Het wielermoment van 2023 is eigenlijk niet te kiezen
foto: Cor Vos
Koen Middendorp
zondag 3 december 2023 om 11:30

Het wielermoment van 2023 is eigenlijk niet te kiezen

In de maand december blikt WielerFlits traditioneel terug op het afgelopen wielerseizoen met de reeks Eindejaarslijstjes. Wat waren de hoogte- en dieptepunten van het afgelopen jaar en welke renners verdienen nog een eervolle vermelding voor 2023? Er is weer een nieuwe lijst met bijbehorende poll. Vandaag staat centraal: het wielermoment van 2023.

De sprint tussen de twee eeuwige veldritrivalen in Hoogerheide

Wout van Aert en Mathieu van der Poel kwamen elkaar in aanloop naar het WK veldrijden in Hoogerheide tien keer tegen in het veld. De onderlinge stand? 6-4 in het voordeel van de Belg. Van der Poel werd in het voorbije crossseizoen meer dan eens getrakteerd op een nederlaag en zeker rond nieuwjaar was het verschil tussen de twee kemphanen groot. Van der Poel kreeg weer eens af te rekenen met die verrekte rug, maar de Nederlander kwam als herboren uit zijn stageperiode in Spanje. Hij stond zo in topvorm en met vertrouwen aan de start van het WK.

En de veldritliefhebbers werden verwend met een fascinerende tweestrijd tussen de twee beste crossers van de voorbije tien jaar. Van der Poel was de grote animator in Hoogerheide, maar Van Aert wist enkele snedige versnellingen van de Nederlander te pareren. De twee kleppers bleken aan elkaar gewaagd en slaagden er niet in om elkaar te lossen op het snelle en droge parcours. En dus moest een sprint beslissen over de wereldtitel. Na een razendspannende slotronde ging Van der Poel als eerste zijn spurt aan op en rond de Brabantse Wal.

Met een fameuze eerste aanzet pakte de zeer explosieve Van der Poel meteen enkele meters op Van Aert, die niet meer bij machte was om zijn grote rivaal nog te remonteren. Met een vreugdekreet en gebalde vuist vierde Van der Poel zijn vijfde wereldtitel bij de profs. En dat in Hoogerheide, zijn eigen achtertuin. Winnen voor een ongekende mensenmassa, na een beklijvend duel met zijn eeuwige rivaal. Mooier kan bijna niet.


Een strijd tussen twee ploeggenotes: Vollering versus Kopecky in Strade Bianche

De negende Strade Bianche voor vrouwen was in velerlei opzichten een bijzondere editie. We herinneren ons allemaal nog wel het bizarre beeld in volle finale. Een op hol geslagen paard rende op 16 kilometer van de finish het parcours op en hinderde daarbij Demi Vollering, die in achtervolging was op de solerende Kristen Faulkner. Het paard rende een tijd lang voor Vollering uit op de voorlaatste onverharde strook. Het beest miste een bocht en belandde daardoor in de kant van de weg, maar gelukkig raakte er niemand gewond.

Maar dat was nog niet alles, want ook de finale deed aardig wat stof opwaaien. We kregen op het Piazza del Campo, in het centrum van Siena, namelijk een tweestrijd te zien tussen… Lotte Kopecky en Demi Vollering. Juist, twee rensters die toch echt uitkomen voor dezelfde (SD Worx) ploeg. Het werd uiteindelijk een fotofinish tussen beide vrouwen en pas na enkele minuten kreeg Vollering te horen dat zij gewonnen had. “Ik was wel een beetje verrast door haar actie. Ik vind het jammer, een ploeggenote ben je door dik en dun. Ik zou het niet zo doen”, waren haar eerste woorden.

Na afloop was er nog wat ophef, omstanders hoorden Vollering meteen na de finish ‘kutwijf’ roepen naar Kopecky. “Dat kan ik mij niet herinneren. Ik geloof niet dat ik zoiets heb gezegd, maar in het heetst van de strijd weet je dat nooit. Als ik zoiets al gezegd heb, was het meer een grap als van: ‘Wat doe je nu tegen mij? Lotte zei dat ze heel blij was dat ik won. Het was meteen weer goed tussen ons. Ze was ook oprecht blij. Er blijven geen hard feelings over”, reageerde Vollering niet veel later, inmiddels weer afgekoeld, in gesprek met Het Laatste Nieuws.


De aanval van Mathieu van der Poel op de Poggio

Het was misschien wel de versnelling van het jaar: de aanval van Mathieu van der Poel in Milaan-San Remo, op de Poggio. Wegrijden op deze goed drie kilometer lange helling aan amper 4% is niet evident. Wat nóg moeilijker is, is er wegknallen van de beste renners ter wereld. De coureur van Alpecin-Deceuninck deed dit echter met verve in de 114e editie van La Primavera. Tadej Pogacar, Wout van Aert en Filippo Ganna: ze konden op het moment suprême niet mee, toen MVDP vlak voor de top besloot om zijn turbo aan te zetten.

Het bleek de aanzet tot een succesvolle solo en een zeer prestigieuze zege op de Via Roma in San Remo. Over zijn succesvolle aanval op de Poggio had Van der Poel na afloop het volgende te vertellen: “Op de Poggio voelde ik dat ik nog overschot had voor een demarrage. Gelukkig vond ik nog een gaatje tussen Pogacar en de muur.” Van der Poel sloeg vervolgens in een mum van tijd een mooie bres, en dit bleek de aanzet tot een glorieuze tocht naar de streep. De Nederlander wist na 28 jaar bovendien de recordtijd op de Poggio te verbeteren naar 5 minuten en 40 seconden.


Wout van Aert toont vrijgevige kant in Gent-Wevelgem

In de wielersport worden er wel eens cadeautjes uitgedeeld. Zo komt het in een kleinere wedstrijd wel eens voor dat een knecht de zege krijgt van zijn kopman. Maar dat de kopman de overwinning weggeeft in een koers met de allure van Gent-Wevelgem, dat zien we toch niet elk jaar. Wout van Aert bleek dit jaar wel zeer vrijgevig door zijn Franse ploeggenoot Christophe Laporte als eerste over de streep te laten komen in Wevelgem, na een masterclass wielrennen van de twee renners van Jumbo-Visma. De tegenstand werd in de striemende regen op een hoop gereden.

Van Aert hoefde naar eigen zeggen geen twee keer na te denken aan de finish. “Christophe is zo’n teamspeler dat het een gemakkelijke beslissing was.” Winnaar Laporte was na afloop uiteraard dolblij met het ‘grootse gebaar’ van zijn kopman. “Op tien kilometer van de finish vroeg Wout me of ik wilde winnen. Ik wist niet wat ik moest antwoorden, want dat is werkelijk fantastisch.” Niet iedereen was echter even blij met het genereuze gebaar van Van Aert. Oud-renners zoals Tom Boonen (‘Wout gaat hier nog spijt van krijgen) en Johan Museeuw (‘je geeft geen race weg zoals Gent-Wevelgem’) waren kritischer.


De (dubbele) machtsontplooiing van Tadej Pogacar op de Oude Kwaremont

De Ronde van Vlaanderen en de Tour de France winnen in je carrière. Het is maar voor weinig renners weggelegd. De Franse wielerlegende Louison Bobet deed het in de jaren vijftig van de vorige eeuw en (hoe kan het ook anders) Eddy Merckx wist dit eveneens te bewerkstelligen. Dit jaar wist een derde renner de aartsmoeilijke ‘dubbel’ te realiseren: Tadej Pogacar. Het Sloveense wonderkind won in 2020 en 2021 natuurlijk al de Ronde van Frankrijk, maar was in 2023 ook de sterkste in Vlaanderens Mooiste. En de manier waarop, is om in te lijsten.

Pogacar was de grote animator in de 107e Ronde van Vlaanderen en maakte vooral indruk op de Oude Kwaremont. De renner van UAE Emirates wist op deze met kasseien bezaaide helling maar liefst twee keer weg te rijden van de wereldtop in het kasseiengebeuk, Mathieu van der Poel en Wout van Aert incluis. Na zijn eerste machtsontplooiing op de Oude Kwaremont werd hij weer bijgehaald, maar zijn tweede verwoestende aanval bleek de goede. Pogacar reed meter per meter weg bij Van der Poel, zijn laatste belager, en liet zich niet meer inrekenen op weg naar Oudenaarde.


De zinderende Giro-ontknoping op de Monte Lussari

De 106e editie van de Giro d’Italia was niet altijd even enerverend, en dan drukken we ons nog voorzichtig uit, maar het einde maakte toch veel goed. In de voorlaatste rit, een klimtijdrit van 18,6 kilometer naar de top van de bijzonder steile Monte Lussari, werden de wielerliefhebbers getrakteerd op een sportieve climax van jewelste. Met dank aan Geraint Thomas en – met name – Primoz Roglic. De Brit begon als leider aan de tijdrit en beschikte dus over de beste papieren. Voor de Sloveen was de opdracht simpel: hij moest 26 seconden zien goed te maken op Thomas.

De taaie Thomas reed lange tijd aan de goede kant van de streep, al kwam Roglic wel steeds dichter. Bij het tweede tussenpunt klokte de renner van Jumbo-Visma de snelste tijd en liep daarmee ook zestien seconden in op Thomas, die als tweede door zou komen. Niet veel later sloeg het noodlot echter toe voor Roglic. De grote uitdager reed bergop zijn ketting eraf en stond enkele seconden stil. Zijn Giro-droom leek zo uiteen te spatten, maar gedreven op adrenaline en de steun van duizenden dolenthousiaste Sloveense wielerfans wist Roglic het onmogelijke te doen.

Met een eindtijd van 44:23 klokte Roglic alsnog de snelste tijd, en moest hij daarna in spanning wachten op de tijd van Thomas. De kopman van INEOS Grenadiers perste er nog alles uit in de laatste klimkilometers, maar verloor van zijn pluimen en gaf op de streep alsnog veertig seconden toe op Roglic. Dat was veertien seconden te veel om het roze te behouden. En dus ging de eindzege, op de voorlaatste dag van de Giro, na een knotsgekke ontknoping alsnog naar Roglic.


De beste tijdrit ooit gereden? Vingegaard houdt huis in de Tour

Tom Dumoulin kwam na afloop superlatieven tekort, om de prestatie van Jonas Vingegaard te omschrijven. “Echt weergaloos, ik heb er geen woorden voor”, reageerde de ex-wielrenner in zijn rol als analist voor de NOS. “Dit is de beste tijdrit ooit gereden in het wielrennen. Jonas pakt drie minuten op Wout van Aert, wat ook geen pannenkoek is. En hij pakt meer dan anderhalve minuut op Pogacar… Dit had echt niemand verwacht. Ik niet, Jumbo-Visma niet en ook Pogacar niet. De Tour de France lijkt nu wel beslist.”

De beste tijdrit ooit gereden… Het is nogal een uitspraak, maar indrukwekkend was het optreden van Vingegaard in de enige tijdrit van de Tour de France zeker. Vijf seconden, tien seconden, misschien een halve minuut? Voor de tijdrit werden er geen al te grote verschillen verwacht tussen de nummers een en twee in het klassement, maar de Deen bleek na een buitenaardse tijdrit meer dan anderhalve minuut sneller dan de Sloveen.

De renner van Jumbo-Visma kon het zelf ook niet helemaal plaatsen. “Ik had echt geweldige benen. Ik begon zelfs te twijfelen aan de gegevens van mijn powermeter. Ik dacht dat die kapot was. Ik denk dat dit mijn beste tijdrit ooit was. Ik ben zo trots op wat ik gedaan heb.”


De ineenstorting van Tadej Pogacar op de Col de la Loze

De meest gestelde vraag in aanloop naar de Tour de France, was toch wel of Tadej Pogacar klaar was om een gooi te doen naar zijn derde eindzege. De Sloveen kende namelijk een verre van vlekkeloze voorbereiding in aanloop naar de Franse ronde, nadat hij bij een valpartij in Luik-Bastenaken-Luik zijn pols brak. De renner van UAE Emirates wist zich door middel van een alternatieve aanloop echter op tijd klaar te stomen voor de Tour. In de eerste twee weken wist hij ook gelijke tred te houden met zijn grote concurrent, titelverdediger Jonas Vingegaard.

Na zestien etappes was het verschil nog altijd maar tien seconden in het voordeel van de Deen, maar die laatste wist een eerste mokerslag uit te delen in de tijdrit naar Combloux. Een dag later kreeg Pogacar de kans om bergop, in de koninginnenrit naar de Col de la Loze, de boel weer om te draaien. De zeventiende etappe werd echter een grote zwanenzang voor Pogacar, die een heuse jour sans kende en minuten moest prijsgeven. De Sloveense wonderboy ging, eigenlijk voor het eerst in zijn carrière, volledig ten onder. Het zorgde voor unieke en pijnlijke beelden.


De val en glorieuze zegetocht van Mathieu van der Poel in Glasgow

Een ding staat buiten kijf, 2023 is het wielerjaar van Mathieu van der Poel. De Nederlander kende een seizoen om nooit te vergeten, met winst in Milaan-San Remo, Parijs-Roubaix en wereldtitels in het veld en op de weg. Zijn WK-triomf in het Schotse Glasgow is in meerdere opzichten bijzonder. Voor het eerst sinds 1985 (Joop Zoetemelk, natuurlijk) wist een Nederlander weer de regenboogtrui te veroveren. Van der Poel is ook nog eens de allereerste wielrenner ooit die zowel in het veldrijden als in het wegwielrennen profwereldkampioen is geworden.

Maar ook de manier waarop MVDP wist te zegevieren in Glasgow, zullen we niet snel vergeten. Met een verschroeiende demarrage op goed 22 kilometer van de streep reed Van der Poel weg van zijn rivalen Wout van Aert, Tadej Pogacar en Mads Pedersen. Het leek een beslissend moment in de koers, maar zes kilometer later hield heel wielerminnend Nederland zijn adem in. De koploper gleed namelijk weg in een verraderlijke bocht en ging onderuit. Een sportief drama leek zich te voltrekken, maar de gevallen Van der Poel kon zijn weg vervolgen.

Er bleek die dag geen kruid gewassen tegen Mathieu van der Poel. Zelfs een kapotte schoenplaat en BOA (het aandraaisysteem om de schoen strakker te zetten) wisten hem niet af te remmen richting zijn eerste wereldtitel op de weg bij de profs. Sterker, het gaf zijn overwinning alleen nog maar meer cachet. Het was heroïek in zijn meest pure vorm.


De ongekende Vuelta-dominantie van Jumbo-Visma op de Angliru

US Postal, Team Sky/INEOS Grenadiers, Soudal Quick-Step… Deze ploegen wisten op hun manier het wielrennen te domineren, maar wat Jumbo-Visma momenteel laat zien in het rondewerk, is van een nog andere orde. De Nederlandse formatie won dit jaar alle drie de grote rondes. In de voorbije Vuelta a España waren we getuige van iets unieks. De geel-zwarte brigade won met de ‘verrassende’ Sepp Kuss niet alleen de Vuelta, maar wist met Jonas Vingegaard (2e) en Primoz Roglic (3e) ook de twee andere podiumklanten af te leveren.

De concurrentie reed eigenlijk drie weken lang voor spek en bonen mee, zo dominant was het optreden van Jumbo-Visma. Dit kwam helemaal tot uiting in de rit naar de gevreesde Alto de l’Angliru. Kuss, Roglic en Vingegaard reden op de steilste stroken van deze haast duivelse klim weg van de rest, op weg naar een 1-2-3 in de daguitslag. Het bleek een voorbode voor de einduitslag in Madrid. Zeker het vermelden waard: geen enkele ploeg wist ooit eerder de plekken een, twee en drie in te nemen op het eindpodium van een grote ronde.


Winnen op één been: Arnaud De Lie doet het in Famenne Ardenne Classic

Het is op het eerste gezicht misschien vreemd om een moment uit de Famenne Ardenne Classic op te nemen in deze lijst, maar de zege van Arnaud De Lie zal ons toch lang bijblijven. De Waalse krachtpatser van Lotto Dstny won de wedstrijd namelijk op… één been! De Lie zorgde daarmee onbedoeld voor de finish van het jaar. Na een bijzonder attractieve finale van de Famenne Ardenne Classic – waarin verschillende toppers probeerden om er vanonder te muizen – moest een sprint met een omvangrijke groep beslissen over winst en verlies.

De meeste ogen waren gericht op man in vorm De Lie en de Belg bleek een klasse apart in finishplaats Marche-en-Famenne. De Lie wist met zijn kenmerkende machtige pedaalslagen zijn concurrenten uit het wiel te sprinten en leek met gemak te winnen. ‘De Stier van Lescheret’ schoot met de finish in zicht echter plots met zijn rechtervoet uit zijn klikpedaal. Heel even leek zijn zege nog in gevaar te komen, maar zelfs met één been won De Lie de wedstrijd. “Ik had liever met twee benen gewonnen natuurlijk, maar mijn schoenplaatje brak af”, was zijn uitleg na afloop.


RIDE Magazine
WielerFlits Podcast
56 Reacties
Sorteer op:
1 december 2023 08:46
Wat ik gek vind en vooral slecht is het fragment van het WK met daarbij die titel. De val en de zegetocht. Het belangrijkste moment van het WK, de sprint van Van der Poel de heuvel op waar hij die drie groten als stervende zwanen achterlaat. Dat zou het beeld moeten zijn, of iig de start van het Fragment. Iedereen finaal uit het wiel rijden. Dat was het moment van het Wk en van dit wielerjaar.
    1 december 2023 13:37
    Zijn demarrage in Glasgow vond ik inderdaad imponerender dan zijn punch op de Poggio. In beide gevallen declasseerde hij de wereldtop, maar:

    + In Glasgow werd het veel beter en mooier in beeld gebracht.

    + Op de Poggio profiteerde hij een beetje van Van Aert en Pogacar's beulswerk in de wind.

    + Zijn punch in Glasgow was de climax van een fantastisch strijdlustig WK waarbij alle matadoren totaal waren uitgeteld, ipv dat het ging om een sprintje na 6 uur gezapigheid.

    + Glasgow was veel emotioneler, omdat Van der Poel eindelijk zijn gram haalde na eerder 3 geweldige WK kansen te hebben verkloot. (Yorkshire: Kou & honger. Leuven: rugproblemen na Tokio, Wollongong: hotelgate).

    Ik zou de aanval + val + solo in Glasgow daarom plaatsen bij zijn kwartet meest verpletterende zeges: (Amstel 2019, Strade 2021, Mur de Bretagne 2021, Glasgow 2023).

1 december 2023 08:44
Ik snap echt niet dat het weggeven van de zege door can Aert en die rare sprint van de Lie er tussen staan.

Zijn toch echt wel een hoop betere momenten geweest dit jaar.
    1 december 2023 09:20
    Typisch reactie van Handige Harry. Beetje zuur, in het negatieve en opmerkend ipv meedenkend. Benoem eens welke andere momenten dan? En wat vond je wel beste moment?
    1 december 2023 09:44
    Paar momenten die mij ook nog bij zijn gebleven en hier niet werden vernoemd:
    - De Ik-moet-just-niks-sprint van WvA tegen MvdP en Pogacar, gewoon ook een fantastische koers
    - Het meerdaagse hanengevecht in Catalonië
    - De broederstrijd in de openingsetappe van de Tour
    - De spannende solo-onderneming van Pidcock met het gekissebis van de 2 Jumbo's achter zich op de witte wegen
    - De sprint van Poels en een teruggekeerde maar daarna te laat komende Evenepoel in de Vuelta
    - Het speelse gemak van de in de laatste kilometers ontspannen rondkijkende Witte Ridder in LBL, na Sagan, Bettini en Boonen pas de 4de deze eeuw die in de regenboogtrui een monument wint
    - De dernyrace/koppeltijdrit Pogacar&Van Vliet in Nederlands Limburg
    - De stoïcijnse solo van Van Baarle in de Omloop, met achter zich een op het buitenblad de Muur naar boven rammende De Lie
    - Het 'hij rijdt 5 per uur te rap voor ons'-BK op de weg
    - Een de krampen uit zijn been slaande solist tussen de Vallende Bladeren, fijntjes onderstrepend wie de numero 1 is

    En dan vergeet ik er vast nog, en heb ik het nog niet eens over de vrouwen gehad.
    1 december 2023 10:36
    Het is toch te belachelijk voor woorden dat je van mij verwacht dat ik dat ga doen.
    Het is gewoon beschamend dat je zo'n rijtje maakt en die momenten er tussen zet.

    Sjors somt binnen een uur een tiental momenten op die veel beter waren en denk dat als hij echt zijn best had gedaan er nog wel tien meer hadden gestaan.

    Demonstraties van Pogacar in het voorjaar of de laatste klim van de Tour de femmes bijvoorbeeld.
    1 december 2023 12:40
    Natuurlijk is deze lijst niet compleet. Maar voor mijzelf ben ik gaan wegstrepen, en met nog 4 momenten over staat De Lie er nog in.
    1 december 2023 14:02
    - Van Anrooij in Trofeo Alfredo Binda
    - Het volledige seizoen van SD Worx
    - Van Vleuten die in haar afscheidsjaar twee van de drie grote rondes wint in het beste jaar van haar grote concurrente
1 december 2023 08:22
Blijkt gezien de tussenstand heel makkelijk te kiezen….
    1 december 2023 09:05
    Hihi, dat dacht ik ook, vond het zelf ook erg makkelijk kiezen dit jaar.

    "easy peasy lemon squeezy"
    1 december 2023 09:27
    Glasgow, tsja.

    Ik heb niks met stadsrondjes. Het was verder best mooi geweld en MvdP deed het allemaal precies goed met ook nog eens de beste benen. Het concept 'an sich': rollen tussen de lelijke gebouwen met hier en daar een klein heuveltje vind ik niks, smoghappen in de knikkerbaan/poppetjes boven omgeving. Hoe meer het wielrennen die kant níet op gaat des te beter.
    1 december 2023 09:53
    Zo'n mistroostige "heuvelstad" als Glasgow vond ik juist wel wat hebben, natuurlijk zijn er tal van mooiere plekken te bedenken maar wielrennen is geen sprookje he. Qua parcours was het heerlijk vuil en gemeen, het podium liegt er ook niet om.
    1 december 2023 10:09
    Snap ik ook wel.

    Maar goed, wielrennen is voor mij omgeving/decor > poppetjes van dienst. Dit was gewoon het gemuteerde broertje van Canada voor mij.
    1 december 2023 10:41
    Vallen en toch WK worden, dat is tegen elk decor een bijzondere gebeurtenis. En wat Wheely zegt, het grijze parcours van Glasgow geeft het drama wel degelijk wat meer kleur.
    1 december 2023 11:08
    Redelijk overtrokken dat drama vind ik: ja hij ging op zijn bakkes en ja zijn schoen was kapot. Echter was hij al goed weg en leidde het niet tot een zinderende apotheose, zeg maar dat hij 1 sec overhield of ze er in extremis overheen vlogen. Zelf zegt hij 'zonder die klappert was het beter geweest' en ik volg hem daarin.
    1 december 2023 22:41
    Eens met RV. Canada 2.0. De WK in Hoogerheide was mooier.
1 december 2023 09:43
De 2 momenten die er voor mij uitsteken zijn 2 momenten waarbij 2 uitersten toch in korte tijd samen kwamen.
1. De ketting van Primoz eraf tijdens de tijdrit. Daar ging de hartslag en adrenaline, zittend op de bank, toch ineens richting de max. Daarna de spanning van de tijdswaarneming en de opluchting aan het eind.
2. De val van VDP, die ook 'uit het niets' kwam. Ineens een klap adrenaline door de aderen, wederom zittend op de bank. Maar bij deze schreeuwde ik toch wat harder. Toen natuurlijk in spanning zitten kijken of hij toch weer opstapte, hoe lang dat duurde en of de achtervolgers weer bij kwamen, bij elke bocht afvragend of ze toch een glimp gingen opvangen van hem.
Gestemd op MvdP omdat een gewone rit toch meer spanning oproept dan een tijdrit.
Sport/Wielrennen = emotie. Dit zijn de momenten die wat langer blijven hangen.
    1 december 2023 09:50
    Ik snap wel de adrenaline-opstoot hiervan, maar dit zijn ook gewoon 2 pech-momenten. Om dat dan als dé 2 wielermomenten van het jaar te kiezen, vind ik nogal dubbel.
1 december 2023 09:59
Voor mij de overwinning van Wout Poels in de tour (zelfs al werd dat nauwelijks in beeld gebracht) een onverwachte overwinning. Iemand die op het juiste moment, de juiste kans grijpt. Gewoon mooi, misschien niet spectaculair, maar een moment waar helemaal niets op af te dingen valt.

Uit het WK van vd Poel zou ik ook eerder kiezen voor het moment dat hij wegrijdt dan de val en de aankomst.
1 december 2023 10:40
Uiteraard gekozen voor de dominantie van Jumbo Visma. Een moment van het jaar hoort voor mij te doen aan de voorwaarde dat het uniek is en zelden vertoond. We hebben vaker sterke tijdritten gezien en vaker Nederlandse Wereldkampioenen, maar een 1,2,3 op een eindpodium van de Vuelta, een grote ronde, ongekend. Dat is dus voor mij het moment van het jaar. Pure wielergeschiedenis.
1 december 2023 11:50
MvdP op de Poggio voor mij op 1. Fraaie spanningsboog in de diepe finale, je wist dat er wat ging gebeuren, en dan een versnelling van buitengewone schoonheid en het afronden op vloeiende, beheerste en overtuigende wijze.

De bitchfight van Vollering en Kopecky op 2. Prachtige apotheose van een zeer onderhoudende wedstrijd. Mooie afrekening met de vervelende trend om elkaar highfives en kadootjes te geven omdat je toevallig hetzelfde shirt draagt.

Op 3 het zwichten van Pogacar. Kan al op zeer jeugdige leeftijd de tragiek van het verlies in lyrische vormen gieten. Dan ben je een grote.
1 december 2023 14:10
Staat niet in de lijst maar moest ik toch meteen aan denken: de passage van Thibaut Pinot op de Petit Ballon. Kippenvel.
    2 december 2023 08:10
    @Minne ik sluit mij daarbij aan. Dat was voor mij ook het wielermoment van het jaar.
    Pinot die strijdend tegen de (excusez le mot) aftakeling ten koste van alles uiteindelijk in de kopgroep komt en op de Petit Ballon fantastisch toegezongen wordt waarna het hij het hoofd moet buigen op de Platzerwasel maar niet barst.
    Ik zal'm missen.
1 december 2023 08:38
Wanneer ik aan een moment denk, dan denk ik vooral aan een korte periode waarin alle energie samen komt in een zo kort mogelijke tijd. En hoe meer verwondering en verbazing er in dat moment zit, hoe hoger ik het waardeer. Dit om aan te geven dat ik de zege van Mathieu van der Poel in de Amstel Goldrace 2019 echt zo'n moment vind. Dat zijn korte pieken in je emotie (ja zelfs als kijker) die je een heel leven lang bij blijven. En zo'n momenten zijn schaars in de sport. Had 2023 zo'n moment? Ja, Primoz Roglic zorgde daar voor. De zinderende tijdritontknoping in de Giro d'Italia voldoet aan mijn criteria. In enkele minuten (tussen de lekke band en de finish) keert het hele klassement om en verandert Roglic van pechvogel in eindwinnaar. Een geweldig moment was dat.
1 december 2023 09:23
Mooi lijstje. Naar beneden scrollend dacht ik eerst, ja de aanval op de Pogio, maar toen de Giro en de Tour en de RVV en het WK. Was gewoon een subliem jaar.
1 december 2023 09:57
Wat een prachtig wielerjaar hebben we gehad als je bedenkt dat er nog een hele hoop mooie momenten ontbreken in dit lijstje.
1 december 2023 10:40
Mij zijn 3 momenten bijgebleven, de versnelling van vdp op de poggio, de tijdrit van vingegaard en de machtsontplooiing op het WK door vdp. Dat waren momenten waarbij ik oprecht schrok van de inspanning die daar geleverd is, als de rest vond ik ergens te verwachten. Pogacar op de kwaremont was indrukwekkend maar dat zag ik al aankomen omdat hij het jaar voordien daar ook al dominant was. De WK veldrijden sprint vond ik gewoon flets omdat wva daar een fout maakt door een seconde te traag aan te zetten, GW was melig maar dom, ...
1 december 2023 12:27
Inderdaad een prachtig seizoen. Met voor mij als het moment de demarrage van Van der Poel in Glasgow, omdat hij daar collega kampioenen Van Aert, Pogacar en Pedersen uit het wiel rijdt. Niet de val.
    1 december 2023 14:51
    Op de Poggio hetzelfde verhaal. Matthieu rijdt ook bij Pogi en WvA weg.
1 december 2023 12:43
Ik blijf toch bij het puur sportieve spektakel op de Oude Kwaremont. Hoe Pogacar daar Ronde-specialist MVDP op z'n nummer zette, had ik nooit verwacht. Dat was topsport van de hoogste plank èn suspens zonder externe factoren.
1 december 2023 16:52
Voor mij hoor. 3x MvdP. Wk veldrijden, MSR (Poggio) en de wk 2023 op de weg. Geen speld tussen te krijgen. En die RV zou wel weer de slimperis uithangen met zijn interessant gezwets.
1 december 2023 19:05
Met oranje bril op zonder twijfel VDP in Glasgow. Die vergeten we nooit meer. Maar zet ik die oranje bril even af, dan was Pogi in Vlaanderen toch wel heel erg indrukwekkend.
    1 december 2023 19:30
    Wat ik het "nadeel" van het Pogi-moment vind, is dat het niet een echte demarrage is. Hij knijpt eigenlijk Mathieu dood als een wurgslang. Niet minder indrukwekkend, maar toch wat andere TV dan een demarrage.

    En wat Mathieu daar na afloop over zei: ik voelde dat ik dit tempo niet vol ging houden, dus heb ik hem laten rijden en mijn eigen tempo gepakt.

    Dat maakt dat ik net wat warmer wordt van de explosie op de Poggio of de demarrage op het WK. Maar neemt niet weg dat ik ook de schoonheid van Pogacar in Vlaanderen heel erg waardeer. En ook jouw keuze prima kan begrijpen, het was wielersport van de bovenste plank.
1 december 2023 09:29
De tijdrit van Vingegaard is voor mij het moment, vanaf de start die volgen en door het geweldige camerawerk ook een idee krijgen van de snelheid, de bochten en de controle op de fiets dat was echt iets fenomenaals. Komt nog bij dat je een confrontatie zag tussen de allerbesten van dit jaar en hoe makkelijk Jonas de rest (met name Pogacar) een figurant deed lijken terwijl die ook nog een toptijd reed. Geen toeval denk ik dat terwijl tijdritten vaak als een noodzakelijk kwaad worden gezien er nu 2 in dit Eindejaarslijstje opduiken. Deze discipline hoort bij het wielrennen en bij het strijden om eindwinst in de rondes.
1 december 2023 11:58
Het is gewoon een schitteren wielerjaar geweest. Zowel op het Veld als op de weg hebben we prachtige momenten gezien. Ik kan niet kiezen.
1 december 2023 14:03
Doe mij maar ex-tourwinnaar Tadej Pogacar op de Oude Kwaremont, met op de tweede plek het 1-2-3tje in de Vuelta. Alle andere keuze's zijn eigenlijk veel vergankelijker tot zelfs amper speciaal te noemen, tenzij je persoonlijke voorkeur laat meespelen.
1 december 2023 16:58
Glasgow toch wel op één om de gekende redenen. Je kunt ook het aaneen gesloten moment van Pogacar in het voorjaar tot Luik nemen waarbij hij nagenoeg alles wint waaraan hij mee doet. Gek overigens dat Parijs - Roubaix niet voorkomt.
1 december 2023 20:06
Off topic: wanneer wordt het winnende shirt van de actie rondom Sportful bekend gemaakt? Erg benieuwd naar het winnende ontwerp.
1 december 2023 08:25
Hét wielermoment lijkt mij gewoon de tijdrit van Vingegaard. Op het grootste toneel de Tour naar zijn hand zetten met een ongekende prestatie. Vergelijkbaar met de Granon van vorig jaar.

Persoonlijk vond ik het mooiste wielermoment de aanval van Pogacar op de Oude Kwaremont. Vanaf de eerste kassei gewoon wegknallen van alles en iedereen. En dan als tweevoudig Tourwinnaar solo de Ronde van Vlaanderen winnen, wielergeschiedenis.
    1 december 2023 08:52
    De tijdrit van Vingegaard. Ja die was fantastisch maar dit is allemaal voorbereid. Niet een moment in een wedstrijd waar iedereen helemaal naar de knoppen is. Alle groten tezamen en dan wegpoefen alsof de rest er niks meer van kan. Dat vind ik mooie momenten. Natuurlijk is het heel knap dat iemand goed kan dalen en het parcours goed weet. Plus de Tour winnen is voor een paar mensen weggelegd, omdat ze licht zijn en goed kunnen klimmen. Op het WK of e monumenten daar doen alle coureurs aan mee plus zijn een soort van kanshebber op de overwinning. Dat is in de Tour niet.
    1 december 2023 09:09
    Het WK zal vast prachtig geweest zijn voor de Nederlanders, en met die val nog eens een geweldige adrenalinestoot. Ik vond het alleen een beetje een lelijk kermiskoers-parcours. En Pogi en Van Aert hadden er al een stevige Tour op zitten, dus ook daar kan je moeilijk zeggen dat iedereen op zijn allerbest was. Dan vond ik de versnelling bovenop de Poggio een mooier wielermoment eigenlijk, zeker met het achteraf opgedoken handje van 'Uit de weg, Pogi'.

    Persoonlijke top-5 zou ik zeggen:
    1) Pogi’s versnelling op de Oude Kwaremont
    2) De tijdrit from outer space
    3) Versnelling Matje op de Poggio
    4) Slottijdrit Roglic in Giro
    5) Hmm dan ga ik voor Evenepoel die op het laatste knikje het WK tijdrijden nipt naar zich toe weet te trekken.
    1 december 2023 22:42
    Sterke top 5 Sjors. Ik zou op 5 dan weer het sprintje van de Lie zetten
1 december 2023 08:28
Inderdaad heel veel wielermomenten die als hét wielermoment van 2023 gekozen zouden kunnen worden. Ik twijfelde tussen de aanval van Matje op de Poggio, de val én winst van diezelfde Matje op het WK en de verschroeiende tijdrit van Vingegaard. Heb uiteindelijk voor die laatste gekozen vooral op gevoel. Heb geen duidelijke argumenten waarom dit nou meer het wielermoment is dan die andere twee.
1 december 2023 14:45
Jammer dat er haast geen kat koos voor de underdog's zoals De Lie's sprint op 1 been en pedaal.....of Wout die een hemels geschenk uitdeelt aan ploegmaat.....tja, ondergewaardeerd.....
1 december 2023 22:38
Voor mij een duidelijke top 2.

Vlaanderen, de overwinning van Pogacar en het langzaam slinken van de kansen van MvdP.
Het beeld van van Aert die letterlijk z'n kansen meter voor meter ziet afnemen.

Het WK mooie wedstrijd met de 4 beste 1 dags renners in de top 4. De prachtige poging van Bettiol en het falen van Remco.

Eervolle vermeldingen voor:

De overwinning van Wout Poels

De rit naar de puy de dome waar Michael Woods meter voor meter inliep op Latour.
    2 december 2023 08:15
    @Adrianus dat inlopen was niet op Latour maar op Jorgenson. Latour kwam uit het niets opzetten om tweede te worden.

Reacties zijn gesloten.