Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Voor Ivar Slik vallen vreugde en verdriet samen in Unbound Gravel: “Ik wil een winnaar zijn”
Interview Vier jaar geleden kende Ivar Slik misschien wel het absolute hoogtepunt in zijn wielercarrière, toen hij Unbound Gravel 2022 op zijn naam schreef. Maar in 2024 kende de inmiddels 33-jarige Noord-Hollander in dezelfde omgeving er ook zijn absolute dieptepunt. Zaterdag is Slik opnieuw van de partij. Niet om te winnen, maar wel om een winnaar te zijn. Dat vertelt hij aan WielerFlits.
We spreken met Slik vlak voordat hij naar de Verenigde Staten afreist. Hij heeft in de dagen voordien nog een lange duurtraining (van zes en een half uur) gedaan van ruim 250 kilometer. Onder meer Laurens ten Dam, Thomas Dekker, Jasper Ockeloen, Ramon Sinkeldam, Niki Terpstra, Danny Stam en Anna van der Breggen waren erbij aanwezig. Het gemiddelde liegt niet: 38 kilometer per uur. “Iedereen wil toch een beetje laten zien hoe goed hij is”, lacht Slik. “En iedereen wilde veel op kop rijden. Daarmee zit je op asfalt in de hogere vermogens, net als op gravel.”
Over de zege van Slik in Unbound Gravel 2022 is al veel gezegd en geschreven. Over de levensbedreigende val twee jaar later een pak minder. Het achtervolgt de Noord-Hollander nog altijd. “De dag van het ongeluk was 21 mei 2024. Die datum was vorig jaar relatief eenvoudig te ‘overleven’, want Slik zat die dag in het vliegtuig naar de Verenigde Staten. Eerst reed hij Gravel Locos, daarna keerde hij terug naar ‘zijn’ Unbound Gravel. Op 31 mei 2025 werd hij 48ste, ruim vijftig minuten na Cameron Jones. Dit jaar heeft hij op 21 mei wél veel eraan teruggedacht.
Ivar Slik (rechts) met trainingsmaatjes Niki Terpstra (midden) en Jasper Ockeloen (rechts) – foto: Schwalbe (archief)
Traumaverwerking
Sinds het ongeluk loopt Slik bij een psycholoog. “Dat gaat over traumaverwerking”, vertelt hij. “Het gekke van het ongeluk is dat ik er niets van weet. Ik ben op mijn hoofd gevallen en pas twee weken later was ik er weer, om het zo maar te zeggen. Terwijl het voor mezelf voelde alsof ik na twee uur weer wakker werd met een hersenschudding. En dat alle familie in spanning zat te wachten of ik het zou overleven. Niki heeft me heel veel geholpen. Hij heeft mij aan deze psycholoog gekoppeld (vanuit zijn eigen ervaring, red.). Niki heeft ook foto’s van de situatie naar hem toe gestuurd.”
Terpstra had ze bewust niet zelf aan Slik laten zien. “Samen met de psycholoog heb ik die foto’s op een bepaald punt teruggekeken. Om mijn reactie daarop te bekijken. Het klinkt gek, maar voor mij was dat eigenlijk fijn om te zien. Nu wist ik wat er precies was gebeurd. De wijze waarop ik er zelf bij lag, vond ik ook niet heel schokkend. Uiteraard waren het gekke foto’s. Eigenlijk heb ik nu nergens last meer van. Alleen merk ik wel dat ik in koers niet strak genoeg meer op het wiel rijdt, omdat ik voor me wil kunnen kijken. Strak op het wiel zitten is in gravel net wel heel belangrijk.”
De mooiste, lelijke koers
Intussen is Slik dus weer in de Verenigde Staten. Samen met Ramon Sinkeldam en Lars Loohuis rijdt hij voor Pinarello, in samenwerking met het Beyond The KOM-project van oud-renner Lars van den Berg. Daar rijdt hij zaterdag dus de grootste gravelkoers ter wereld, in het grote niemandsland rondom Emporia. “Het is ook zeker niet mijn favoriete wedstrijd”, lacht hij. “Het ligt me alleen wel heel goed. De UCI World Gravel Series zijn steeds technischer. Dat is in mijn nadeel. Mijn technische skills zijn relatief slecht. Unbound heeft maar 35 bochten op 333 kilometer.”
“Je hebt er rolling hills, zo noemen ze dat”, legt Slik uit. “Hellingen van zo’n vier procent, waarvan je vaak het eerste kwart al gratis krijgt door de afdaling ervoor. Op de power doortrekken naar boven. Dan speelt gewicht minder een rol. Ik weeg 81 kilo, ondanks dat ik scherp sta. Ik ben 1,93 meter en dan vallen klimwedstrijden nu eenmaal snel af. In Unbound rijd je de hele dag tempo. Er is geen voordeel om in een peloton te rijden. Dat ligt mij gewoon. Op de weg had ik niet echt een specialiteit. In het gravel heb ik dat wél gevonden. Maar het is niet zo dat Unbound écht leuk is.”
Slik op het allereerste WK Gravel in 2022 te Cittadella – foto: fotopersburo Cor Vos
En toch is dat het grootste gravel-evenement ter wereld. “Vooral omdat dit het officieuze WK is en omdat gravel in Amerika is ontstaan”, denkt Slik. “Je hebt hier de grootste bike expo, waar alle merken vertegenwoordigd zijn. Voor elke sponsor is Unbound Gravel superbelangrijk. Qua grootheid zou ik het willen vergelijken met de Ronde van Vlaanderen. In België staan weliswaar veel meer mensen langs het parcours, maar qua uitstraling durf ik de vergelijking wel aan. De sfeer in Emporia zelf is ook fantastisch. Ik kijk nu al uit naar de barbecue na afloop, haha!”
Een winnaar zijn
Uiteraard wil de topsporter in Slik naar meer uitkijken dan geurend en mals vlees na afloop van de koers die voorheen Dirty Kanza heette. “Ik verwacht te winnen”, zegt de Noord-Hollander droogjes over zijn ambitie. “Want iedereen die Unbound uitrijdt, is een winnaar. Qua uitslag droom ik van een top-10, maar dat is niet realistisch. Het niveau ligt tegenwoordig veel hoger. Datzelfde niveau heb ik in een koers als Unbound niet. Mijn uitslagen tot nu toe zijn ook gewoon niet goed genoeg, al kwam dat vaak ook door het parcours. Van alle wedstrijden ligt Unbound me wel veel beter. Ik hoop een goede dag te hebben en dat alles meezit. Ik wil beter doen dan vorig jaar.”
Met zijn conditie zit het volgens Slik wel goed. Maar in de 333 kilometer lange overlevingstocht is het vooral zaak om geen pech te hebben. “De kans daarop is bijna vijftig procent”, stelt Slik. “En dan is het zaak om dat zo snel mogelijk te repareren, anders is je wedstrijd verloren. Daarvoor moet je een beetje handig zijn. Soms zeg ik wel eens dat je een korte training van twee uur beter kunt besteden door wat banden lek te steken en te oefenen met zo snel mogelijk je band pluggen. Dat kan ik gelukkig wel een beetje, maar ik hoop vooral dat ik het zaterdag niet nodig ga hebben.”
