Eindejaarslijstjes: Hét wielermoment van 2021

Eindejaarslijstjes: Hét wielermoment van 2021

foto: Cor Vos

Door Koen Middendorp
woensdag 1 december 2021 om 19:05
Eindejaarslijstjes

In de maand december blikt WielerFlits traditioneel terug op het afgelopen wielerseizoen met de reeks Eindejaarslijstjes. Wat waren de hoogte- en dieptepunten van het afgelopen jaar en welke renners verdienen nog een eervolle vermelding voor 2021? Elke werkdag is er een nieuwe lijst met bijbehorende poll. Vandaag staat centraal: hét wielermoment van 2021.

Wil je de tussenstand of uitslag van de Eindejaarslijstjes-poll bekijken? Check dan elke dag de Instagram Stories van @WielerFlits!


De machtsexplosie van Mathieu

foto: Cor Vos

Voor veel renners aan de start was de wittewegenklassieker Strade Bianche het eerste grote doel van het seizoen. Zo ook voor Mathieu van der Poel, die na een succesvolle winter in het veld, met de wereldtitel in Oostende als kers op de taart, vol ongeduld aan de start stond van de Toscaanse klassieker. Een editie eerder – tijdens het coronagekke 2020 – hoopte Van der Poel ook een gooi te doen naar de zege in Siena, maar werd hij al snel met zijn neus op de feiten gedrukt. Nu stak de renner van Alpecin-Fenix echter in een bloedvorm, al moest hij dat nog wel even laten zien in de wedstrijd zelf.

De koers ontplofte pas echt op de 11,5 kilometer lange gravelstrook met de poëtische naam Monte Sante Marie. Op deze onverharde passage besloten wereldkampioen Julian Alaphilippe en titelverdediger Wout van Aert wat eerste speldenprikjes uit te delen. Een attente Van der Poel schoof mee, net als Egan Bernal, Tourwinnaar Tadej Pogačar, toptalent Tom Pidcock en de verrassend sterke Michael Gogl. Van der Poel maakte onderweg een sterke indruk, maar hield zich aanvankelijk wat afzijdig. Waar Van Aert en Alaphilippe met hun krachten woekerden, leek Van der Poel op reserve mee te sluipen.

foto: Cor Vos

Op de laatste gravelstrook, die van Le Tolfe, zagen we dan een eerste échte versnelling van Van der Poel. Met een indrukwekkende machtsexplosie reed hij de favorietengroep uiteen en alleen Alaphilippe en Bernal wisten al spartelend hun wagonnetje aan te haken. Met deze drie kleppers reden we naar de laatste steile kilometer in het centrum van Siena. In 2019 bleek dit nog het uitverkoren punt voor Alaphilippe om zijn winnende sprint in te zetten, maar de Fransman had dit keer geen antwoord op een indrukwekkende demarrage van zijn Nederlandse rivaal. Van der Poel schoot als een komeet weg en bleef weg.

En won nog maar eens een grote klassieker, en dat na een indrukwekkend staaltje van machtsvertoon in de laatste kilometer.


Een succesvolle lijdensweg

foto: Cor Vos

Als Mathieu van der Poel een wedstrijd wint, zit er vaak een verhaal achter. De sportieve duizendpoot spot geregeld met wielerwetten, triomfeert na heroïsche heldentochten of kent spectaculaire inzinkingen. We denken spontaan terug aan Tirreno-Adriatico. Aan de vijfde etappe van Castellalto naar Castelfidardo. Over een afstand van 184 kilometer kregen de renners de ene na de andere steile helling voor de wielen geschoven. En dat ook nog eens in gure en miezerige omstandigheden. Een sportief slagveld werd verwacht en dat kregen we dan ook op weg naar Castelfidardo. Met Mathieu van der Poel in een heldenrol.

Op goed zeventig kilometer van de streep brak het peloton in stukken uiteen op een van de vele muren, onder aanvoering van Van der Poel. Grote namen als Tadej Pogačar, Wout van Aert, Egan Bernal en Mikel Landa roken het gevaar en reageerden op de uitval van de Nederlandse kampioen. Van der Poel voelde zich duidelijk in zijn sas en reed niet veel later op kousenvoeten weg uit de eerste groep. Met een gelletje in de mond reed de onverschrokken Van der Poel alsmaar verder weg van de groep met klassementsrenners. De voorsprong bleef maar groeien: van dertig seconden naar één minuut, van een minuut naar drie minuten.

foto: Cor Vos

Bij het ingaan van de laatste plaatselijke ronde had de kopman van Alpecin-Fenix een voorsprong van ruim drie minuten. De zege leek binnen, maar dat was buiten Pogačar gerekend. De Sloveense klassementsaanvoerder reed weg van zijn grootste concurrent Van Aert en zette de jacht in op een inmiddels moegestreden Van der Poel. Die laatste kwam in de laatste kilometers zichtbaar de man met de hamer tegen en probeerde nog wat laatste gelletjes naar binnen te werken. Een hongerklop werd zelden zo goed in beeld gebracht en de voorsprong slonk zienderogen. Onder de vod van de laatste kilometer was het verschil nog maar veertien seconden.

Van der Poel weigerde echter te capituleren en wist met een uiterste krachtsinspanning de zege binnen te halen. Volledig gesloopt kwam hij over de finish, niet eens meer de kracht om een zegegebaar te maken. Zo zwaar was zijn heroïsche solotocht richting Castelfidardo.


De fotofinish tussen Wout en Tom

foto: Cor Vos

Soms zijn de verschillen tussen de nummers één en twee in een wielerkoers minimaal. Af en toe is het verschil met het blote oog niet waarneembaar. En het komt bij hoge uitzondering voor dat het verschil zó klein is, dat er openlijk wordt getwijfeld aan de fotofinish. Dit was het geval in de meest recente editie van de Amstel Gold Race. In een sprint voor de overwinning in de Limburgse klassieker deden Wout van Aert en Tom Pidcock er alles aan om hun wiel als eerste over de streep te drukken. De Belg leek lange tijd in het voordeel, maar had wellicht niet meer gerekend op een ultieme jump van de jonge Brit.

Vervolgens was het wachten op de definitieve bevestiging vanuit de regiewagen. Van Aert durfde niet te juichen, maar ook Pidcock was niet zeker van zijn zaak. De eindsprint hield de gemoederen lang bezig. Was het nu Van Aert die Pidcock met een laatste lendenruk van zich af wist te houden? Of was Pidcock net op tijd met zijn laatste kattensprong? Op de televisiebeelden leek het alsof Pidcock de Amstel Gold Race had gewonnen, maar na het bekijken van de finishfoto werd Van Aert tot winnaar uitgeroepen. Maar waarom toch die minutenlange onzekerheid over de afloop van de wedstrijd?

foto: Cor Vos

“De camera’s van de NOS of van de VRT hebben een soort breedhoeklens en die geeft vaak een vertekend beeld. Ik dacht ook dat Pidcock won, daar had ik mijn hand voor in het vuur gestoken”, verklaarde UCI-commissaris Jempi Jooren, gespecialiseerd in het opstellen van de apparatuur voor de finishfoto. “Maar de finishfoto toonde dat het anders was. Het verschil moet een paar millimeter zijn, misschien was het een centimeter. Een finishfoto werkt met pixels. Een verschil van minder dan een millimeter kan je op die pixels niet zien.” En zo won Van Aert zijn eerste Amstel Gold Race en bleef Pidcock met lege handen achter.


De terugkeer van Fabio

foto: Cor Vos

Van vechten voor je leven in een Pools ziekenhuis naar groenetruiwinnaar in de Vuelta a España. Fabio Jakobsen maakte dit jaar zijn comeback na een horrorcrash in de Ronde van Polen 2020 en deed dit met verve. Wat heet, de Nederlandse sprinter was in het najaar nauwelijks af te stoppen en was in alles weer die topsprinter van voor de val. De weg naar succes was aanvankelijk nog wel wat hobbelig. In de Tour of Turkey en de Volta ao Algarve was het zoeken naar het goede gevoel en in het Critérium du Dauphiné was het bij momenten een gevecht tegen de tijdslimiet, maar Jakobsen ging door.

In de Tour de Wallonie van eind juli volgde dan eindelijk de verlossing en liet Jakobsen voor het eerst weer zien dat hij het winnen nog niet was verleerd. In de tweede, geïmproviseerde etappe naar Zolder – de organisatie moest terug naar de tekentafel vanwege de heftige overstromingen in onder meer Wallonië, kreeg Jakobsen een ideale etappe voorgeschoteld. Vlak, niet te lang en met een finish op maat van de snelheidsduivels. De renner van Deceuninck-Quick-Step kreeg het vertrouwen van de ploegleiding om voor eigen rekening te sprinten en stelde niet teleur op het racecircuit van Zolder, waar de finishstreep lag van rit twee.

Jakobsen boekte niet veel later ook een tweede ritzege in Wallonië – foto: Cor Vos

Jakobsen wist na een razendsnelle finale vakkundig af te rekenen met Fernando Gaviria en Amaury Capiot en boekte zijn eerste overwinning sinds zijn comeback in het peloton na zijn zware val in Polen, toen hij met levensbedreigende verwondingen naar het ziekenhuis werd afgevoerd. “Ik moet een hoop mensen bedanken. Alle medische staf, mijn familie, mijn vriendin, mijn ploeg. Zonder hen was ik hier niet geweest. Of ik opnieuw terug ben? Ik denk het wel. Ik ben heel blij dat ik het echt nog kan, want er is natuurlijk een verschil tussen iets denken en het dan ook doen. Ik ben er weer als sprinter”, was Jakobsen na afloop in de wolken.


Een ode aan ‘Poupou’

foto: Cor Vos

Bij het passeren van de finish wees Mathieu van der Poel naar boven. “Voor wie dat was? Dat was naar mijn opa natuurlijk”, vertelde de Nederlander in het flashinterview met waterige ogen. Van der Poel was zichtbaar geëmotioneerd na zijn eerste ritzege in de Tour de France. De renner van Alpecin-Fenix had zojuist de complete wereldtop op een hoop gereden op de slotbeklimming in Mûr-de-Bretagne. Met een krachtige demarrage in de slotkilometer reed Van der Poel weg van Sonny Colbrelli, geletruidrager Julian Alaphilippe, Primož Roglič, Tadej Pogačar en alle andere toppers. Op weg naar een dubbelslag en eeuwige roem.

De Tourdebutant wist bovendien sportieve revanche te nemen na een teleurstellende openingsrit. Op weg naar Landerneau was Van der Poel er alles aan gelegen om de gele trui te veroveren, om zo zijn opa Raymond Poulidor te eren, maar wist hij op het moment suprême niet te reageren op een aanval van Alaphilippe. ‘Poupou’, die twee jaar geleden op 83-jarige leeftijd overleed, kende als renner enorm veel succes in de Tour de France. Poulidor won meerdere etappes, stond acht keer op het eindpodium en streed met wielergrootheden als Jacques Anquetil, Felice Gimondi en Eddy Merckx meer dan geregeld om de eindzege.

foto: Cor Vos

De razendpopulaire Poulidor droeg alleen nooit de gele trui. Twee jaar na zijn dood wilde kleinzoon Van der Poel maar één ding: bij zijn Tourdebuut een dag in de gele trui rondfietsen. En dus moest hij onderweg naar Mûr-de-Bretagne voldoende bonificatieseconden sprokkelen, om dan in de finale nog de etappe te winnen. Geen sinecure, maar Van der Poel slaagde met verve in zijn missie en kwam al wijzend naar de hemel als winnaar over de streep. Na 37 jaar mocht opnieuw een Van der Poel de gele trui aantrekken. Mathieu trad met zijn dubbelslag in Bretagne namelijk in de voetsporen van zijn vader Adrie, die in de Tour van 1984 een dag mocht paraderen in het geel.


Op gelijke hoogte met Eddy

foto: Cor Vos

Eind 2020 leek de carrière van Mark Cavendish als een nachtkaars uit te gaan. De Britse spurtbom zocht de voorbije seizoenen vergeefs naar de vorm van weleer. Van de supersprinter die de ene na de andere Touroverwinning wist binnen te halen, die in 2011 wereldkampioen werd in Kopenhagen en in 2009 met een kattensprong alsnog Milaan-San Remo wist te winnen, daar was niets meer van over. Na een gure editie van Gent-Wevelgem, waarin hij deel uitmaakte van de vlucht van de dag, reed hij in de persruimte al snikkend langs enkele interviewers. Cavendish kon zijn emoties niet meer bedwingen en brak.

“Dit is misschien wel de laatste wedstrijd uit mijn carrière”, stamelde een zeer geëmotioneerde Cavendish, om vervolgens weer weg te rijden. Het einde van een tijdperk leek nabij, maar de Brit raapte de moed bijeen en ging door. Na een moeizame zoektocht naar een nieuwe werkgever tekende de Manx Missile uiteindelijk een contract bij Deceuninck-Quick-Step en keerde hiermee dus terug op het oude nest. Teammanager Patrick Lefevere streek over zijn hart en gaf Cavendish nog een laatste kans. En die kans greep de Brit met beide handen aan. Na een zeer succesvolle Tour of Turkey werd Cavendish zelfs opgenomen in de Tourselectie.

foto: Cor Vos

De Brit moest als vervanger van de geblesseerde Sam Bennett de sprinthonneurs waarnemen, al waren de verwachtingen niet hooggespannen. Cavendish kende echter een Tour om nooit te vergeten. Sterker, Cav wist als vanouds de massasprints te domineren en na zeges in Fougères, Châteauroux en Valence had hij opeens het ritzegerecord van Eddy Merckx (34 stuks) in het vizier. In etappe nummer dertien, met finish in Carcassonne, schreef Cavendish vervolgens geschiedenis met een 34ste ritoverwinning. Daarmee kwam hij op gelijke hoogte met Merckx, die hem de volgende dag feliciteerde met diens historische prestatie.

Van kansloze renner in de vroege vlucht naar sprintkoning in de Tour. En dat op 36-jarige leeftijd. Het verhaal van Cavendish heeft iets weg van een sprookje.


De tranen van Tom

foto: Cor Vos

In januari, op een moment dat het seizoen voor Tom Dumoulin eigenlijk moest beginnen, besloot de Limburger in samenspraak met zijn ploeg Jumbo-Visma voor onbepaalde tijd met onbetaald verlof te gaan. “Ik voel al een behoorlijke tijd, maanden, misschien al een jaar eigenlijk, dat ik heel moeilijk weet hoe ik mijn weg moet vinden als Tom Dumoulin de wielrenner. Ik wil het graag heel goed doen voor heel veel mensen, maar daardoor ben ik het afgelopen jaar een beetje mezelf vergeten. Daar werd ik langzaam ongelukkig van. Vandaar dat ik er een tijdje tussenuit ga”, was Dumoulin zeer openhartig.

Na een periode van zelfreflectie begon het echter toch weer te kriebelen bij Dumoulin. In april liet hij zich weer zien in de koers tijdens de Amstel Gold Race. Als eregast van koersdirecteur Leo van Vliet zag hij als toeschouwer zijn (voormalige) collega’s voorbijrazen. In de weken voorafgaand aan de Gold Race werd hij ook al meerdere keren gespot op de tijdritfiets. Dumoulin bleek toen al rond te fietsen met een plan: de winnaar van de Giro d’Italia hoopte zich via een specifiek programma zo goed mogelijk voor te bereiden op de Olympische Spelen in Tokio. “Dat was de trigger voor mij om er écht serieus werk van te maken.”

foto: Cor Vos

In de wegrit bleek er geen hoofdrol weggelegd voor Dumoulin, maar in de tijdrit kwam gelukkig alles samen. Tegen zijn Jumbo-Visma-ploegmaat Primož Roglič bleek die dag geen kruid gewassen, maar Dumoulin wist met een puike tijdrit wel kleppers als Rohan Dennis, Stefan Küng, Filippo Ganna en Wout van Aert achter zich te laten. Na afloop volgde dan ook een innige omhelzing met een van zijn begeleiders, gevolgd door enkele tranen. “Het was een moeilijke weg hiernaartoe. Ik was overtraind in de winter en klaar met fietsen. Maar ik besloot terug te keren, speciaal voor deze dag. Ik had een doel en ben trots. Het is zilver geworden, maar absoluut met een goud randje.”


De chaos van Tokio

foto: Cor Vos

Niet Anna van der Breggen, Annemiek van Vleuten of Marianne Vos, maar Anna Kiesenhofer werd afgelopen zomer olympisch kampioene op de weg. De 30-jarige Oostenrijkse, doctorandus in de wiskunde, wist iedereen en bovenal zichzelf te verrassen door als vroege vluchtster uit de greep te blijven van de favorieten. Niet gek voor een vrouw zonder profploeg. Kiesenhofer wist in Tokio als amateur de complete wereldtop te verslaan voor de grootste overwinning uit haar carrière. En dat na een bizarre wedstrijd, met een negatieve hoofdrol voor de Nederlandse sterrenequipe van bondscoach Loes Gunnewijk.

Nederland kon eigenlijk niet verliezen, zo was de gedachte voor de start van de olympische wegrit. Met Van der Breggen, Van Vleuten, Vos en Demi Vollering was er geen gebrek aan potentiële goudenmedaillewinnaars. Nederland leek de wedstrijd aanvankelijk ook onder controle te hebben, al kreeg een vroege vlucht met daarin onder meer Kiesenhofer wel aardig wat voorsprong. Te veel, zo bleek in de finale. Kiesenhofer wist zich onderweg zodanig te sparen, met als gevolg dat ze in de finale stand wist te houden. Vol ongeloof kwam de Oostenrijkse over de finish, nog nauwelijks beseffend wat ze zojuist had gerealiseerd.

foto: Cor Vos

Ook Annemiek van Vleuten kwam juichend over de finish. Alsof ze zojuist als eerste over de streep was gekomen. Vrijwel direct na afloop gaf ze toe dat ze inderdaad dacht dat ze had gewonnen. “Normaal hebben we hier borden met de communicatie staan, maar de telefoonlijn met Loes (Gunnewijk, red.) was blijkbaar heel slecht. Eerst voelde ik mij heel stom, maar toen de andere meiden dus ook niet wisten wat de situatie was hebben we ervoor gereden. Dit is natuurlijk waardeloos. Ik dacht dat ik had gewonnen.” Bondscoach Gunnewijk ging door het stof, KNWU-directeur Thorwald Veneberg koos voor de verdediging.

Het neemt niet weg dat de olympische wegrace verre van vlekkeloos verliep voor de Nederlandse dames.


De opgave van Miguel Ángel

foto: Cor Vos

Er leek na negentien dagen Vuelta a España geen vuiltje aan de lucht voor Miguel Ángel López. De Colombiaan was op weg naar een podiumplek in de Spaanse ronde, had zojuist de mistige koninginnenrit naar de Alto d’El Gamoniteiru gewonnen en vormde samen met zijn Spaanse ploegmaat Enric Mas een geduchte tandem. López moest alleen nog even de laatste bergrit naar Castro de Herville en de slottijdrit naar Santiago de Compostela overleven. In etappe nummer twintig ging het echter volledig mis voor López en Movistar. De Colombiaan bevond zich na een verrassingsaanval van enkele concurrenten plots in vieze papieren.

Adam Yates was onderweg de aanstichter van een gevaarlijke vluchtpoging met daarin enkele klassementsrenners. Rodetruidrager Primož Roglič, Mas en Jack Haig waren wakker en maakten op tijd de sprong naar voren, López daarentegen liet het werk over aan anderen en werd zo vakkundig gepiepeld. Op het moment dat López het gevaar rook, was het groepje-Roglič al vertrokken en was het plots aan de Colombiaan om de kastanjes uit het vuur te halen. Een bijkomend probleem voor López: hij werd door de Movistar-ploegleiding gesommeerd om de benen stil te houden in de achtervolging.

López moest vervolgens knarsetandend toekijken hoe de eerste groep alsmaar verder wegreed. De klimmer zag een podiumplaats door zijn vingers glippen en was in alle staten. Online doken er plots berichten op dat López boos zou zijn afgestapt. Op de Spaanse staatszender RTVE waren ook beelden te zien van een ontstemde López, die duidelijk niet van plan was om nog verder te rijden. Hij zou door ploeggenoten weer op de fiets zijn gehesen, maar het bleek verspilde moeite. Uiteindelijk stond toch echt een DNF achter zijn naam en volgde een soap waarbij over en weer met modder werd gegooid.

Inmiddels is de breuk definitief en heeft López getekend bij zijn oude ploeg Astana.


De schreeuw van Sonny

foto: Cor Vos

En of Sonny Colbrelli blij was met zijn zege in Parijs-Roubaix! De Italiaan kon voor de start van de kasseiklassieker al terugkijken op een uitmuntend seizoen, met de Europese titel voor eigen volk in Trento als het summum, maar was toch nog gebrand om wat te laten zien in Parijs-Roubaix. De keienklassieker die vanwege de coronapandemie niet kon doorgaan in het voorjaar en dus begin oktober werd georganiseerd, een week na de wereldkampioenschappen wielrennen en een week voor de Ronde van Lombardije. Het werd een editie om niet snel te vergeten. Met dank aan de Noord-Franse weergoden.

Door de hevige regenval in aanloop naar de Helleklassieker had de 118e editie van Parijs-Roubaix wat weg van een heuse modderpoel. Van een veldrit en dus was het geen verrassing dat Mathieu van der Poel zich in zijn sas voelde. De Nederlander vloog als volleerde crosser door de bochten en wist zichzelf in een kansrijke positie te manoeuvreren. Van der Poel bleef na een heroïsche wedstrijd over met de verrassend sterke Florian Vermeersch en de lepe Colbrelli. Deze drie matadoren draaiden gelijktijdig de beroemde wielerbaan van Roubaix op, zich opmakend voor een sprint met drie voor de overwinning.

foto: Cor Vos

De meeste ogen waren gericht op smaakmaker Van der Poel, maar het was uiteindelijk Colbrelli die na een sprint van stervende zwanen als eerste zijn wiel over de meet wist te drukken. Vermeersch werd na een ijzersterke wedstrijd tweede, een uitgeputte Van der Poel derde. Maar na afloop ging het toch vooral over winnaar Colbrelli en diens schreeuw na de finish. Het was een kreet van opluchting, blijdschap en ongetwijfeld ook vermoeidheid. De Italiaan van Bahrain Victorious had zojuist Parijs-Roubaix gewonnen, een monument, en dat na een van de meest heroïsche edities uit de geschiedenis.

Je zou voor minder uit je dak gaan.


Stem hier op jouw favoriet!

Dit artikel delen:

98 Reacties

assen 1 december 2021 om 18:10

Wat een mooi seizoen is het weer geweest!

De momenten van MvdP zijn onovertroffen. Al jaren lang laat hij dingen zien die ongelooflijk zijn, die niemand lijkt te kunnen.

Ik heb gestemd op Strade, maar zijn kunstje in de Tour was eigenlijk straffer.

0
Davide Lappartiente 1 december 2021 om 18:27

Ik denk dat de hulp van expert A3 VDP werd ingeschakeld bij het opstellen van dit lijstje. De ASO die Alaphilippe, Roglic en Pogacar een financiële vergoeding (ik kan het niet bewijzen, maar ik weet het) geeft om de gele trui aan Mathieu te schenken, vond ik hét mooiste gebaar van dit jaar. Nog emotioneler zelfs dan de sprint tussen Vinokourov en Uran in Londen. Hoewel het surplaccen van Pogacar in de Tirreno om iemand na een onwaarschijnlijk superknappe ongeziene monsterontsnapping te laten winnen ook in de buurt komt.

0
Marik 1 december 2021 om 18:33

Doe je dit nou om te etteren?

0
platteprijs 1 december 2021 om 18:52

@ Marik, ik dacht lappartienter Frans is voor etteren.

0
De Blindenloterij 1 december 2021 om 18:58

@Marik

Hij geeft er een ironische draai aan, maar die zege van Mathieu in de Tour had weldegelijk een enorme gunfactor gecombineerd met om welke reden dan ook lethargische toppers. Lieve zege, geen heroïek.

Hinault was woedend op de rest afgestapt om een dergelijk medelijdend gebaar.

Voorts baart het gebrek aan koersinzicht alhier wel enige zorgen. Polonaisefans te over.

0
TheBigShow 2 december 2021 om 14:22

Hahaha gunfactor… Ga toch weg man.

VdP demarreerde en Colbrelli ging erachteraan met Pogacar hijgend in zijn wiel. Maar die had dat wel even dicht kunnen poefen ja…

0
platteprijs 1 december 2021 om 18:55

Velen hier hebben blijkbaar niet door dat dit de NL site is. Zou de redactie daarom niet voor onze Belgische vrienden hier een soortgelijk lijstje op Wf.be willen plaatsen maar dan met een Vlaamse bril op

0
EducationSecond 1 december 2021 om 19:34

Ik heb dit jaar 5x juichend voor de televisie gezeten tijdens het wielrennen. Helaas staan er maar 2 hiervan in het lijstje:
– De overwinning van MvdP in de Strade
– De overwinning van Stuyven in MSR
– De etappewinst van Taco in de Giro
– De eerste etappewinst van Ala in de Tour
– De etappewinsten van Cav in de Tour.

Ala en MvdP vanwege de manier waarop, de andere 3 omdat het underdogs waren, totaal onverwachte winnaars.

Zeker gezien deze lijst zo Nederlands gekleurd is, begrijp ik niet waarom Taco er niet tussen staat. Persoonlijk denk ik dat dat het moment van 2021 is wat ik me over 10 jaar nog direct kan herinneren. Omdat het zo onverwacht en zo tegen de huidige wielerwetten in ging.

Uit deze lijst op Cav gestemd. Die had ik al zovaak afgeschreven en uitgelachen. Schitterend dat hij het heeft laten zien dit jaar.

0
Mwielerfan 1 december 2021 om 19:49

Duidelijk Cavendish. Een solo tijdens één of andere etappe, of een demarrage in strade, hartstikke leuk. Maar eerder deden stybar, kwiatkowski etc ook al dat soort sprints bergop waarin ze toppers als Valverde en Sagan versloegen, en elkaar. En solos wordt wel beweerd dat ze echt iets van vroeger zijn, maar ze komen talloze keren voor per jaar. Straf wel, maar over tien jaar weten we dat alleen in Nederland nog omdat het waarschijnlijk de laatste winst was van een Nederlander. Het record van eddy in de tour evenaren, dat ga ik waarschijnlijk de rest van mijn nog lange leven misschien 1x meemaken, of nooit. Dat is geschiedenis, en dan ook nog met zo’n comeback, zo’n verhaal, die emoties. Heerlijk. Nog een pluspunt, het was echt een verhaal dat de hele tour terug kwam, 3 weken genieten

0
Verweggistan 1 december 2021 om 19:50

Uit dit rijtje de opgave van Lopez. Dat was toch wel leuk.
Maar de roze trui van Valter in de Giro was wat mij betreft wel het wielermoment van het jaar.

0
xistnc 1 december 2021 om 20:57

De Tour-trilogie van Wout. Met ruime afstand.

0
O59 1 december 2021 om 21:14

De drieklepper van Wout van Aert in de Tour. Met ruime voorsprong !

0
FDJ 1 december 2021 om 21:38

Parijs Roubaix. Die was legandarisch en ik was er zelf bij.

0
Titaantje 1 december 2021 om 21:41

Mijn eerste geedachte toen ik de title las: Pogacar z;n solo waarmee hij in 1x de Tourzege pakte.
Blijkbaar geen nominatie waard?
AGR herinner ik me niet eens meer, maar blijkbaar moest de populaire wout een vernoeming hebben? Netals MAt 3x.

Mijn grootste hoogtepunten waren na Poga:
1. Mat in het geel
2. Een heroische PR met een prachtige Colbrelli zege
3. Alaflip WK

0
Maillot à Pois 1 december 2021 om 21:55

De truitjeswissel tussen Ganna en Van Aert na het WK TT.
Twee kanonnen die op het scherpst van de snee en tot op de meet strijden. Het onderling respect en de sportiviteit onmiddellijk nadien.

0
Beer 1 december 2021 om 22:37

3x Wout natuurlijk. Die keuze-optie staat er waarschijnlijk niet tussen om de Hollandse VDP-show zo weinig mogelijk te verstoren. Die trilogie was uniek, op het allerhoogste niveau, in de grootste wedstrijd van het jaar, in een prachtig truitje, tegen toppers in verschillende disciplines. Drie topmomenten gebald in 1.

Btw; als je toch per se wil doorslaan in de VDP-fixatie, wees dan ook mans genoeg om het écht meest memorabele VDP-moment van het seizoen er tussen te zetten. Tokio, de plank, de ontkenning. Beetje lafjes om die er tussen uit te laten als het toch enkel Matje rockin' round the clock is.

0
Michelangelo 1 december 2021 om 22:43

@Beer,
Die drietrapsraket van Wout staat op WF.be…

Overigens wel met hevige concurrentie van de 3 grote zeges van Evenepoel: de boni-sprint tegen Bernal, de overwinning in sterkbezettede Ronde van Denemarken, en niet te vergeten de fantastische zege in de Brussel, waarin hij met zijn geweldige terreinkennis zijn medevluchters te slim af was.

Gaat een close call worden daar op puntBE

0
Beer 1 december 2021 om 22:52

Wel bij de feiten blijven Michel en geen leugens verspreiden. Op.be staat net hetzelfde VDP-fanlijstje als op .nl. Jammer, voor een nieuwssite.

Geniet nog van je navel, lekker naar je Evenepoel-waarheid staren :-)

0
Reiger 1 december 2021 om 23:30

Om de zeges van Wout even onder te dompelen in hetzelfde sop waarmee jij de zeges van Mathieu overgiet; Wout kon in de rit over de Mont Ventoux alle ruimte krijgen van de klassementstoppers omdat hij al een lichtjaar achter stond en de dagen ervoor lekker kon uitrusten. Hetzelfde met de tijdritzege. Wout stond ook daar fris en fruitig aan de start en alle klassementstoppers met afgeknepen poten. Geen kunst aan dus.

0
Limal 1 december 2021 om 23:50

Vraagje: halen jullie eigenlijk plezier uit dat dagelijkse gezeik op jullie favoriete pispalen en/of op elkaar?

0
Alfons Haavers 1 december 2021 om 23:54

3 van de 10 momenten zijn overwinningen van vdP, dat vind ik ook wel erg veel. Geen sprake van de renners die voor hem eindigen in de Vélo d’or bijvoorbeeld.

Geen Pogacar met zijn weergaloze Tour of 2 monumenten, geen Alaphilippe die in de Tour hetzelfde deed als Matje en ook nog eens op magistrale wijze de rest degradeerde op het WK, geen Primoz, Wout wel… maar dan enkel omdat er een finishcamera ongelukkig stond opgesteld.

Deels terecht: Matje koerst aanvallend en mag beloond worden voor de nummertjes die hij opvoert. Maar deels ook onterecht: Pogi, Flip of WvA zijn ook geen rekenaars die zelden voor spektakel zorgen.

Kijk ik naar de grootste koersen, dan zie ik momenten als:
1) Pogi van God los naar Le Grand Bornand
2) Flip ranselt alles en iedereen uit de wielen op weg naar zijn 2de regenboogtrui
3) Sonny met de meeste jus in de benen na de modderslag van Het Noorden
4) Asgreen doet het onmogelijke en klopt Thieu op de Minderbroedersstraat na een splijtende RVV

Eventueel nog een Bernalmomentje erbij uit de Giro of de Bernal/Roglic-etappe uit de Vuelta en dan kan je een niveautje lager gaan kijken naar de Strade of Tirreno, of individuele etappes zoals Ventoux, Mur de Bretagne, de openingsetappe, of de 4 sprintzeges van Cav.

Faalmomenten zijn er ook dit seizoen weer genoeg, inherent aan de wielersport. Hoeven er wat mij betreft niet uitgelicht te worden, het gaat over de momenten dat renners boven zichzelf uitstijgen, niet dat ze geconfronteerd worden met hun menselijke tekortkomingen.

0
kleomantre 2 december 2021 om 07:11

Die etappe op de champs is een gedrocht en niet etappe waardig. Als je het dan toch over de Tour wil hebben zijn die etappe die Mohoric wint waar VdP en WvA meezaten in de heuvels waarschijnlijk de belangrijkste waarbij iedereen die dag heeft afgezien. Daarna komt er nog hondenweer in de bergen en blijkt Pogacar die eerdere etappe het best verteerd te hebben en degradeert daar de tegenstand. De rest wat in die Tour gebeurde is gerommel in de marge.

0
platteprijs 2 december 2021 om 07:51

@ Beer en @ Michelangelo kunnen jullie geen mail- of telefoonadressen uitwisselen? Dan kunnen jullie elkaar rechtstreeks afzeiken zonder andere forumleden hier lastig te vallen.

0
Beer 2 december 2021 om 09:02

Waar uiteindelijk al heel veel mensen op gewezen hebben: dit lijstje voor het ‘wielermoment’ van het jaar is gewoon heel eenzijdig. Te eenzijdig. 3x VDP en niets van Pogacar, WVA, Roglic & Alaphillipe; dat slaat gewoon nergens op. Van een wielernieuws-site verwacht ik gewoon beter, eerlijker, vollediger, correcter. Nu krijg ik het gevoel dat ik op een fan-site zit; zie ook de evaluaties van de teams waar Alpecin blijkbaar de ploeg van het jaar is. Ze reden een sterk seizoen, daar niet van, maar wel serieus blijven.

Zoals Alfons aangaf; je zou er voor kunnen kiezen om enkel positieve momenten in je lijstje op te nemen. Maar als je dan gaat voor de chaos van Tokio bij de dames, de foto-finish van de Amstel en de opgave van Lopez; waar zit dan in godsnaam de val van Mathieu in Tokio? Is dat misschien niet het wielerbeeld van het jaar? 5 jaar naar toegewerkt, volgens sommigen moest hij de plak maar gaan afhalen in Tokio en dan gebeurt dat. Het niet opnemen van dat moment in deze lijst toont verder aan met welke intenties dit lijstje werd opgesteld.

@Reiger, er is een verschil tussen de zaken in het juiste perspectief zetten, zoals ik en enkele anderen gisteren deden met de ritzege van VDP in de Tirreno, en downplayen, zoals jij jammer genoeg weeral doet. Daarom:
• Van Aert won zijn Ventoux-etappe misschien niet tegen Pogacar, Vingegaard en Carapaz, maar wel tegen Mollema en Alaphillipe. Ik denk toch dat dat toppers zijn die hij er afrijdt. Hij won deze rit daags nadat hij 2e werd in de massasprint in Valence. Een rustdag kan je dat dus niet echt noemen.
• Volgens jou won van Aert de slottijdrit door fris en fruitig aan de start te staan. Je beseft toch dat die tijdrit gereden werd na 3 weken Tour? Er zijn renners die nog nooit een wedstrijd van 3 weken uitreden. En het is niet dat van Aert zich 3 weken in de buik van het peloton verstopte zoals sommige tijdritkanonnen in het verleden wel eens deden.
• Kleomantre, jammer om te lezen dat de etappe op de champs een gedrocht is. Mijn inziens is het een klassieker. Toen Groenewegen er won, was het nog het wereldkampioenschap voor sprinters.

0
Michelangelo 2 december 2021 om 09:36

@Kleo,
Voor mij is een massasprint eigenlijk zelden iets om in dergeljike lijstjes op te nemen als genomineerde.
Tenzij zoals vorig jaar het een moment is zoals in Polen, dat denk ik zijn schaduw heeft geworpen op het hele wielerseizoen.
Of als het hier Cavendish op de Champs Elyssees gelukt was om in het groen het record van Merckx te breken

Maar voor de rest is de etappe naar Parijs inderdaad een gedrocht. Zoals de meeste massasprint-etappes…

0
Beer 2 december 2021 om 10:11

Als de val van Jakobsen en een mogelijk record van Cavendish reden genoeg zijn om een massasprint op te nemen in dit lijstje, dan is dit in combinatie met een Tour-bergrit en tijdrit ook wel het geval denk ik. Merckx & Hinault; waren dat niet de enigen die het voor van Aert klaar speelden?

0
Reiger 2 december 2021 om 11:37

@Beer Dus als ik het goed begrijp ben jij nooit overwinningen van Mathieu aan het downplayen?

0
Beer 2 december 2021 om 14:46

Ik zal vast al wel eens een overwinning van VDP ‘gedownplayed’ hebben, in reactie op één of andere post. Maar over die Tirreno-rit gisteren; nee, dat is gewoon een reality check.

0
D.Koch 1 december 2021 om 23:52

Martinez die Bernal aanmoedigt in de giro en de gezichten van de renners in de tour vooral krag toen pogi voorbij zoefde blijven mij ook bij. Voor nu strade en Fabio

0
Jean Dumas 2 december 2021 om 05:46

Laat duidelijk zijn dat het een fantastisch wielerjaar was.

0
Japsie 2 december 2021 om 07:56

Zowel de AGR, vrouwendebacle als opgave MAL zijn wat mij betreft halve gare keuzes.
Dat de trilogie van WVA hier niet bij staat doet me als Nederlander bijna omver vallen.
Het WK in Leuven had erbij gemogen, de roze comeback van Bernal en de volmaking van de Pogitrilogie in Lombardije komen ook meer in aanmerking.

0
Verena Cevaal 2 december 2021 om 22:08

Het begint met het ‘wielermoment’ thema. Als dit inderdaad een ‘wielermoment verkiezing’ is dan is het fundament dat er een duidelijke reden voor selectie is. Hoogtepunten/dieptepunten of alles daartussen is prima, go for it, het is geen harde wetenschap. Maar om als enige ‘wielermoment’ bij de dames het olympisch drama te noemen, is niet helemaal – (lees totaal) unfair. Het was absoluut een blunder van formaat, daar zijn geen analisten of semi-deskundigen voor nodig. Maar om het dameswielrennen te degraderen tot precies dat; doet niet alleen veel, maar alles, tekort aan alle meiden en dames die hun strepen meer dan verdiend hebben; en voor een schijntje rijden om te doen wat ze het liefste doen: koersen. Gooi lekker een emmer shit over mij heen; ik vind het prima. Het zal precies aangeven wat ik beoog: dat dames totaal worden ondergewaardeerd in het wielrennen; en in de verslaggeving; en in de waardering. Doei jongens, doe je ding. Ciao.

0
Lennimator 3 december 2021 om 17:45

Jammer dat de olympische sprintfinale tussen Harrie en Jeffrey er niet bijstaat. Dat was echt legendarisch!

0
  • 1
  • 2

Headlines

Populair

Materiaalzone