Eindejaarslijstjes: De mooiste zege van Primoz Roglic van 2021

Eindejaarslijstjes: De mooiste zege van Primoz Roglic van 2021

foto: Cor Vos

vrijdag 24 december 2021 om 20:15
Eindejaarslijstjes

In de maand december blikt WielerFlits traditioneel terug op het afgelopen wielerseizoen met de reeks Eindejaarslijstjes. Wat waren de hoogte- en dieptepunten van het afgelopen jaar en welke renners verdienen nog een eervolle vermelding voor 2021? Elke werkdag is er een nieuwe lijst met bijbehorende poll. Vandaag staat centraal: de mooiste overwinning van Primož Roglič in 2021.

flag-fr Parijs-Nice – Etappe 4

foto: Cor Vos

Primož Roglič begon zijn seizoen ‘pas’ in maart en dat deed hij in Parijs-Nice. De Sloveense kampioen greep op de derde dag, in de individuele tijdrit, nog naast de overwinning, maar een dag later stond er in de eerste bergop aankomst geen maat op Roglič. De etappe van Chalon-sur-Saône naar Chiroubles kende een aankomst op een slotklim van 7,2 kilometer.

Diverse versnellingen in de favorietengroep zorgden ervoor dat de laatste vluchters ingerekend werden, maar de beslissende aanval werd op drie kilometer van de finish geplaatst door Roglič. Op typische Roglič-wijze, met de handen onderin de beugel, snelde hij weg. Michael Matthews probeerde hem nog te volgen, maar blies zichzelf op. Uiteindelijk greep Roglič in korte tijd twaalf seconden voorsprong en zo sloeg hij een dubbelslag in het klassement.

Lees hier het wedstrijdverslag terug


flag-es Ronde van het Baskenland – Eindklassement

foto: Cor Vos

Door een dubbele valpartij in de slotrit greep Roglič in Parijs-Nice uiteindelijk naast de eindzege. Een maand later was het in de Ronde van het Baskenland wél raak voor de kopman van Jumbo-Visma. En dat ging in de zesdaagse over de altijd grillige Baskische wegen niet zonder slag of stoot. Roglič greep in de zware openingstijdrit meteen de macht, maar zijn eeuwige concurrent Tadej Pogačar zat op het vinkentouw.

In de derde etappe wist zijn landgenoot de ritwinst te pakken in de eerste bergrit, na een spannende tweestrijd. Het werd vooral interessant na de vierde etappe, toen Roglič de leiderstrui ‘weggaf’ aan Brandon McNulty. Jumbo-Visma stond met Roglič en Jonas Vingegaard tweede en derde, terwijl Pogačar van de vijfde plaats moest komen.

Met die uitgangspositie opende Rogla in de loodzware slotrit naar Arrate de aanval op de leiderstrui. Jumbo-Visma, Astana en Movistar dwongen UAE Emirates in het defensief en Pogačar moest werken voor klassementsleider McNulty. Roglič kon vanuit de kopgroep aanvallend koersen, terwijl Pogačar pas de ruimte kreeg toen McNulty gelost was. Op dat moment was het al te laat voor de Tourwinnaar van UAE Emirates, die geschaduwd werd door Vingegaard. Roglič deed de ritzege uiteindelijk cadeau aan David Gaudu en zelf eiste hij de eindzege op. Vingegaard verzekerde zich van de tweede plaats, voor nummer drie Pogačar.

Lees hier het wedstrijdverslag terug


flag-jp Olympische Spelen – Individuele tijdrit

foto: Cor Vos

We maken een sprong in de tijd, want Roglič moest door een stevige valpartij vroegtijdig opgeven tijdens de Tour de France. De Sloveen zette zijn grote doel uit zijn hoofd en verlegde zijn focus richting de Olympische Spelen. De schade van de Tourval was echter aanzienlijk, dus het was nog maar de vraag in welke vorm hij in Tokio zou verschijnen. In de wegwedstrijd zette Roglič zich in dienst van Tadej Pogačar, maar in de tijdrit kreeg Roglič zijn kans.

Wat bleek? Roglič had een pijnvrije dag en reed rond als een raket. In de eerste ronde van 22,1 kilometer in de buurt van het Fuji Speedway-circuit zette hij de concurrentie op achterstand, maar achtereenvolgens Tom Dumoulin, Filippo Ganna, Rohan Dennis, Wout van Aert en Stefan Küng stonden binnen slechts 15 seconden. In het tweede deel sloeg de Sloveense stoomwals echter toe. De klim aan het begin van de lokale omloop gebruikte Roglič om zijn voorsprong uit te diepen.

Dennis, Dumoulin en Ganna volgden op ruim een halve minuut en Van Aert al op meer dan een minuut. Rogla viel niet meer stil en zette een tijd van 55.04 minuut op de klokken. Hij was meer dan één minuut (!) sneller dan de rest. Roglič was zelfs zo lekker bezig dat hij, tot hilariteit van sommige kijkers, na de finish zelfs doorreed. Toen hij eenmaal tot stoppen gemaand was, mocht hij olympisch goud in ontvangst nemen. Iets wat niet veel wielrenners kunnen vertellen.

Lees hier het wedstrijdverslag terug


flag-es Vuelta a España – Etappe 17

foto: Cor Vos

We kennen Primož Roglič vooral als een allrounder, die uitstekend bergop kan rijden en een meer dan overweldigend eindschot heeft. Daarmee maakt hij meer dan regelmatig het verschil, want in principe kan hij volgen, volgen, volgen en het vervolgens afmaken. Maar niet in de zeventiende etappe van de Vuelta a España. Toen koos Roglič zelf de aanval en maakte hij op die manier het verschil.

Met Odd Christian Eiking in de rode leiderstrui en Guillaume Martin nog voor hem in het klassement, begon Roglič aan de loodzware bergrit naar Lagos de Covadonga. Een ontketende Egan Bernal plaatste op de voorlaatste klim (de tweede keer La Collada Llomena) een aanval, ongeveer 60 kilometer voor de finish. De enige die de Colombiaan volgde? Primož Roglič, en niemand anders. Zij bundelden hun krachten en reden de concurrentie van Movistar en Bahrain Victorious op achterstand.

Aan de voet van de slotklim naar Lagos de Covadonga was de voorsprong voor Roglič en Bernal opgelopen naar anderhalve minuut. In de achtervolgende groep was inmiddels geen sprake meer van Eiking en Martin, waardoor Roglič virtueel al de rode trui overnam. Maar hij zette die machtsovername kracht bij door ook nog op indrukwekkende wijze de rit te winnen. Een grimassende Bernal kon het stevige tempo van de Sloveen niet bijbenen en haakte af. Met anderhalve minuut voorsprong op de concurrentie sloeg Roglič zijn dubbelslag, op een wijze die we nog maar weinig gezien hadden van hem.

Lees hier het wedstrijdverslag terug


flag-es Vuelta a España – Eindklassement

foto: Cor Vos

Het woord ‘TRIOGLIC’ prijkte groots op de shirts die Jumbo-Visma had laten drukken. Met alleen nog een tijdrit naar Santiago de Compostela voor de boeg, mocht dat ook wel. Primož Roglič zette in de bijna 34 kilometer lange tijdrit de puntjes op de i door Magnus Cort en Thymen Arensman te verslaan. Het zorgde ervoor dat in het algemeen klassement de eindwinnaar een voorsprong had van liefst 4.42 minuut op nummer twee Enric Mas.

Van zijn drie eindoverwinningen in de Vuelta a España was die in 2021 met de grootste voorsprong. Twee jaar eerder debuteerde hij in de rittenkoers en versloeg hij Alejandro Valverde met 2.33 minuut voorsprong, terwijl hij in de editie van 2020 slechts 24 seconden voorsprong had op Richard Carapaz. Roglič en de Vuelta, eens te meer blijkt het een goed huwelijk te zijn, ook al is de Ronde van Spanje vooraf nooit het hoofddoel van de Sloveense veelvraat geweest.

“Ik had nooit gepland om na de Olympische Spelen nog de Vuelta te rijden, maar ik heb die ronde altijd gewonnen. Dat is wel een verhaal op zich”, zei hij er zelf nog over in een terugblik op 2021.

Lees hier het wedstrijdverslag terug


flag-it Giro dell’Emilia

foto: Cor Vos

Ook het najaar van Roglič is altijd goed en dat bewees de kopman van Jumbo-Visma in oktober. De Giro dell’Emilia zette hij voor het tweede jaar op rij naar zijn hand door een krachtsexplosie op de steile San Luca. Het was echter niet daar dat de koers ontbrandde. Remco Evenepoel gooide namelijk al vroeg een knuppel in het hoenderhok en daarmee dwong hij Jumbo-Visma, en Roglič, in het defensief.

Elke ronde in Bologna, met telkens de klim richting het heiligdom van de Madonna van San Luca, werd de koers zwaarder. Uiteindelijk bleken João Almeida, Evenepoel, Michael Woods, Roglič, Adam Yates en Jonas Vingegaard de sterksten en zij streden op de slotklim om de overwinning.

Evenepoel probeerde het op 500 meter van de finish met een demarrage, maar die werd vakkundig gevolgd door Roglič, die vervolgens iedereen kansloos liet. Almeida en Woods mochten mee het podium op, maar waren niet opgewassen tegen de Vueltawinnaar.

Lees hier het wedstrijdverslag terug


flag-it Milaan-Turijn

foto: Cor Vos

Primož Roglič trok zijn najaarsvorm nog verder door. Vier dagen na zijn overwinning in de Giro dell’Emilia en drie dagen voor de Ronde van Lombardije, stapte hij ook het hoogste podium op in Milaan-Turijn. De Italiaanse klassieker finishte opnieuw op de Superga-klim in Turijn en die beklimming is nu eenmaal een kolfje naar de hand van Rogla.

Makkelijk ging het echter niet, want het was Adam Yates die in de finale de forcing voerde op de slotklim. Een voor een moesten zijn concurrenten lossen: Alejandro Valverde, Michael Woods, João Almeida en ook Tadej Pogačar. Alleen Roglič kon de Brit van INEOS Grenadiers volgen. Het werd een beklijvende tweestrijd, met Yates die lange tijd het tempo bepaalde en Roglič die acteerde moe te zijn.

Een dubbele versnelling van Yates wist hij echter te volgen, waarna de Sloveen het – zoals zo vaak – afrondde met een indrukwekkende sprint. De moegestreden Yates liep in de finale uiteindelijk nog twaalf seconden tijdverlies op. Opnieuw een straffe stoot van Roglič, die in Turijn zijn laatste zege van 2021 zou boeken.

Lees hier het wedstrijdverslag terug


Stem nu op jouw favoriet!

Dit artikel delen:

36 Reacties

peter s 24 december 2021 om 07:15

De Olympische tijdrit was buitenaards

LaDoyenne 24 december 2021 om 08:55

Volledig mee eens. Zelfs voorbij de eindmeet, het snot uit de neus, nog even doorrijden. Prachtprestatie. Een ware exploot.

bswinkelss 24 december 2021 om 07:21

De olympische tijdrit is met afstand zn beste prestatie van het seizoen.

Romāns Vainšteins 24 december 2021 om 07:39

Hehhuh?!? Waarom staat nu ineens AK’s er wel bij en gisteren niet?

Covadonga uiteraard en die rit waar Gaudu winnen mocht was bijna net zo fraai.

Het zijn ook hij, Pogacar en Bernal die als enigen dergelijke ondernemingen hebben laten zien. Aankomend jaar lekker in de tour elkaar verrot knokken zeg ik dan.

Lalsacien 24 december 2021 om 07:58

@RV eens met je tweede alinea. Oneens met de derde. Er zijn er meer dan die drie die dergelijke ondernemingen aangaan en met succes afronden Weliswaar op een ander soort parcours maar toch.

Wim Kruithof 24 december 2021 om 08:45
Quote:
Covadonga uiteraard en die rit waar Gaudu winnen mocht was bijna net zo fraai.

Persoonlijk vind ik de zege in Baskenland de mooiste uit ’21. Ook vanwege het ploegenspel met Pogacar in de tas, de hoop die daaruit voortvloeide richting la Grande Boucle en niet in de laatste plaats, om die nare Paris – Nice weg te spoelen.

Och wat was ik daar zuur van.

Murcia 24 december 2021 om 08:19

De OS tijdrit was de grootste zege maar voor mij is de etappe naar Lagos de Covadonga de mooiste. Samen met nog een topper als Bernal in de aanval van ver en het schitterend afgemaakt. Bonus daarbij het moment dat Kuss strijdend voor de plaats achter de winnaar, Roglic lachend in de ogen keek terwijl die alweer naar beneden aan het rijden was.

LaDoyenne 24 december 2021 om 08:56

En oud-winnaar Contador die foto’s trok met z’n GSM.

Marik 24 december 2021 om 08:53

De OS tijdrit met grote voorsprong, dat was zijn grootste kunststukje.
En eens met RV dat het raar is dat bij Roglic wel een eindoverwinning staat en bij Pogacar niet.

Michelangelo 24 december 2021 om 09:29

Meest in het oog springende prestatie: zijn gouden plak op de OS
Mooiste ritoverwinning: Lagos de Covadonga

Maar persoonlijk heb ik het meest genoten van het rechtstreekse duel met Pogacar in Baskenland. Natuurlijk was er die rit waar Gaudu won, maar eigenlijk stond die hele week in het teken van het duel tussen de “Grote 2”. Met Roglic als evenknie van “de man van dit seizoen”, en prachtig ploegenspel wat de doorslag gaf.

Lalsacien 24 december 2021 om 09:41

En Pogacar die mede door de UAE ploegentactiek de boot mist.

Michelangelo 24 december 2021 om 09:46

@Lalsacien,
inderdaad: UAE gegokt en verloren. Ze zaten klem in hun eigen tactiek met McNulty in de leiderstrui, en toen ze eruit waren (lees: McNulty gelost) was de vogel gevlogen.

Wielrennen van de bovenste plank die dag! Waarbij ik van mening ben dat het goed is wat ze bij UAE gedaan hebben door hun schaduwkopman te steunen in een kleine ronde als deze. In het grotere plaatje betekent dit vaak ook weer onvoorwaardelijke steun de andere kant op.

josi 24 december 2021 om 09:59

De winst op de OS was indrukwekkend, maar qua kijkgenot waren de slotrit van het Baskenland (hoewel hij de rit zelf dan niet won) en de Vuelta-rit naar Lagos de Covadonga de mooiste staaltjes. Wel raar trouwens dat eindzeges in het rondewerk nu ineens wel meedoen, terwijl de Tourzege van Pogacar geen vermelding kreeg.

Wheely 24 december 2021 om 10:09

Voortschrijdend inzicht zullen we maar denken.

xistnc 24 december 2021 om 10:16

Is toch wel logisch? De slotrit van het Baskenland mag niet ontbreken en die rit won hij nu eenmaal niet. Maar door die rit wel het AK.

josi 24 december 2021 om 13:22

@xistnc, En wat is dan de logica achter het opnemen van de eindzege in de Vuelta, terwijl bij Pogacar de Tourwinst ontbreekt? En waarom bij Pogacar dan niet de eindwinst van de Tirreno opgenomen om melding te kunnen maken van die spectaculaire rit waar hij iedereen naar huis reed en VdP nog bijna inhaalde?

Michelangelo 24 december 2021 om 13:31

Logica erachter = het voortschrijdend inzicht van de redactie naar mijn bescheiden mening.

Wheely 24 december 2021 om 10:08

De eerste waarbij het echt moeilijk kiezen is. Stuk voor stuk prachtige zeges.

Michelangelo 24 december 2021 om 10:52

Als je de lijstjes met zeges van Pog en Rog naast elkaar legt, dan wint Pogi het op kwaliteit, maar Roglic op schoonheid. Al ben ik ervan overtuigd dat Roglic zijn mooie zeges wil inruilen voor het lijstje van Pogacar.

Alfons Haavers 24 december 2021 om 11:09

Roglic wint het op schoonheid? Dat lijkt me toch ook een nogal gekleurde kijk op afgelopen seizoen.

Mooiste etappezege won Roglic op initiatief van Bernal, terwijl Pogacar zélf verschillende keren van ver aanging, denk bv. aan Lombardije. Pogi voor mij een veel spectaculairder renner dan Roglic hoor.

Al vind ik Primoz als vreemde vogel die na elke valpartij lachend het stof van zich veegt wellicht wel het leukste personage van de twee.

Wheely 24 december 2021 om 11:23

Ik vind de stijl van Roglic gewoon fraai, iets atypisch en stoïcijns maar er gaat zoveel kracht vanuit. Mooie manier van juichen ook.

Michelangelo 24 december 2021 om 11:26

@Alfons,
Ben ik niet met je eens, als ik kijk naar dit wielerjaar.
Mooiste actie van Pogacar was wat mij betreft zijn dag in de regen op Le Grand Bornand, maar dat leidde niet tot een zege. LBL was in een groepssprint zonder veel verheffend werk vooraf. RvL was wel een mooie, maar daar was eigenlijk het koersverloop niet echt heel boeiend (al kan Pogi daar dan weer weinig aan doen). In die zin was zijn zege in de TA misschien wel de mooiste.

Roglic stond inderdaad bekend als volger, maar daar heeft hij zeker dit seizoen toch echt afstand van genomen. Dit seizoen vond ik Roglic toch echt spectaculairder dan Pogacar. De manier van koersen in PN, Baskenland, de Italiaanse wedstrijden, Vuelta of WP: vaak vanuit zijn eigen kracht/specialisme, maar ook gewoon vanuit eigen initiatief.

Ach ja, we hoeven het ook niet allemaal met elkaar eens te zijn.

adelaarvanantwerpen 24 december 2021 om 11:50

@Michelangelo

Totaal niet akkoord. Roglic heeft in inderdaad aanvallend gekoerst, maar in vergelijking met Pogacar valt dat echt wel mee.

Jij noemt PN. In TA viel Pogacar op Prato di Tivo op 8 km van de meet. Hij maakte Ineos helemaal gek. Dat is meer aanvallend dan wat Roglic liet zien in PN. Natuurlijk ook niet te vergeten zijn Raid de dag later. Waar hij op VDP na heel het peloton wegreed.

In Baskenland won Pogacar ook na vier @ vijf versnellingen met Roglic in zijn wiel. Jij noemt WP als spectaculair koersen, maar hij valt pas aan op 300m. In vergelijking met sommige andere winnaars is dat niet eens zo ver. Terwijl Poga in Luik mee is op de Redoute en vooral mee aanvalt op de Forges met Yates als enigste topfavoriet. Uiteindelijk maakt hij het ook af in de sprint.

In de Tour heeft hij de grand bornand rit en de Portet rit waar hij ook een stuk of vier keer ging. In de Tour viel Pogacar meer aan dan Roglic in de Vuelta die maar in twee ritten echt aanviel. Dat jij de Italiaanse klassiekers noemt begrijp ik al helemaal niet. In Emilia volgde Roglic gewoon elke aanval van Evenepoel en Almeida en in MT volgde hij Yates die iedereen loste om het in beide koersen af te maken met zijn ultieme versnelling. Terwijl Pogacar in Tre valle all in gaat van 100km van de streep en in Lombardije ook een solo poging doet van 35km.

Als ik kijk naar het seizoen zie ik echt niet hoe jij tot de conclusie kan komen dat Roglic meer spectaculair heeft gekoerst dan Pogacar

Romāns Vainšteins 24 december 2021 om 12:05

Ze hebben allebei mooie staaltjes spectaculair koersen uit de mouw gegooid dit seizoen, het ontloopt elkaar niet veel. Sfinx en Terminator, niet van … en/of uit … past goed bij ze, de 1 boven de ander stellen of vice versa is maatwerk naar voorkeur.

Michelangelo 24 december 2021 om 12:20

Uiteindelijk denk ik dat in theorie zowel Pogacar als Roglic “spectaculair koersen” niet nodig hebben om veel te winnen. Uitstekende tijdrit, uitstekend bergop en een veel betere sprint/punch dan hun directe concurrenten als het gaat om het rondewerk. En qua punch of sprint bergop zelfs de evenknie van Alaphillipe. Ze kunnen zich eigenlijk gewoon vaak beperken tot volgen. Ter vergelijking: er rijdt een kleine Belg rond die enkel kan winnen als er spectaculair wordt gekoerst. Als een zwaardvechter met een bot zwaard in een schietpartij…

Maar ik krijg ook het idee dat deze twee groten graag af en toe willen laten zien hoeveel beter ze zijn dan de rest: gewoon door stevig uit te pakken. Of misschien uit onzekerheid: solo winnen met voorsprong geeft toch een wat ander gevoel dan een sprintje, zowel qua ritzege als qua klassement.

Ik geniet net als Wheely misschien wel net wat meer van de stijl van Roglic dan van Pogacar. Kwestie van smaak, en daarover twisten valt niet mee. Maar ik hoop vooral dat we komend jaar wat meer duels gaan zien tussen die twee zoals we zagen in Baskenland. Want dat was echt wel genieten, ook al is het niet het grootste en meest prestigieuze rondje….

LaDoyenne 24 december 2021 om 12:43

Roglics lelijkste overwinning was dan weer die étappe in Parijs-Nice. De grote kampioen en klassementsaanvoerder moest kost wat kost de moedige lange afstands-vluchter net voor de streep de overwinning afsnoepen.

Dantiest 24 december 2021 om 13:02

Zou het eraan gelegen hebben dat het een Bahrain renner was? Hopen dat die boomerang niet terugkomt ergens eind juli.

Cochise 24 december 2021 om 14:27

Blij dat je er eens op terugkomt. Wat een flauwekul was dat. Alsof het politiek correct is om daar die zege cadeau te doen. Het is een sportwedstrijd, niet de verplichte happy ending van een romantische film.
Als er een ding is waar Pantani spijt van had op z’n sterfbed dan was het wel dat hij dat zielige cadeau van Armstrong op de Ventoux heeft “aangenomen”.

Wheely 24 december 2021 om 14:33

Goh misschien wel een van zijn mooiste juist, no mercy!

https://youtu.be/GQIPKtGtvNA

Kelder is de Man 24 december 2021 om 14:34

Op dat moment was het zuur natuurlijk, maar het tergt wel. Rit in de Giro en Suisse nadien. Eens met Cochise.

Murcia 24 december 2021 om 14:40

Eens met Cochise, ik kan slecht tegen die cadeautjes. In de Vuelta toen Roglic overduidelijk op de voorlaatste dag Champoussin liet winnen had ik daar moeite mee terwijl ik zijn slachtofferen van Mader wel begrijpelijk vond want hij kon verder afstand nemen van Schachmann.

Pantani wist als geen ander dat Armstrong juist met dat cadeautje hem wilde vernederen en dat trok hij als trotse van zichzelf overtuigde sporter slecht. In Baskenland had Gaudu mede gezorgd voor de eindwinst van Roglic en dan is het logisch maar in bijna elke andere situatie heb ik het liefst een puur man tegen man gevecht.

Cochise 24 december 2021 om 17:05

Klopt. Niets (of toch minder) tegen een logische combine a la “jij de rit, ik de trui, dus we geven allebei vol gas”. Maar bij Mäder zou het gewoon uit puur medelijden geweest zijn.

Lalsacien 24 december 2021 om 17:47

@Cochise ik ga een eind met je mee maar medelijden vind ik te sterk uitgedrukt. Het kan ook iets met gunnen te maken hebben. Denk aan Jalabert.

Dantiest 24 december 2021 om 12:50

Contract tot 2025 à 6,1 miljoen

Giro del Emillia op een korte 2de.

Loek de Rooij 24 december 2021 om 13:08

Laatste etappe baskenland was puur genieten en helemaal op eigen initiatief (ook van de ploeg). Covadonga was ook genieten, maar iets minder spannend. Sterkste prestatie was waarschijnlijk OS tijdrit inderdaad.

Covadonga 24 december 2021 om 17:33

Covadonga natuurlijk.

Laatste nieuws

Materiaalzone

Populair