Interview Ook al heet je Wout van Aert, winnen doet altijd deugd. Na een moeilijke aanloop in de Tour Auvergne – Rhône-Alpes gooit de winnaar van Parijs-Roubaix op dag vijf aan het Parc des Oiseaux enige onzekerheid van zich af met een straffe sprint. Met zijn vinger wijst hij naar zijn hoofd als teken dat hij altijd zijn koppie erbij moet houden.

De decompressie na zijn fantastische zege in Parijs-Roubaix en een toch wel serieuze valpartij tijdens een van de laatste trainingen voor deze kleine Tour de France zorgen voor enige conditionele achterstand. In de eerste rit van de Auvergne – Rhône-Alpes, het vroegere Criterium du Dauphiné, verliest hij ruim 24 minuten op de winnaar. In de ploegentijdrit moet hij zelfs op de eerste klim al na acht minuten lossen.

“Je houdt hier geen rekening mee. Ik ging ervan uit dat het een lastige week zou worden, maar ik had gedacht dat ik verder zou staan dan wat ik vandaag heb laten zien”, vertelt hij na die beproeving met de ploeg, die overigens door Visma | Lease a Bike werd gewonnen.

[cf_post slug=”tour-auvergne-2026-voorbeschouwing-etappe-6-eerste-clash-tussen-de-klimmers/”]

Een dag later wint hij de pelotonsprint, al is het in Montrond-les-Bains voor de elfde plaats. Toch haalt de kopman van Visma | Lease a Bike hier weer vertrouwen uit. Een etmaal later blijkt dit bij het prachtige vogelpark in het departement van de Ain.

“Wout is een winnaar en die wilt altijd winnen. Dus dit doet deugd”, stelt ploegleider Maarten Wynants. “Hij heeft een paar moeilijke dagen gehad. Dat kwam door trainingsachterstand na Roubaix en de valpartij richting deze koers. Het zware parcours en de harde koerswijze in de eerste dagen van deze wedstrijd maakten duidelijk dat hij ietsje minder is. Er is maar één weg om terug te komen; door hard te werken.”

Foto: Fotoburo Cor Vos

De ritzege poetst zijn blazoen op, maar hiermee wint hij niet meteen zijn goede benen terug. Eerlijk erkent Van Aert na zijn zege dat dit best een moeilijke zege was. Zo soepel als zijn sprint verloopt, zo moeilijk had hij het op sommige momenten onderweg. De komende drie dagen zal hij waarschijnlijk ook zware sneeuw zien, wanneer in de Auvergne-Rhône-Alpes de Alpencols op het programma staan.

“Ik kan wel wat zware dagen op de fiets gebruiken”, is Van Aert eerlijk. “En het zullen voor mij ook zware dagen worden. We hebben Matteo Jorgenson in een geweldige positie in het klassement staan. Vanaf nu ligt de volledige focus van het team bij hem. Ik zal hem ook zo goed mogelijk proberen te ondersteunen. Dat zullen tevens heel zware trainingen voor mij zijn.”

Ploegleider Wynants kan zich hierin vinden. “Dit is voor Wout de laatste competitie voor de Tour. Wij zijn hier gericht aan het werken om beter te worden. Zijn sprint is goed, maar zijn niveau bergop kan nog beter. We moeten komend weekeinde kijken hoe het gaat en daar gezien zijn conditie de puntjes op de i zetten.”

Ook moeilijke momenten voor Wout van Aert. Foto: Fotoburo Cor Vos

Winnen geeft Van Aert natuurlijk voldoening. “Het was een doel om hier een etappe te winnen, of in ieder geval een paar pogingen te doen om te winnen. Dat het vandaag lukt, geeft natuurlijk een fijn gevoel. Maar meer dan dat is het niet.”

Over zijn valpartij in de aanloop naar deze koers blijft Van Aert terughoudend in zijn antwoorden. Duidelijk is dat zijn elleboog behoorlijk gezwollen is. “De val was zes dagen voor deze ronde. Dat was zeker niet ideaal. De laatste week thuis had ik er veel last en pijn van, waardoor ik moeilijke trainingen kende. Het klopt dat ik de meeste last van mijn elleboog heb, ook vandaag. We moeten kijken hoe dit evolueert. Het is nu eenmaal zo. Je moet je altijd aanpassen aan de omstandigheden. Dat heb ik inmiddels wel geleerd.”

De ritzege geeft houvast. Al voelt hij nu dat de grote prijs met de zege in Parijs-Roubaix binnen is, dat dit niet dezelfde emotie is die hij bij zijn vijf eerdere zeges in voorgaande jaren in de Dauphiné kende. “Als eerste over de streep komen voelt nog steeds heel goed. Op dat specifieke moment verandert er niet veel. Het is dezelfde intentie die je richting zo’n sprint altijd hebt: het toewerken en positioneren naar de sprint en naar de overwinning. Dan voelt het echt niet alsof dit na Parijs-Roubaix een bonus is. Maar anderzijds was Parijs-Roubaix zo’n grote zege dat een overwinning als deze misschien minder emoties teweegbrengt dan het voorheen zou doen.”