Hartthijs de Vries: “Overlijden van mijn vader heeft me gevormd, ik ben klaar om prof te worden”

Hartthijs de Vries: “Overlijden van mijn vader heeft me gevormd, ik ben klaar om prof te worden”

foto: Franz-Renan Joly/Kreiz Breizh Elites

zondag 6 maart 2022 om 09:00
Interview

Hartthijs de Vries wil zich na jaren van persoonlijke miserie nog één seizoen richten op zijn (hernieuwde) droom: een profcontract tekenen als wielrenner. De 25-jarige Fries van Metec-Solarwatt vertelt in een persoonlijk interview met WielerFlits waarom het de laatste jaren stil op zijn lijn is geweest. Op 9 april 2020 verloor hij zijn vader aan uitgezaaide longkanker. “Ik vond het toen allemaal wel best, maar nu ben ik er klaar voor: ik ben profwaardig, dat wil ik laten zien en daar heb ik zin in”, vat een super ambitieuze De Vries zijn verhaal in het kort samen.

De razendsnelle opkomst van Tour de Tietema
Tour de Tietema vergaarde in korte tijd bekendheid met de originele manier waarop ze verslag doen van de wielersport. We spreken de mannen voor een artikel in RIDE. Lees het hele verhaal op Ridemagazine.nl

Voor de onwetende lezer, terug naar eind 2017. Na twee succesvolle jaren Rabobank en een dito seizoen bij SEG Racing Academy, tekent de dan 21-jarige Friese hardrijder begin september een tweejarig profcontract bij Roompot-Nederlandse Loterij. Die verbintenis loopt nog geen drie dagen als De Vries op 3 januari 2018 zijn contract inlevert. Twijfels rondom hartritmestoornissen drijven hem vooral mentaal naar de afgrond. Hij vertelt er in juni 2018 openhartig over in een eerder interview met dit medium. Na verschillende onderzoeken en tests blijkt er geen hartafwijking te zijn en dus verdwijnen de zorgen. “Maar mentaal was ik toen ook niet sterk genoeg om daarmee om te gaan”, zegt hij daar nu over.

De Vries besluit dat jaar af te maken op clubniveau, bij de Noordelijke Wielervereniging Groningen. In het shirt van NWVG reed hij een dijk van een seizoen op nationaal niveau. De Fries eindigt als vierde op de kasseien van de Omloop van de Braakman, als vijfde in de heuvels van de Ronde van Limburg en als tweede in de Tijdrit Emmen. Prestaties in de Topcompetitie waarmee hij een stagecontract bij LottoNL-Jumbo verdient. Eind juni pakt hij als clubrenner in Bergen op Zoom ook de nationale tijdrittitel bij de beloften, voor jongens als Nils Eekhoff, Daan Hoole en Ide Schelling. Om in augustus samen met ploegmaat Jeen de Jong juichend over de finish te komen na de zware nationale klassieker de Hel van Voerendaal.

Vader en vriend
Enkele weken later slaat het noodlot toe. Amper tweeënhalve maand nadat ze samen de Nederlandse titel vieren, krijgt vader Thijs de Vries – zelf een verdienstelijk amateur geweest met ritzeges in Olympia’s Tour – een hard verdict te verwerken: longkanker. “Toen begon een heel traject met behandelingen”, vertelt zijn zoon op berustende toon. “Die gingen keer op keer wel goed. Maar iedere keer dat het de goede kant op moest gaan, kreeg hij een klap met een nieuwe uitzaaiing. Hij liep daardoor steeds een beetje achter de feiten aan. Uiteindelijk heeft het nog anderhalf jaar geduurd voordat mijn vader eraan overleed.”

Wijlen vader en zoon De Vries poseren samen met de hond – eigen foto

Aan die periode denkt hij als mens – dus los van het wielrennen – met een goed gevoel terug. “Ik heb geen spijt van hoe ik dat toen heb aangepakt”, legt De Vries uit. “Ik heb veel tijd hier thuis doorgebracht. Ik wilde dat toen ook. De passie voor de koers was er altijd en is er nog steeds, maar toen even niet. In die periode begon ik ook aan mijn HBO commerciële economie; afgelopen zomer heb ik dat afgerond. Mijn vader zei altijd: ‘Doe waar je jezelf goed bij voelt’. Over mijn profdroom hebben we het in die laatste maanden niet gehad. Maar hij drukte me wel op het hart: ‘Hartthijs, als je dat mooi vindt, dan moet je dat doen’.”

De passie voor het wielrennen deelde De Vries met zijn vader, vertelt hij in het ouderlijk huis in het Friese Kollum. “Hoe dat na zijn overlijden zou gaan, wist ik niet”, kijkt hij daarop terug. “Ik heb ook wel gedacht: ‘Misschien kap ik wel helemaal met fietsen, misschien ben ik er wel klaar mee’. Onze band was heel hecht. Dat hij is weggevallen, heeft een grote verandering teweeggebracht. Maar op de een of andere manier heb ik daar wel mijn weg in gevonden. In de loop van het jaar 2020 merkte ik dat ik nog steeds heel veel plezier in het wielrennen had. Ergens heb ik door het overlijden van mijn vader er ook een soort rust en kracht uitgehaald.”

Een ander mens
Dat besef had de allrounder op dat moment niet, hij dacht juist dat hij goed met de situatie omging. Maar als hij daar nu op terugkijkt, is hij een andere mening toebedeeld. “Het was toen lastig. Als je zoiets als het overlijden van een van je ouders meemaakt op deze leeftijd, ga je anders in het leven staan. Je hebt ook weinig andere keus. Alles wat voor die tijd altijd normaal was, is nu totaal anders. Dat heeft me een beetje getekend, denk ik. Ik ben niet sterker geworden, waar je mensen ook weleens over hoort. Dat vind ik naar om te zeggen. Ik had 100.000 keer liever gewild dat het niet gebeurd was, want het doet me veel verdriet.”

“Als ik nu op die periode terugkijk, ben ik compleet veranderd”, gaat de Fries verder. “Op dat moment zelf merk je dat niet. Veel mensen om me heen bevestigen dat en zeggen dat ik anders ben dan toen. Mentaal rustiger, sterker en stabieler. Ik kan mezelf ook niet zo druk meer maken om zaken waarover ik dat toen wel deed. Neem nu het hele verhaal rondom Roompot, mijn hart en de bijkomende klachten. Dat heeft heel veel energie gekost en aan me zitten vreten. Ik was toen een heel andere jongen. Nu sta ik sterker in mijn schoenen. Door wat ik heb meegemaakt, gaat het leven me nu gemakkelijker af. Dat sterkt mij enorm.”

foto: Raphael Drent

De goede vriend van Sven Kramer loopt niet graag met zijn persoonlijke verhaal te koop. “Maar niet iedereen kent dat verhaal over mijn vader”, legt hij uit. “Buitenstaanders begrepen die stap naar Vlasman wellicht niet, of denken dat ik het wel prima vind op Continental-niveau. Maar dat heeft dus een duidelijke reden: de laatste jaren waren er andere zaken veel belangrijker. In mijn leven is het overlijden van mijn vader een heel groot ding. Dat gaat ook nooit veranderen. Ik ben niet bang om dat te vertellen. Dit is mijn verhaal, dit hoort bij mij en dit heeft me gevormd tot wie ik nu ben. Maar ik ben niet zielig, begrijp me goed. Mensen mogen erover oordelen. Maar daar maak ik me niet meer druk over.”

Ogen geopend door Bax, Maas en Tietema
Afgelopen jaar kreeg De Vries bij Metec-Solarwatt het vertrouwen dat er nog iets in het vat zit. “Het ging weer lekker, eigenlijk was het gewoon heel goed”, vindt hij. “In de loop van 2021 heb ik steeds meer de behoefte gekregen om er weer een stap bij op te maken. Nu ik mijn studie heb afgerond en het privé weer wat rustiger is, wil ik die ambitie ook uitspreken. Ik wil het komende jaar nog één keer alles op alles zetten om een profcontract te verdienen. Die droom is nooit echt weggeweest, maar door omstandigheden is me dat wel heel lastig gemaakt. Fysiek kan ik het ook wel, denk ik. En nu ook mentaal, daarvan ben ik overtuigd.”

“Afgelopen winter heb ik daar hard mijn best voor gedaan. Ik merk nog steeds dat ik fysiek stappen maak. En ik weet wat ik met de vorige versie van mezelf kon, hoever ik daarmee ook al ben gekomen. Die Hartthijs de Vries bleek al eens profwaardig. Daarom ben ik ervan overtuigd dat het er nog inzit. Dat Sjoerd Bax, Jan Maas en – oké, misschien een iets minder goed voorbeeld – Bas Tietema het afgelopen jaar op dezelfde leeftijd óók alsnog de stap naar de profs hebben gemaakt, laat zien dat het niet onmogelijk is. Maar ik besef me wel dat het met mijn leeftijd lastiger is, dan dat het voor mij drie of vier jaar geleden is geweest.”

“Anderzijds ben ik ook van mening dat wanneer jij een goede wielrenner bent, dat er daarvoor bij een profploeg altijd plek is”, gaat hij verder. “Maar dan moet het wel meezitten. Je moet allereerst laten zien dat je goed genoeg bent, je moet opvallen. Helemaal iemand van 25 jaar zoals ik ben. Daarnaast moet je het geluk hebben dat je ergens een goede ingang hebt of dat je toch op een bepaalde manier ergens binnenkomt. Maar het verbaast mij niet dat Bax en Maas nog een plekje kregen. Het zijn heel goede renners. Lukt het mij niet, dan is het heel jammer. Alleen ik ga er wel alles aan doen om te laten zien dat ik het waard ben.”

foto: Franz-Renan Joly/Kreiz Breizh Elites

Meer winnen
Wie De Vries de laatste jaren is blijven volgen, ziet in zijn uitslagen amper verval met zijn goede seizoenen als belofte. De kritiek is wel nog steeds hetzelfde: hij wint (veel) te weinig. “Klopt. Dat wil ik komend jaar veranderen”, lacht hij. “Als ik die stap naar de profs nog wil maken, is het simpel: ik heb uitschieters nodig. Afgelopen winter heb ik daar mijn best voor gedaan, om die tendens te doorbreken. Ik ben iets zwaarder dan de laatste jaren, nu ben ik zo rond de zeventig kilo. Dat komt omdat ik meer krachttraining heb gedaan. De laatste seizoenen moest ik – als ik wilde winnen – vaak alleen aankomen. Dat was geen succes.”

“Als type ben ik ook iets veranderd deze winter”, gaat hij verder. “Mijn sprint is een heel stuk beter. De laatste maanden heb ik mijn piekvermogen met 250 tot 300 watt verhoogd. Dat is heel veel. Ik hoop dat ik daarmee een koers nu sneller kan afmaken. Bij mij is het probleem nooit om mee te zitten. Zelfs niet in de zwaarste waaierkoersen, waar ik me met 61 kilo ook staande wist te houden. Alleen moest ik het in een sprint dan altijd wel tegen drie of vier man afleggen, in een groepje van tien. Door mijn verlegde focus op de sprint, ben ik nu iets explosiever. Hopelijk is dat het verschil om dan nét wel dat sprintje te winnen.”

Zo investeerde De Vries in januari nog in een trainingskamp samen met zijn ploegmaat Victor Broex én niemand minder dan Dylan Groenewegen, die ons vertelde dat de Fries zeker het talent voor een prof heeft. “Verwacht geen wonderen: je hoeft me niet met honderd man op de finish af te sturen, dat ga ik echt niet winnen”, grijnst De Vries. “Maar een sprint in een klein groepje, daar heb ik nu meer vertrouwen in. Aan een vierde plek in 1.2-koersen, daar heb ik niets aan. Als ik iets wil, moet ik die wedstrijden winnen en goed rijden in 1.1-koersen. Vorig jaar draaide ik een stabiel jaar en greep ik drie keer net mis na een lange ontsnapping. Is dat drie keer raak, dan is het al een heel ander verhaal.”

Bewust koersprogramma zonder nationale klassiekers
In het najagen van zijn droom vindt De Vries steun bij trainer Jens Voet en ploegleider Adri van Houwelingen. “Samen hadden we een plan gemaakt voor afgelopen winter. Ik denk dat het goed heeft uitgepakt. Uit testen en ook na het laatste trainingskamp in februari, komt naar voren dat mijn niveau hoger ligt. Ze wezen uit dat ik inderdaad explosiever ben, maar dat mijn tien- en twintig-minuten-waardes er niet onder geleden hebben. Dat geeft mij vertrouwen. Metec-Solarwatt concentreert zich sinds dit jaar ook veel meer op beloften. Daardoor ben ik een van de kopmannen. Van mij verwachten ze resultaten, simpel zat.”

De Vries kan een lange solo in Kreiz Breizh 2021 net niet afronden – foto: Gus Sev

Om daaraan invulling te geven, zal de Fries veelal buiten Nederland rijden. “Ik weet hoe ik de nieuwe Elfstedenrace en de Ronde van Drenthe moet rijden. Maar is dat op mijn lijf geschreven? Nee. Ik wil er wel zo ver mogelijk komen, maar mijn focus ligt op rittenkoersen en zwaardere eendagswedstrijden. Olympia’s Tour, de Volta Limburg Classic, Circuit des Ardennes en de Tour du Loir et Cher rijd ik achter elkaar aan. Dat is allemaal redelijk kort klimwerk, maar wel lastig. Testen laten zien dat mijn één-minuut-waarde echt heel hoog is. Die koersen liggen me goed. In die periode wil ik echt goed zijn en mezelf gaan laten zien.”

“De Visit Fryslân Elfstedenrace van zondag is wel heel speciaal voor mij. Ik heb nog nooit een klassieker van niveau gereden hier in het noorden. Dat vind ik bijzonder. Die route ken ik als mijn broekzak. Deze hele lus hier rondom Dokkum ken ik en ik ben veel in Heerenveen, dus ook daar kan ik alle wegen dromen. Ik train daar veel met de schaatsers. Maar of het echt een mooie koers gaat zijn, hangt volledig af van de wind. Die route is zo open op zo veel verschillende plekken, dat het overal kan gebeuren. Als er daar wind  staat, krijgen we een heel zware wedstrijd waarin een kleine groep zal strijden om de winst. Maar helaas lijkt het daar qua wind niet op.”

In de geest van zijn vader
Als je meer vertrouwen hebt in jezelf, heb je minder vertrouwen van anderen nodig. Al zit dat bij Metec-Solarwatt wel goed, vindt de Fries. Inzet komend jaar is een profcontract, terwijl zijn vader over De Vries’ schouder meekijkt. “Hoe ik nu weer met de sport bezig ben, dat had hij heel erg mooi gevonden. Daar ben ik van overtuigd. Ik vind het ook zonde dat hij dat nu niet meemaakt. Maar hier moet ik het mee doen. Daarom ga ik er maar het beste van maken. Ik denk ook dat ik dat wel kan, nu. Tijdens wedstrijden denk ik ook nog vaak aan mijn vader. Dan heb ik het gevoel dat-ie erbij is. Dat geeft me altijd een bepaalde kracht. Ik heb zijn verlies moeten verwerken, dus wie doet met nog wat? Ik wil hem trots maken!”

Dit artikel delen:

9 Reacties

Jawbone 4 maart 2022 om 17:47

Mooi interview. Talent vergaat niet. Deze stylist mag zeker nog een plekje in het profpeloton verdienen, hopelijk zit het mee dit jaar.

thomasjaarsma 4 maart 2022 om 18:32

Mooie interview

De Cabybara van de Conradkade 4 maart 2022 om 18:40

Hopelijk krijgt en pakt hij nog zijn kansen. Altijd wel blijven volgen.

siepelstad 4 maart 2022 om 18:42

Succes hartthijs! Doen wat je mooi vindt!

ddjong67 4 maart 2022 om 18:47

Hoe je omgegaan bent met zulke moeilijke omstandigheden zegt veel. Niet veel mensen hebben die levenservaring die jij hebt. Een hechte band met je vader zeg je. Dat verdiende hij ook. Prachtkerel. Warm karakter. Gedreven maar relativerend, wat je zelf ook zegt. Succes en t zou mooi zijn als je je droom waar kunt maken!

Veleta 5 maart 2022 om 10:04

Die laatste foto: stijl van Richard Carapaz! Mooi verhaal ook.

BaseRace 5 maart 2022 om 11:27

Mooi en openhartig interview; met deze instelling moet het absoluut gaan lukken!

Munnichs 5 maart 2022 om 12:08

Goed verhaal ,mooi om het te lezen.
Wens je veel succes met je voornemens, door je studie heb je een goede achtergrond om te slagen voor later.

Scott Sunderland 5 maart 2022 om 17:12

Ik denk wel dat het voor een mooie profcarrière in feite al te laat is voor De Vries. Misschien dat een mindere PCT ploeg er nog wel in zit, maar een grotere lijkt me vrijwel onmogelijk.

Headlines

Materiaalzone