te rijden. Binnen no time keek López in de heuvelachtige rit naar Alto Castro de Herville aan tegen een achterstand van vier minuten.

Waar is López? Online doken berichten op dat de Colombiaan boos zou zijn afgestapt. Hij zou door ploeggenoten weer op de fiets zijn gehesen, maar ook onenigheid hebben met de ploegleiding van Movistar. Uiteindelijk stond toch echt een DNF achter zijn naam en volgde een soap waarbij over en weer met modder gegooid. Ondertussen is de breuk definitief tussen López en Movistar en heeft de Colombiaanse klimmer getekend bij zijn oude team Astana.

Maar de rit naar Alto Castro de Herville was veel meer dan alleen de López-soap. Adam Yates opende vroeg de aanval en ook Jack Haig en Bahrain Victorious kleurden de koers bij de favorieten. Ondertussen was er ook een strijd om de ritzege. Vroege vluchter Ryan Gibbons begon met twee minuten voorsprong aan de finale, maar hij werd ruim voor de eindstreep ingerekend door de favorietengroep. Roglič, Yates, Mas en Haig keken in de slotfase naar elkaar, en daar profiteerde Clément Champoussin optimaal van. De Fransman veroverde de ritzege, voor Roglič en Yates.

Lees hier het wedstrijdverslag terug


Stem hier op jouw favoriet!

Dit artikel delen:

48 Reacties

Lalsacien 9 december 2021 om 07:27

Wat mij betreft qua emotie, verrassing en gunfactor etappe drie in de Giro met de winst van Taco vd Hoorn.

Merlinappa 9 december 2021 om 07:28

Ook een goede ja, ik heb zelden zo voor de TV staan schreeuwen haha

BlancoProCycling 9 december 2021 om 08:11

Ja, helemaal eens. De rit die mij van dit jaar het meeste bij is gebleven!

horsm 9 december 2021 om 08:57

Ja, eens. Winner Taco had hier wel tussen mogen staan.

Wheely 9 december 2021 om 08:59

Helemaal eens, prachtig moment.

EducationSecond 9 december 2021 om 09:59

Ook eens, hier had ik absoluut op willen stemmen.

Michelangelo 9 december 2021 om 10:19

Had zeker niet misstaan in de lijst. En ook ik heb naar de TV geschreeuwd ;-)
Vooral ook mooi na afloop, om te zien hoe zijn oud-ploeggenoten hem de overwinning gunden!

Maar verder was het een etappe zonder een echt groter verhaal. Als je er zonder nationalisme naar kijkt is het gewoon de vroege vlucht, waarvan er eentje in staat is om een ‘Thomas de Gendtje’ te doen: sluw rijden, supersterk zijn, en aan het eind precies genoeg over hebben. Spannend om de ritzege, maar geen gekke klassementsdingen of andere plotwendingen.

Taco en zijn verhaal maakten er een pareltje van…

Merlinappa 9 december 2021 om 07:28

Ik mis etappe 8 in de TDF eigenlijk wel in dit rijtje. Stromende regen, een fantastische Dylan Teuns die de etappe wint, en Pogacar die op dik 30km van de finish solo vertrekt zonder dat iemand ook meer een minuut z’n wiel kan houden. Episch.

Groetjesaandevoetjes 9 december 2021 om 08:37

Inderdaad. Mijn stem zou gaan voor deze etappe

Romāns Vainšteins 9 december 2021 om 09:01

Ook mee, dit was ook de etappe waar de tour gewonnen werd. Jammer dat Pogacar het niet afmaakte door ook nog even aan de meet alles voorbij te walsen waarbij ik net zoals in de Tirreno bedachtzaamheid als oorzaak zie en niet de benen die ineens op waren.

Dat gezegd hebbende was nr 7 ook mooi… gelijk denk ik.

Massimo Bataille 9 december 2021 om 09:54

Idd, ik zag de titel van het artikel en dacht direct hieraan.
En achteraf zit deze er zelfs niet tussen, dus begrijp niet echt waar de redactie mee bezig is…

meqadon 10 december 2021 om 20:16

Jup! Dat begrijp ik ook niet waarom die etappe er niet tussen staat.

Yeez 9 december 2021 om 08:37

Etappe 7 in de tour without a doubt

Barry Batsbak 9 december 2021 om 08:47

Ja, mee met Yeez. Mooie etappe waar het koersplezier zichtbaar vanaf spatte. Hopelijk komend daar in de Tour dit werk aan de lopende band van begin tot eind.

Michelangelo 9 december 2021 om 09:22

Meeste kippenvel: zonder twijfel de overwinning en geel van Mathieu. Maar dat was zeker niet de mooiste etappe.

Mijn stem gaat naar de giro-rit over de witte wegen. Een klassieker in een grote ronde. Prachtige omgeving in een prachtig land. Strijd op alle fronten. En voor mij als persoonlijke bonus de spagaat binnen DQS, de wanhoop bij Evenepoel en de diep teleurgestelde Almeida die moest wachten. Prachtig dramastuk in 13 delen.

Echt een etappe met zoveel verschillende verhalen. En een prachtige TV middag.

Koers 9 december 2021 om 10:25

Volgens mij vallen de lekke banden ook enorm mee, terwijl je wel prachtige beelden hebt. Kortom, lekker er in houden zo’n ritje.

lo squalo dello Stretto 9 december 2021 om 10:23

Etappe 8(?) in de Tour voor mij; wat Pogacar daar deed hebben wel al lang niet meer in de Tour gezien.

Van het lijstje zelf de gravel-rit in de Giro. Een schitterende Bernal en een falende Evenepoel die misbaar maakt + Almeida die hem met veel misbaar opwacht

platteprijs 9 december 2021 om 10:38

Er hadden makkelijk andere etappes in dit lijstje kunnen staan. Dat de winst van Van der Hoorn hier niet staat, vind ik zelfs verrassend. Maar kijkend naar dit lijstje toch maar Van der Poel. Niet eens zozeer vanwege de winst die zeker indrukwekkend was maar dat zijn wel meer overwinningen op dit lijstje. Maar vooral vanwege de hoge verwachtingen, het mislopen in de eerste etappe en het een dag later toch klaarspelen als de druk nog hoger ligt. Plus de manier waarop Van der Poel rekent ofwel naast de winst ook de benodigde seconden verzamelt om het geel te pakken. En waardoor veel volgers en commentatoren al dachten dat zijn kruit verschoten was na de eerste demarrage.

VespavanBern 9 december 2021 om 10:46

De Giro strade rit, de Taco van der Hoorn rit en vdp geel zijn de ritten die mij het meest bijblijven dit jaar. Kiezen tussen een van de drie voelde eigenlijk erg onmogelijk, maar uiteindelijk toch maar voor de vdp geel rit gegaan:)

horsm 9 december 2021 om 11:28

Het meeste drama zat ‘m wat mij betreft in het moment waarop Superman Lopez ineens ‘kwijt’ was tijdens de Vuelta. Dit moment was natuurlijk ook prachtig voorbereid door de Netflix serie, waardoor je een beetje zelf kon invullen wat er allemaal gaande was bij de mobbies.

Ik vind het trouwens jammer dat je ineens je e-mailadres moet invullen. De oude polls, waarbij je ergens op klikt werkte toch prima?

Alfons Haavers 9 december 2021 om 11:32

Paar denkwaardige finales zoals vdP zijn Poupou-tribute en Alaphil zijn Nino-tribute, of WvA zijn Ventoux-raid zie ik persoonlijk niet echt als het summum van een GT-etappe.

Dit soort ritten maken een grote ronde een stuk leuker natuurlijk, maar voor mij gaat het toch in de eerste plaats om een strijd op leven en dood tussen de mannen die voor de eindzege vechten.

Die grote strijd hebben we dit jaar niet echt gezien, vind ik. Bernal, Pogi en Roglic staken er telkens bovenuit.

Maar als ik er eentje moet kiezen zou het Le Grand Bornand zijn. Zelden gezien nummertje van de Tourwinnaar. Strade-rit en de Bernal/Roglic-etappe op 2 en 3, al vond ik rit 17 in de Tour met het gebluf van Carapaz ook wel geinig.

Als ik denk aan welke ritten uit grote rondes me het meeste bijblijven, gaat het meestal over langere solo-ondernemingen van 1 van de eindzege-pretendenten. Ik denk aan Froome in de Giro van ‘18, de coup van Contador naar Fuente Dé in ‘12, Andy Schleck naar de Galibier in ‘11, Landis zijn wonderbaarlijke wederopstanding in ‘06…

En daarnaast ritten waar er 1 of ander incident was: Froome lopend op de Ventoux of wachtend op Wiggins, Armstrong die door het veld een slippende Beloki kan ontwijken of aan een zakje blijft hangen en Mayo meeneemt in zijn val, Pantani die gekrenkt de zege krijgt op de Ventoux, Kruijswijk die in het roze te pletter stort op een sneeuwmuur,… Of echte nagelbijters zoals de tijdrit van vorig jaar op La Planche. (Al vallen sommige van deze misschien niet altijd onder de noemer ‘mooiste’, het zijn wel de ritten die blijven hangen.)

Dergelijke dramatiek voor eindwinst hebben we dit jaar minder gezien en qua lange solo komt Le Grand Bornand het meeste in de buurt. Die dan maar.

Romāns Vainšteins 9 december 2021 om 12:07

‘Paar denkwaardige finales zoals vdP zijn Poupou-tribute en Alaphil zijn Nino-tribute, of WvA zijn Ventoux-raid zie ik persoonlijk niet echt als het summum van een GT-etappe’

Volkomen eens, dit zijn fanboy-orgelpunten

horsm 9 december 2021 om 11:36

Misschien wordt Vd Hoorn’s girorit bewaard voor de categorie ‘mooiste Nederlandse overwinning.’

Wheely 9 december 2021 om 12:04

Kan eigenlijk niet kiezen, waren alledrie ook gewoon erg leuke rondes maar omdat het moet dan de Strade rit in de Giro, die was echt smullen. Hoe Ganna daar halverwege los ging ook.

Panache 9 december 2021 om 12:10

Intens genoten van de 21e etappe van de afgelopen Ronde van Frankrijk. Een relatief korte etappe, maar vanaf de start op het puntje van mijn stoel. De constante dreiging (het was niet de vraag of, maar wanneer de gele trui aangevallen zou worden). Richting de finish ging het alsmaar harder en harder en als een duveltje uit een doosje wint Wout Van Aert vanuit het niets de rit. Episch. Een goede tweede is de gravelrit in de Giro.

Mr. Tornado 9 december 2021 om 14:39

Gaat niemand het hebben over de rit naar Lagos de Covadonga? Volgens mij is dat de sterkste aanval die we ooit van Roglic hebben gezien. Dat hij een snelle slotkilometer had wist iedereen, maar zo’n aanval heb ik hem nog niet vaak zien doen. Hij reed trouwens een zeer sterke Vuelta algemeen. Waar hij vorig jaar bergop vaak te kort kwam, maakte hij zijn tegenstand nu gewoon af. Ik hoop deze Roglic vaker te zien.

Alucard 9 december 2021 om 15:24

Etappe 7 van de Tour de France, zonder twijfel. Zo veel koersplezier heb ik nooit eerder in de Tour gezien. Wie vanaf seconde 1 gekeken heeft, weet waar ik het over heb.

Van der Poel en Van Aert bewezen daar dat als zij gezamenlijk losgaan, ook de koningen van grote rondes een groot probleem hebben. Nu reden ze toevallig de hele ploeg van Pogacar naar de vernieling, maar in andere jaren hadden ze Sky en US Postal even goed opgeblazen.

Die ene etappe beloofde nog veel meer voor de toekomst van de Tour dan wat we op de Mur of de Ventoux zagen.

Titaantje 9 december 2021 om 16:16

Wat was er precies speciaal aan wout z’n zege? Gewoon een standaard bergrit met een vluchter die wint. In dit geval was het dan een keertje Wout die won, maar dat maakt de rit toch niet bijzonder of speciaal? Het zou mooi zijn als wielerflits dit soort gekleurdheid een beetje uit de lijsten zou halen en meer zou focussen op de “kwaliteit van het wielrennen” in het maken van dit soort lijstjes.

Alucard 9 december 2021 om 16:34

Zo werd Boogerd zijn zege op La Plagne ook jarenlang belachelijk excessief bewierookt. Terwijl hij die Tour gewoon in ging om tegen ware klassementsmannen in de bergen te strijden. Toen dat weer eens faliekant mislukte en hij in de stand op ruim een half uur was gereden, lieten ze hem die dag van La Plagne gewoon rijden. Zo heb je elk jaar weer van zulke b-garnituur etappewinnaars in de bergetappes.

Bij Van Aert is het natuurlijk wel zo dat de mystiek van de (dubbele) Ventoux en zijn complementaire zeges het wel extra bijzonder maken.

Michelangelo 9 december 2021 om 16:51

@Titaantje,
Het feit dat bijna niemand dit benoemd als de meest memorabele rit in een grote ronde onderschrijft jouw mening volledig.

Als Elissonde die dag dit nummertje had opgevoerd dan stond die niet in dit overzicht. Iets met nationaliteit en populariteit zullen we maar zeggen.

Alfons Haavers 9 december 2021 om 17:21

Had Cancellara of Sagan of, stel het je maar eens voor, MvdP de rit met een dubbele Ventoux gewonnen, werd deze zege ook bewierookt hoor.

Als klassiek type van +75kg dit soort rit winnen, de dag nadat je 2de wordt in een massasprint, hoeft echt niet geminimaliseerd te worden.

Dik nummertje, maar zoals ik hierboven al aangaf net zoals dat van vdP en Alaphilippe wel in de schaduw van Pogacar. In een grote ronde gaat het natuurlijk om eindwinst en hoe je die pakt, niet over de renners die een rit all-out gaan en de dag of week erop kunnen laten lopen.

Beer 9 december 2021 om 17:30

Wat Alfons zegt. Verder natuurlijk ook die Belgische driekleur, de vele Belgische fans aan de finish, het gegeven dat deze berg in België veel losmaakt en het bijzondere van de dubbele beklimming.

Vintage Michelangelo ook weer om de naam Elissonde er even tegenaan te droppen, waar Wout ook gerenommeerde renners als Alaphillipe en Mollema uit het wiel kletst. Venijnig; een ander woord heb ik niet voor deze Toscaanse vorm van downplayen.

Michelangelo 9 december 2021 om 18:37

@Alfons,
De rit over de Ventoux wordt terecht bewierookt. Nu kun je aankomen met namen als Sagan of Cancellara, maar je moet ook gewoon naar de rit zelf kijken. En ik vond de rit heel mooi maar zeker niet ‘episch’. En dat het gaat om Van Aert en de driekleur is eigenlijk gewoon nationalistisch gekonkel van Vlamingen met een complex. Vandaar ook mijn Elissonde-vergelijking.

ik wil zijn prestatie niet minimaliseren, maar er zijn gewoon ritten die veel meer in zich hadden dan de rit van Van Aert die uit een kopgroep de overwinning pakt. En uiteindelijk baarde ook de strijd daarachter een muis. Mocht er nog een plotwending gezeten hebben in de strijd om geel, dan had ie wat hoger in de lijst gestaan.

Alfons Haavers 9 december 2021 om 20:54

Oké maar de rit die vdP won was nu verder ook weer niet zo ‘episch’. Hij leek de enige die echt interesse toonde in de rit en de trui die dag.

Roglic en Pogi waren meer bezig met naar elkaar te kijken, en buiten 2 demarrages van vdP van een paar honderd meter terwijl de 2 andere grote kanshebbers op de rit niet reageren, gebeurde die dag eigenlijk ook weinig. Was dit strijd tussen de groten op het scherpst van de snee uren aan een stuk?

Kan best begrijpen dat je ervan genoten hebt en het was inderdaad een mooie geste voor zijn grootvader en zeker indrukwekkend, maar de rit van Matje briljant vinden en die van Wout niks speciaals lijkt me eerder ingegeven door het feit dat je fan bent van MvdP en wat minder van WvA dan dat er zoveel verschil zat in die etappes. Bij de Ventoux-etappe had je nog tenminste wat langere strijd onder de klassementsmannen met Vingegaard die Pogi op een gegeven moment loste.

Michelangelo 9 december 2021 om 21:38

@Alfons,
Zie ook mijn persoonlijke favoriet ergens hierboven. En daar zeg ik letterlijk dat de etappe van mathieu ondanks mijn kippenvel niet de mooiste etappe was. Simpelweg omdat het grotere verhaal ontbrak. Afgezien natuurlijk van Poupou en de gemiste kans de dag daarvoor. De emotie na afloop was gewoon kippenvel, de koers an sich een stuk minder.
En dat is exact hetzelfde bij de etappe van Wout. Mooie winnaar, knap gereden, maar verder eigenijk een etappe ‘sans histoire’. Zeker omdat ook de strijd daarachter eigenlijk een muis baarde.
overigens kan ik van beide renners genieten.

Daarom is voor mij de Giro etappe over de strade bianche de mooiste etappe. Vanwege het parcours, het landschap, maar ook het koersverloop en alle verhalen vooraf en daarna. Met voor mij als persoonlijk bonus het eerste deel van de ontmaskering van Evenepoel en Almeida die moest wachten op zijn kopman om niet met de camion naar huis te moeten.

Dat soort etappes hebben gewoon alle ingredienten in zich. Net zoals de Lopez-etappe bijvoorbeeld in de vuelta.

ik denk dus eerlijk gezegd dat we het meer met elkaar eens zijn dan we zouden willen…

Brabander 9 december 2021 om 17:48

Heb jammer genoeg lang niet alles kunnen zien, maar zonder de opties gezien te hebben kwam gelijk de etappe die Champoussin in de Vuelta kwam naar boven. Wat was dat eeln heerlijke chaos zeg. Zelden vertoond

Murcia 9 december 2021 om 18:37

Ga ik ook voor, die rit was bizar met al die ontwikkelingen maar bovenal wonderschoon qua parcours een soort van LBL op anabole steroïden. Hoogtepunt de pure verbazing bij Wuyts toen hij het bericht kreeg dat Superman niet verder wilde en dat men op hem aan het inpraten was. De werkelijkheid werd mooier dan fictie.

Covadonga 9 december 2021 om 22:51

Ik sluit me hier ook bij aan.

miguelon 9 december 2021 om 19:44

Etappe 8 van de Tour, hoe kán het dat je die hier zelfs niet tussen zet, hier won Pogacar de Tour op een manier die we niet meer zagen sinds Froome in de Giro.

Alucard 9 december 2021 om 20:38

Een indrukwekkend wapenfeit is niet hetzelfde als een mooie etappe.

kleomantre 9 december 2021 om 23:38

Met Sonny in een sterke, doch onderbelichte bijrol.

Marik 9 december 2021 om 20:02

Ik zie hier twee soorten reacties. De reacties van de fanboys waarbij hun favoriet de etappe won én aan de andere kant de mensen die puur kijken naar het verloop van de etappe zonder een favoriet. Die laatste groep kijkt er natuurlijk wat objectiever naar.

Beer 9 december 2021 om 20:07

Anderzijds is er natuurlijk niets mis met fan zijn van een renner en op die manier gepassioneerd de koers volgen. Dan geniet je natuurlijk met volle teugen wanneer die renner een prachtkoers wint. Objectief koers kijken, is dat ook niet gewoon saaier? Doe mij dan maar het denigrerende ‘fanboy’.

Romāns Vainšteins 9 december 2021 om 20:30

Ik ben zelf geen man van kippenvel die op een tafel staat te springen of een tv scherm toejuicht en wijt dat gemis aan verregaande objectiviteit. Mij gaat het om de ambiance, omgeving en suspense. Hoewel de een wat leuker is dan de ander blijven de renners poppetjes.

In een contest als deze voor een vd Hoorn, MvdP of van Aert kiezen is derhalve onmogelijk. Ik heb meer genoten van Thieutje in Vlaanderen en Roubaix dit jaar dan in de Strade en die Touretappe.

Gerrit Glomser 9 december 2021 om 20:57

Ik mis inderdaad ook de zeges van Teuns en van der Hoorn waarbij die van Teuns meer tot de verbeelding spreekt… 2 keer de Ventoux oprijden is ook mooi, maar vond het geen supermooie rit. Zelfde geldt voor die superkorte Girorit, die eigenlijk alleen aan het einde spanning opleverde. Mathieu’s winst was emotioneel de mooiste, maar verder ook geen superrit.

Meest opvallende voor mij dan toch de opgave van Lopez in de één a laatste rit van de Vuelta, waarna wel duidelijk was dat hij weg zou gaan bij Movistar… Overigens was dat ook wel duidelijk na de witte wegenetappe van de Giro waar Almeida moest wachten op een veel zwakkere Evenepoel. Kostte hem toen zeker een mogelijkheid om de trui uiteindelijk te pakken en mogelijk op het podium te eindigen in een grote ronde.

Gebruikersnaam 9 december 2021 om 21:40

Begrijp niet waarom van der Poel er tussen staat en Alaphilippe niet. In beide gevallen een topper die in een voor hem emotioneel beladen moment stelt dat ze die dag gaan winnen en geel gaan claimen op een slotklim. 2 dagen na elkaar hetzelfde.

Vond de zeges van van der Hoorn en Campenaerts cooler/leuker dan die van de hypeboys uit het veld.

Alucard 9 december 2021 om 22:22

De superieure schoonheid van Van der Poels triomf zit hem:

(1) in het contrast met de dag ervoor, toen hij ondanks zijn paars-gele shirt hevig teleurstelde.

(2) in het schier onmogelijke ervan. Niemand had het ook maar geopperd dat hij alle favorieten twee kwee achter elkaar op de Mur kon overklassen, met bovendien voldoende voorsprong om geel te pakken.

(3) in de tranen en emoties waarmee hij heel Frankrijk voor zich won.

In vergelijking daarmee was Alaphillipe's zege gewoon zijn zoveelste sprint omhoog.

xistnc 9 december 2021 om 22:07

Lagos de Covadonga, met afstand.

Headlines

Materiaalzone

Populair