Eindejaarslijstjes: Hét wielermoment van 2021

Eindejaarslijstjes: Hét wielermoment van 2021

foto: Cor Vos

Door Koen Middendorp
woensdag 1 december 2021 om 19:05
Eindejaarslijstjes

In de maand december blikt WielerFlits traditioneel terug op het afgelopen wielerseizoen met de reeks Eindejaarslijstjes. Wat waren de hoogte- en dieptepunten van het afgelopen jaar en welke renners verdienen nog een eervolle vermelding voor 2021? Elke werkdag is er een nieuwe lijst met bijbehorende poll. Vandaag staat centraal: hét wielermoment van 2021.

Wil je de tussenstand of uitslag van de Eindejaarslijstjes-poll bekijken? Check dan elke dag de Instagram Stories van @WielerFlits!


De machtsexplosie van Mathieu

foto: Cor Vos

Voor veel renners aan de start was de wittewegenklassieker Strade Bianche het eerste grote doel van het seizoen. Zo ook voor Mathieu van der Poel, die na een succesvolle winter in het veld, met de wereldtitel in Oostende als kers op de taart, vol ongeduld aan de start stond van de Toscaanse klassieker. Een editie eerder – tijdens het coronagekke 2020 – hoopte Van der Poel ook een gooi te doen naar de zege in Siena, maar werd hij al snel met zijn neus op de feiten gedrukt. Nu stak de renner van Alpecin-Fenix echter in een bloedvorm, al moest hij dat nog wel even laten zien in de wedstrijd zelf.

De koers ontplofte pas echt op de 11,5 kilometer lange gravelstrook met de poëtische naam Monte Sante Marie. Op deze onverharde passage besloten wereldkampioen Julian Alaphilippe en titelverdediger Wout van Aert wat eerste speldenprikjes uit te delen. Een attente Van der Poel schoof mee, net als Egan Bernal, Tourwinnaar Tadej Pogačar, toptalent Tom Pidcock en de verrassend sterke Michael Gogl. Van der Poel maakte onderweg een sterke indruk, maar hield zich aanvankelijk wat afzijdig. Waar Van Aert en Alaphilippe met hun krachten woekerden, leek Van der Poel op reserve mee te sluipen.

foto: Cor Vos

Op de laatste gravelstrook, die van Le Tolfe, zagen we dan een eerste échte versnelling van Van der Poel. Met een indrukwekkende machtsexplosie reed hij de favorietengroep uiteen en alleen Alaphilippe en Bernal wisten al spartelend hun wagonnetje aan te haken. Met deze drie kleppers reden we naar de laatste steile kilometer in het centrum van Siena. In 2019 bleek dit nog het uitverkoren punt voor Alaphilippe om zijn winnende sprint in te zetten, maar de Fransman had dit keer geen antwoord op een indrukwekkende demarrage van zijn Nederlandse rivaal. Van der Poel schoot als een komeet weg en bleef weg.

En won nog maar eens een grote klassieker, en dat na een indrukwekkend staaltje van machtsvertoon in de laatste kilometer.


Een succesvolle lijdensweg

foto: Cor Vos

Als Mathieu van der Poel een wedstrijd wint, zit er vaak een verhaal achter. De sportieve duizendpoot spot geregeld met wielerwetten, triomfeert na heroïsche heldentochten of kent spectaculaire inzinkingen. We denken spontaan terug aan Tirreno-Adriatico. Aan de vijfde etappe van Castellalto naar Castelfidardo. Over een afstand van 184 kilometer kregen de renners de ene na de andere steile helling voor de wielen geschoven. En dat ook nog eens in gure en miezerige omstandigheden. Een sportief slagveld werd verwacht en dat kregen we dan ook op weg naar Castelfidardo. Met Mathieu van der Poel in een heldenrol.

Op goed zeventig kilometer van de streep brak het peloton in stukken uiteen op een van de vele muren, onder aanvoering van Van der Poel. Grote namen als Tadej Pogačar, Wout van Aert, Egan Bernal en Mikel Landa roken het gevaar en reageerden op de uitval van de Nederlandse kampioen. Van der Poel voelde zich duidelijk in zijn sas en reed niet veel later op kousenvoeten weg uit de eerste groep. Met een gelletje in de mond reed de onverschrokken Van der Poel alsmaar verder weg van de groep met klassementsrenners. De voorsprong bleef maar groeien: van dertig seconden naar één minuut, van een minuut naar drie minuten.

foto: Cor Vos

Bij het ingaan van de laatste plaatselijke ronde had de kopman van Alpecin-Fenix een voorsprong van ruim drie minuten. De zege leek binnen, maar dat was buiten Pogačar gerekend. De Sloveense klassementsaanvoerder reed weg van zijn grootste concurrent Van Aert en zette de jacht in op een inmiddels moegestreden Van der Poel. Die laatste kwam in de laatste kilometers zichtbaar de man met de hamer tegen en probeerde nog wat laatste gelletjes naar binnen te werken. Een hongerklop werd zelden zo goed in beeld gebracht en de voorsprong slonk zienderogen. Onder de vod van de laatste kilometer was het verschil nog maar veertien seconden.

Van der Poel weigerde echter te capituleren en wist met een uiterste krachtsinspanning de zege binnen te halen. Volledig gesloopt kwam hij over de finish, niet eens meer de kracht om een zegegebaar te maken. Zo zwaar was zijn heroïsche solotocht richting Castelfidardo.


De fotofinish tussen Wout en Tom

foto: Cor Vos

Soms zijn de verschillen tussen de nummers één en twee in een wielerkoers minimaal. Af en toe is het verschil met het blote oog niet waarneembaar. En het komt bij hoge uitzondering voor dat het verschil zó klein is, dat er openlijk wordt getwijfeld aan de fotofinish. Dit was het geval in de meest recente editie van de Amstel Gold Race. In een sprint voor de overwinning in de Limburgse klassieker deden Wout van Aert en Tom Pidcock er alles aan om hun wiel als eerste over de streep te drukken. De Belg leek lange tijd in het voordeel, maar had wellicht niet meer gerekend op een ultieme jump van de jonge Brit.

Vervolgens was het wachten op de definitieve bevestiging vanuit de regiewagen. Van Aert durfde niet te juichen, maar ook Pidcock was niet zeker van zijn zaak. De eindsprint hield de gemoederen lang bezig. Was het nu Van Aert die Pidcock met een laatste lendenruk van zich af wist te houden? Of was Pidcock net op tijd met zijn laatste kattensprong? Op de televisiebeelden leek het alsof Pidcock de Amstel Gold Race had gewonnen, maar na het bekijken van de finishfoto werd Van Aert tot winnaar uitgeroepen. Maar waarom toch die minutenlange onzekerheid over de afloop van de wedstrijd?

foto: Cor Vos

“De camera’s van de NOS of van de VRT hebben een soort breedhoeklens en die geeft vaak een vertekend beeld. Ik dacht ook dat Pidcock won, daar had ik mijn hand voor in het vuur gestoken”, verklaarde UCI-commissaris Jempi Jooren, gespecialiseerd in het opstellen van de apparatuur voor de finishfoto. “Maar de finishfoto toonde dat het anders was. Het verschil moet een paar millimeter zijn, misschien was het een centimeter. Een finishfoto werkt met pixels. Een verschil van minder dan een millimeter kan je op die pixels niet zien.” En zo won Van Aert zijn eerste Amstel Gold Race en bleef Pidcock met lege handen achter.


De terugkeer van Fabio

foto: Cor Vos

Van vechten voor je leven in een Pools ziekenhuis naar groenetruiwinnaar in de Vuelta a España. Fabio Jakobsen maakte dit jaar zijn comeback na een horrorcrash in de Ronde van Polen 2020 en deed dit met verve. Wat heet, de Nederlandse sprinter was in het najaar nauwelijks af te stoppen en was in alles weer die topsprinter van voor de val. De weg naar succes was aanvankelijk nog wel wat hobbelig. In de Tour of Turkey en de Volta ao Algarve was het zoeken naar het goede gevoel en in het Critérium du Dauphiné was het bij momenten een gevecht tegen de tijdslimiet, maar Jakobsen ging door.

In de Tour de Wallonie van eind juli volgde dan eindelijk de verlossing en liet Jakobsen voor het eerst weer zien dat hij het winnen nog niet was verleerd. In de tweede, geïmproviseerde etappe naar Zolder – de organisatie moest terug naar de tekentafel vanwege de heftige overstromingen in onder meer Wallonië, kreeg Jakobsen een ideale etappe voorgeschoteld. Vlak, niet te lang en met een finish op maat van de snelheidsduivels. De renner van Deceuninck-Quick-Step kreeg het vertrouwen van de ploegleiding om voor eigen rekening te sprinten en stelde niet teleur op het racecircuit van Zolder, waar de finishstreep lag van rit twee.

Jakobsen boekte niet veel later ook een tweede ritzege in Wallonië – foto: Cor Vos

Jakobsen wist na een razendsnelle finale vakkundig af te rekenen met Fernando Gaviria en Amaury Capiot en boekte zijn eerste overwinning sinds zijn comeback in het peloton na zijn zware val in Polen, toen hij met levensbedreigende verwondingen naar het ziekenhuis werd afgevoerd. “Ik moet een hoop mensen bedanken. Alle medische staf, mijn familie, mijn vriendin, mijn ploeg. Zonder hen was ik hier niet geweest. Of ik opnieuw terug ben? Ik denk het wel. Ik ben heel blij dat ik het echt nog kan, want er is natuurlijk een verschil tussen iets denken en het dan ook doen. Ik ben er weer als sprinter”, was Jakobsen na afloop in de wolken.


Een ode aan ‘Poupou’

foto: Cor Vos

Bij het passeren van de finish wees Mathieu van der Poel naar boven. “Voor wie dat was? Dat was naar mijn opa natuurlijk”, vertelde de Nederlander in het flashinterview met waterige ogen. Van der Poel was zichtbaar geëmotioneerd na zijn eerste ritzege in de Tour de France. De renner van Alpecin-Fenix had zojuist de complete wereldtop op een hoop gereden op de slotbeklimming in Mûr-de-Bretagne. Met een krachtige demarrage in de slotkilometer reed Van der Poel weg van Sonny Colbrelli, geletruidrager Julian Alaphilippe, Primož Roglič, Tadej Pogačar en alle andere toppers. Op weg naar een dubbelslag en eeuwige roem.

De Tourdebutant wist bovendien sportieve revanche te nemen na een teleurstellende openingsrit. Op weg naar Landerneau was Van der Poel er alles aan gelegen om de gele trui te veroveren, om zo zijn opa Raymond Poulidor te eren, maar wist hij op het moment suprême niet te reageren op een aanval van Alaphilippe. ‘Poupou’, die twee jaar geleden op 83-jarige leeftijd overleed, kende als renner enorm veel succes in de Tour de France. Poulidor won meerdere etappes, stond acht keer op het eindpodium en streed met wielergrootheden als Jacques Anquetil, Felice Gimondi en Eddy Merckx meer dan geregeld om de eindzege.

foto: Cor Vos

De razendpopulaire Poulidor droeg alleen nooit de gele trui. Twee jaar na zijn dood wilde kleinzoon Van der Poel maar één ding: bij zijn Tourdebuut een dag in de gele trui rondfietsen. En dus moest hij onderweg naar Mûr-de-Bretagne voldoende bonificatieseconden sprokkelen, om dan in de finale nog de etappe te winnen. Geen sinecure, maar Van der Poel slaagde met verve in zijn missie en kwam al wijzend naar de hemel als winnaar over de streep. Na 37 jaar mocht opnieuw een Van der Poel de gele trui aantrekken. Mathieu trad met zijn dubbelslag in Bretagne namelijk in de voetsporen van zijn vader Adrie, die in de Tour van 1984 een dag mocht paraderen in het geel.


Op gelijke hoogte met Eddy

foto: Cor Vos

Eind 2020 leek de carrière van Mark Cavendish als een nachtkaars uit te gaan. De Britse spurtbom zocht de voorbije seizoenen vergeefs naar de vorm van weleer. Van de supersprinter die de ene na de andere Touroverwinning wist binnen te halen, die in 2011 wereldkampioen werd in Kopenhagen en in 2009 met een kattensprong alsnog Milaan-San Remo wist te winnen, daar was niets meer van over. Na een gure editie van Gent-Wevelgem, waarin hij deel uitmaakte van de vlucht van de dag, reed hij in de persruimte al snikkend langs enkele interviewers. Cavendish kon zijn emoties niet meer bedwingen en brak.

“Dit is misschien wel de laatste wedstrijd uit mijn carrière”, stamelde een zeer geëmotioneerde Cavendish, om vervolgens weer weg te rijden. Het einde van een tijdperk leek nabij, maar de Brit raapte de moed bijeen en ging door. Na een moeizame zoektocht naar een nieuwe werkgever tekende de Manx Missile uiteindelijk een contract bij Deceuninck-Quick-Step en keerde hiermee dus terug op het oude nest. Teammanager Patrick Lefevere streek over zijn hart en gaf Cavendish nog een laatste kans. En die kans greep de Brit met beide handen aan. Na een zeer succesvolle Tour of Turkey werd Cavendish zelfs opgenomen in de Tourselectie.

foto: Cor Vos

De Brit moest als vervanger van de geblesseerde Sam Bennett de sprinthonneurs waarnemen, al waren de verwachtingen niet hooggespannen. Cavendish kende echter een Tour om nooit te vergeten. Sterker, Cav wist als vanouds de massasprints te domineren en na zeges in Fougères, Châteauroux en Valence had hij opeens het ritzegerecord van Eddy Merckx (34 stuks) in het vizier. In etappe nummer dertien, met finish in Carcassonne, schreef Cavendish vervolgens geschiedenis met een 34ste ritoverwinning. Daarmee kwam hij op gelijke hoogte met Merckx, die hem de volgende dag feliciteerde met diens historische prestatie.

Van kansloze renner in de vroege vlucht naar sprintkoning in de Tour. En dat op 36-jarige leeftijd. Het verhaal van Cavendish heeft iets weg van een sprookje.


De tranen van Tom

foto: Cor Vos

In januari, op een moment dat het seizoen voor Tom Dumoulin eigenlijk moest beginnen, besloot de Limburger in samenspraak met zijn ploeg Jumbo-Visma voor onbepaalde tijd met onbetaald verlof te gaan. “Ik voel al een behoorlijke tijd, maanden, misschien al een jaar eigenlijk, dat ik heel moeilijk weet hoe ik mijn weg moet vinden als Tom Dumoulin de wielrenner. Ik wil het graag heel goed doen voor heel veel mensen, maar daardoor ben ik het afgelopen jaar een beetje mezelf vergeten. Daar werd ik langzaam ongelukkig van. Vandaar dat ik er een tijdje tussenuit ga”, was Dumoulin zeer openhartig.

Na een periode van zelfreflectie begon het echter toch weer te kriebelen bij Dumoulin. In april liet hij zich weer zien in de koers tijdens de Amstel Gold Race. Als eregast van koersdirecteur Leo van Vliet zag hij als toeschouwer zijn (voormalige) collega’s voorbijrazen. In de weken voorafgaand aan de Gold Race werd hij ook al meerdere keren gespot op de tijdritfiets. Dumoulin bleek toen al rond te fietsen met een plan: de winnaar van de Giro d’Italia hoopte zich via een specifiek programma zo goed mogelijk voor te bereiden op de Olympische Spelen in Tokio. “Dat was de trigger voor mij om er écht serieus werk van te maken.”

foto: Cor Vos

In de wegrit bleek er geen hoofdrol weggelegd voor Dumoulin, maar in de tijdrit kwam gelukkig alles samen. Tegen zijn Jumbo-Visma-ploegmaat Primož Roglič bleek die dag geen kruid gewassen, maar Dumoulin wist met een puike tijdrit wel kleppers als Rohan Dennis, Stefan Küng, Filippo Ganna en Wout van Aert achter zich te laten. Na afloop volgde dan ook een innige omhelzing met een van zijn begeleiders, gevolgd door enkele tranen. “Het was een moeilijke weg hiernaartoe. Ik was overtraind in de winter en klaar met fietsen. Maar ik besloot terug te keren, speciaal voor deze dag. Ik had een doel en ben trots. Het is zilver geworden, maar absoluut met een goud randje.”


De chaos van Tokio

foto: Cor Vos

Niet Anna van der Breggen, Annemiek van Vleuten of Marianne Vos, maar Anna Kiesenhofer werd afgelopen zomer olympisch kampioene op de weg. De 30-jarige Oostenrijkse, doctorandus in de wiskunde, wist iedereen en bovenal zichzelf te verrassen door als vroege vluchtster uit de greep te blijven van de favorieten. Niet gek voor een vrouw zonder profploeg. Kiesenhofer wist in Tokio als amateur de complete wereldtop te verslaan voor de grootste overwinning uit haar carrière. En dat na een bizarre wedstrijd, met een negatieve hoofdrol voor de Nederlandse sterrenequipe van bondscoach Loes Gunnewijk.

Nederland kon eigenlijk niet verliezen, zo was de gedachte voor de start van de olympische wegrit. Met Van der Breggen, Van Vleuten, Vos en Demi Vollering was er geen gebrek aan potentiële goudenmedaillewinnaars. Nederland leek de wedstrijd aanvankelijk ook onder controle te hebben, al kreeg een vroege vlucht met daarin onder meer Kiesenhofer wel aardig wat voorsprong. Te veel, zo bleek in de finale. Kiesenhofer wist zich onderweg zodanig te sparen, met als gevolg dat ze in de finale stand wist te houden. Vol ongeloof kwam de Oostenrijkse over de finish, nog nauwelijks beseffend wat ze zojuist had gerealiseerd.

foto: Cor Vos

Ook Annemiek van Vleuten kwam juichend over de finish. Alsof ze zojuist als eerste over de streep was gekomen. Vrijwel direct na afloop gaf ze toe dat ze inderdaad dacht dat ze had gewonnen. “Normaal hebben we hier borden met de communicatie staan, maar de telefoonlijn met Loes (Gunnewijk, red.) was blijkbaar heel slecht. Eerst voelde ik mij heel stom, maar toen de andere meiden dus ook niet wisten wat de situatie was hebben we ervoor gereden. Dit is natuurlijk waardeloos. Ik dacht dat ik had gewonnen.” Bondscoach Gunnewijk ging door het stof, KNWU-directeur Thorwald Veneberg koos voor de verdediging.

Het neemt niet weg dat de olympische wegrace verre van vlekkeloos verliep voor de Nederlandse dames.


De opgave van Miguel Ángel

foto: Cor Vos

Er leek na negentien dagen Vuelta a España geen vuiltje aan de lucht voor Miguel Ángel López. De Colombiaan was op weg naar een podiumplek in de Spaanse ronde, had zojuist de mistige koninginnenrit naar de Alto d’El Gamoniteiru gewonnen en vormde samen met zijn Spaanse ploegmaat Enric Mas een geduchte tandem. López moest alleen nog even de laatste bergrit naar Castro de Herville en de slottijdrit naar Santiago de Compostela overleven. In etappe nummer twintig ging het echter volledig mis voor López en Movistar. De Colombiaan bevond zich na een verrassingsaanval van enkele concurrenten plots in vieze papieren.

Adam Yates was onderweg de aanstichter van een gevaarlijke vluchtpoging met daarin enkele klassementsrenners. Rodetruidrager Primož Roglič, Mas en Jack Haig waren wakker en maakten op tijd de sprong naar voren, López daarentegen liet het werk over aan anderen en werd zo vakkundig gepiepeld. Op het moment dat López het gevaar rook, was het groepje-Roglič al vertrokken en was het plots aan de Colombiaan om de kastanjes uit het vuur te halen. Een bijkomend probleem voor López: hij werd door de Movistar-ploegleiding gesommeerd om de benen stil te houden in de achtervolging.

López moest vervolgens knarsetandend toekijken hoe de eerste groep alsmaar verder wegreed. De klimmer zag een podiumplaats door zijn vingers glippen en was in alle staten. Online doken er plots berichten op dat López boos zou zijn afgestapt. Op de Spaanse staatszender RTVE waren ook beelden te zien van een ontstemde López, die duidelijk niet van plan was om nog verder te rijden. Hij zou door ploeggenoten weer op de fiets zijn gehesen, maar het bleek verspilde moeite. Uiteindelijk stond toch echt een DNF achter zijn naam en volgde een soap waarbij over en weer met modder werd gegooid.

Inmiddels is de breuk definitief en heeft López getekend bij zijn oude ploeg Astana.


De schreeuw van Sonny

foto: Cor Vos

En of Sonny Colbrelli blij was met zijn zege in Parijs-Roubaix! De Italiaan kon voor de start van de kasseiklassieker al terugkijken op een uitmuntend seizoen, met de Europese titel voor eigen volk in Trento als het summum, maar was toch nog gebrand om wat te laten zien in Parijs-Roubaix. De keienklassieker die vanwege de coronapandemie niet kon doorgaan in het voorjaar en dus begin oktober werd georganiseerd, een week na de wereldkampioenschappen wielrennen en een week voor de Ronde van Lombardije. Het werd een editie om niet snel te vergeten. Met dank aan de Noord-Franse weergoden.

Door de hevige regenval in aanloop naar de Helleklassieker had de 118e editie van Parijs-Roubaix wat weg van een heuse modderpoel. Van een veldrit en dus was het geen verrassing dat Mathieu van der Poel zich in zijn sas voelde. De Nederlander vloog als volleerde crosser door de bochten en wist zichzelf in een kansrijke positie te manoeuvreren. Van der Poel bleef na een heroïsche wedstrijd over met de verrassend sterke Florian Vermeersch en de lepe Colbrelli. Deze drie matadoren draaiden gelijktijdig de beroemde wielerbaan van Roubaix op, zich opmakend voor een sprint met drie voor de overwinning.

foto: Cor Vos

De meeste ogen waren gericht op smaakmaker Van der Poel, maar het was uiteindelijk Colbrelli die na een sprint van stervende zwanen als eerste zijn wiel over de meet wist te drukken. Vermeersch werd na een ijzersterke wedstrijd tweede, een uitgeputte Van der Poel derde. Maar na afloop ging het toch vooral over winnaar Colbrelli en diens schreeuw na de finish. Het was een kreet van opluchting, blijdschap en ongetwijfeld ook vermoeidheid. De Italiaan van Bahrain Victorious had zojuist Parijs-Roubaix gewonnen, een monument, en dat na een van de meest heroïsche edities uit de geschiedenis.

Je zou voor minder uit je dak gaan.


Stem hier op jouw favoriet!

Dit artikel delen:

98 Reacties

Barry Batsbak 1 december 2021 om 09:15

De terugkeer van Fabio en de Ode aan Poupou waren het voor mij. Met beiden ging een hoop emotie gepaard, elk om hun eigen redenen. Ik zou er ook niet tussen wíllen kiezen.

Alfons Haavers 1 december 2021 om 09:25

Pogi zijn strooptocht naar Le Grand Bornand had ook wel een vermelding mogen krijgen. Jaren geleden dat we een klassementsrenner nog eens zo hebben zien uitpakken in de Tour.

Vind ik toch een gedenkwaardiger wielermoment dan die amateuristische fotofinish of dat misrekenen in Tokio.

lo squalo dello Stretto 1 december 2021 om 12:45

Het lijstje is dan ook erg Nederlands gekleurd

MACC 1 december 2021 om 13:59

Dit lijstje is inderdaad quasi enkel voor van der Poel. Overigens had de drieklepper van van Aert in de Tour er ook wel bijgemogen.

ParijsIsNogVer 1 december 2021 om 19:59

@Alfons, ik opende deze pagina in de verwachting dat dat moment nr 1 zou worden.

Jean Dumas 2 december 2021 om 05:43

Eens, ik heb dan ook niet gestemd. Als pure liefhebber zou ik zelfs de voorkeur geven aan de zaterdag in Baskenland of de sprint in de Tour of Britain tussen Wout en Flip in Wales.

Noordbiker 1 december 2021 om 09:36

Strade blijft voor mij het meest bij afgelopen jaar, wat een topwedstrijd was dat. Volop genieten het laatste 1,5 uur.

Franco Ballerini 1 december 2021 om 09:39

Voor mij ook de Strade, met die fantastische kopgroep.

Alfons Haavers 1 december 2021 om 09:54

De demarrage van Matje was misschien meer een ‘moment’ maar ik vond Vlaanderen en het WK toch nog betere koersen (en die zijn als wedstrijd dan ook nog eens van een hoger kaliber).

Marik 1 december 2021 om 09:54

Yup voor mij ook de Strade, daar heb ik met ongeloof en volle bewondering naar zitten kijken.

Beer 1 december 2021 om 09:40

Mooi lijstje; 'het wielermoment van mathieu van der poel van 2021'. Ik stem op de scheet die hij liet tijdens z'n trainingstocht op 9 maart. Wat een klepper was me dat.

Edit: :-)

Cochise 1 december 2021 om 09:46

Beetje voorspelbaar maar ik moest er toch om lachen.

Marik 1 december 2021 om 09:55

Jouw bewondering van Mathieu kent geen grenzen, mooi om te zien dat er nog echte fans bestaan.

Michelangelo 1 december 2021 om 10:47

@Beer,
Gelukkig heb je de knipoog erachter geplakt, anders had ik de humor niet herkend…

VespavanBern 1 december 2021 om 12:12

Hehehehehe, +1

Michelangelo 1 december 2021 om 09:58

Qua haren recht overeind: zonder twijfel VdP die de etappe en geel pakt (met als goede tweede de comeback van Jakobsen)
Qua heroische winst: de etappewinst van VdP in de TA. De manier waarop, de weersomstandigheden, de tegenstand, het volledig leeglopen op het eind.
Qua ‘ontploffing’: het wegpoefen van VdP in de Strade Bianche, van uberpoefer Alaphillipe. Met als goede tweede de sprint van Colbrelli in PR.

Dit lijstje geeft wat mij betreft aan waarom VdP zo populair is. Ik krijg niet per definitie een nat broekje van Mathieu, maar het is gewoon een renner die nagenoeg altijd groots en meeslepend wint of verliest. Als je dat afzet tegen Van Aert (die ik ook heel hoog heb zitten), dan zie je zelden dezelfde dramatiek terug bij Wout.

Marik 1 december 2021 om 10:00

Met jouw 100 kilo schoon aan de haak zou een broekje ook heel raar staan.

Alfons Haavers 1 december 2021 om 11:53

Dit is gewoon ook een Nederlands lijstje, ik denk dat ze het in andere landen toch wel anders zien. ‘De tranen van Tom’ is elders toch echt niet 1 van dé wielermomenten van het jaar.

Mathieu heeft zeker voor spektakel gezorgd dit jaar, maar de renner van het seizoen was wel Pogacar en die komt hier zelfs nergens in voor. En dat is toch echt niet omdat die geen spektakel brengt.

Qua dramaqueengehalte steekt Matje er inderdaad wel bovenuit, dat wel.

Michelangelo 1 december 2021 om 12:02

@Alfons,
Van mij had ook eerder de raid van pogacar er in gemogen dan de tranen van Dumoulin.
Maar wat mij betreft staan de VdP momenten gewoon terecht in dit lijstje. Of zie jij dat anders (en dan ben ik benieuwd waarom, en wat er voor in de plaats zou moeten).

Alfons Haavers 1 december 2021 om 17:13

Het waren 3 beklijvende momenten van MvdP, dat zal je me niet zien ontkennen. Maar jij (en de maker van dit lijstje eigenlijk ook) doen wel een beetje uitschijnen alsof Matje dé man van het seizoen was en haast als enige de fans in vervoering brengt.

Ik vind Alaphilippe zijn zege in rit 1 van de Tour of Wouts Ventoux-etappe van gelijkaardig niveau als vdP zijn ritzege. Tuurlijk was het verhaal errond met Poupou mooi, maar die drang naar dramatiek inclusief grondrollen is ook gewoon wat eigen aan Mathieu. Dat dramatische maakt het voor mij niet noodzakelijk zoveel mooier of beter dan bij een ander die er allemaal wat minder theater rond brengt.

Idem met de versnelling in de Strade: geweldig, maar dan vind ik Alaphilippe zijn mokerslagen in Leuven minstens zo knap. Geen enkele vermelding daarvan, terwijl het toch over een bloedmooi WK gaat, met een geweldig deelnemersveld en heel wat mooi volk in absolute topvorm.

Dan vind ik van der Poel die met zijn vorm uit de cross de nog niet warmgedraaide rest van de wereldtop uit het wiel rijdt, op zich niet direct indrukwekkender. Wat telt er het meest in de wielrennerij, een regenboogtrui of de Strade?

Tirreno: geweldig staaltje van durf én kunde, maar ik was minstens zo onder de indruk van Pogi die in die rit met lange halen minuut na minuut dichtknalde, en die ging élke dag à bloc. Die dag was maar 1 man de sterkste, en dat was voor mij niet Mathieu.

Hier presteren ze het zelfs om een twééde plek van Dumoulin, wat gepruts in Tokio of een verkeerd opgestelde finishcamera bij dé wielermomenten van het jaar te zetten. Welnee, dat kan je doen in 1 of andere populistische Nederlandse krant waarin max. een halve pagina over koers wordt gevuld, maar van een site als Wielerflits mag het toch wel wat minder oranje gekleurd zijn vind ik.

Voor iemand die zich vaak zo smalend en überkritisch uitlaat over de prestaties en interviews van renners, vind ik het overigens wel grappig dat vdP dan ineens wel weer de hemel wordt ingeschreven alsof hij als God tussen de gewone mensen is nedergedaald. Ach, it’s all in the eye of the beholder zeker?

Michelangelo 1 december 2021 om 17:24

Ik denk dat wij het best wel eens zijn.

Van mij hadden de zege van Van Aert op de Ventoux en de jump van Alaphillipe in Leuven absoluut een plek gehad in deze lijst. Maar uiteindelijk niet ten koste van de nummertjes van VdP die erin staan, want die hebben wat mij betreft ook terecht hun plek hier in de lijst. Dan eerder in de plaats van het lopez stuk, of de blunder op de OS. Nu is het inderdaad wel een heel Nederlands lijstje.

En dan het dramaqueen gehalte: ik snap de pure emotie in de TdF heel goed bij VdP. Het hele poupou verhaal, de bijzondere band die hij had met zijn beroemde en populaire opa, de TdF en alles wat daarom heen zit. Tegen de besten ter wereld in het sprinten bergop/muurtjes poefen, in hun beste vorm. En dat geeft mij uiteindelijk toch meer kippenvel dan de Ventoux van Wout of Flip in Leuven.

EDIT: vwb de Tirreno: ik denk dat je daar ook de wattagemeters naast elkaar zou moeten leggen. Ja, Pogacar heeft iedere dag moeten knallen. Maar in dezelfde etappe heeft Pogacar ook een hele tijd in het wiel kunnen hangen, terwijl VdP met zijn snufferd in de wind reed. En er stond een partij wind!!
ik denk dat het alles zegt over die dag dat er bijna geen enkel groepje over de finish kwam, maar enkel eenlingen die volledig uitgewoond waren. En als je een dergelijke etappe weet te winnen, dan zegt dat wel degelijk iets over hoe hard die koers is geweest die dag, en hoe bijzonder dus die prestatie.

Chippen 1 december 2021 om 21:51
Quote:
Dit lijstje geeft wat mij betreft aan waarom VdP zo populair is

het illustreert vooral de echokamer/circlejerk binnen wielerflits. op zich niets mis mee, want op gelijkaardige sites in andere landen staat ongetwijfeld een ander lieverdje 3 keer in de lijst, waarbij diens dramatiek als veel pakkender wordt omschreven.

maar elders is het uiteraard ergerlijk chauvinisme

Michelangelo 1 december 2021 om 22:19

@Chippen,
Als je een stapje in de wereld zet dan merk je dat VdP niet enkel een fenomeen is in Nederland (of in Belgie, aangezien hij een halve Belg is).

Kijk en luister eens naar de Duitse Eurosport, praat eens in Italie met wielerliefhebbers, kijk naar hoe Frankrijk reageert op VdP, en je weet dat het meer is dan enkel chauvinisme.

Als je in je eigen navel blijft staren en jouw beeld als enige waarheid ziet, dan kan ik me voorstellen dat je tot jouw conclusie komt.

jappe666 1 december 2021 om 10:15

Persoonlijk zou ik graag nog een moment toevoegen:

Lizzie Deignan die in de allereerste Parijs-Roubaix voor vrouwen er al na 30km alleen vandoor gaat en een onwaarschijnlijke solo uit haar benen schudt, zich een aantal keren meesterlijk weet recht te houden ondanks dat ze quasi dwars over de weg komt te staan, een ontketende Marianne Vos afhoudt en er uiteindelijk zelfs weer van weg rijdt om met volledig bloeddoordrenkt stuurlint en opengescheurde handen (zonder handschoentjes) over het ovaal van Roubaix bolt.

aardappeljager 2 december 2021 om 08:46

Wat een fantatische koers was dat! Genoten!

Maar combi vrouw en niet Nederlands maakt het lastig voor zo’n lijst….
Voor mij wel zeker in de top 3, misschien wel nr 1

Dikke Man 1 december 2021 om 10:17

De belachelijke Tirrenosolo is exemplarisch voor het nieuwe wielrennen maar voor mij is het gewoon de explosie van Strade. Dag sloeg helemaal nergens op.

Alucard 1 december 2021 om 10:58

In het tijdbestek van 1 seizoen zet Van der Poel meeslepender hoogte- en dieptepunten neer dan 95% van alle profrenners in al hun carrieres tezamen.

Dat ie zichzelf soms slecht positioneert, vaak dom met krachten smijt, zichzelf overtraint, plankjes mist, rugblessures kweekt met zijn MTB avonturen, en daardoor zijn CV bij lange na niet optimaal efficient vult, maakt de keer dat alles wel samen komt alleen maar schitterender. Als ie nog drie seizoenen zo kan blijven koersen ben ik gelukkig.

Reiger 1 december 2021 om 11:19

De spijker op zijn kop. Mee eens!

veggerby 1 december 2021 om 11:14

Wout op de ventoux!

Pietspeed 1 december 2021 om 22:29

Qua fysieke prestatie zet ik die ongeveer gelijk met TA rit van Van der Poel. Dat telt misschien toch het meest, het niet opgeven, blijven doorgaan en 'sterven' tot aan finish. (de gekkenwerk solo's) Hoewel Wout de zege op een tijdje al op zak had. Niettemin de warmte van de Mont Ventoux en de kou van de TA maken de prestaties nog mooier.
Daarna qua drama de Poupou rit en qua pafpoef de Strade.
Vooral ook erg opzienbarend qua prestaties Pogi over de hele, en Moscon en Flip in respectievelijk PR en WK. (slopende lange, zware ritten)
TOM D en Fabio meer met emoties beladen.
Kiesenhofer en Deignan springen ook in het oog, maar de onderschatting en het tactisch (niet) koersen maken de prestaties mi minder groots.
Al met al, te lastig voor een keuze.

LaDoyenne 1 december 2021 om 11:19

Rasklimmer Evenepoel op de Zoncolan. Of de Dolomieten. Of de Mikuni Pass. Of de Passo di Ganda.

Nee, grapje.

Egan Bernal die in de Giro uit de donkere tunnel verschijnt en onder de ijzige hemel op het gravel de ver vooropgelegen koplopers in een mum van tijd oppeuzelt en alzo de rit wint.

peter s 1 december 2021 om 11:45

Je vergeet die intense strijd om de bonies, tijdens de Giro

Michelangelo 1 december 2021 om 11:59

Of het EK… dat was ook een geweldig moment.

Overigens, zonder dollen: zowel als het gaat om Colbrelli als om Evenepoel was dit echt wel een sleutelmoment in dit seizoen. Voor Colbrelli was het de opstap richting PR, voor Evenepoel was het de bevestiging van wat veel objectieve volgers al wisten: het is gevaarlijk om Evenepoel uit te spelen als absolute kopman als hij geen parcours (of deelnemersveld) heeft waar hij iedereen kan losrijden. En dat het een heel slecht coachbare renner is, en daarmee een gevaar is voor de nationale ploeg. Wat mij betreft is het verhaal Evenepoel voor veel wielerflitsers gewoon HET verhaal van 2021, en ik denk dat de clicks dit uiteindelijk ook bevestigen. Geen enkel artikel haalt meer clicks dan het zoveelste Evenepoel artikel. Ik heb er in ieder geval van gesmuld!!!

Wheely 1 december 2021 om 11:24

Ritzege van Taco in de Giro. Heerlijk moment!

peter s 1 december 2021 om 11:46

Jah, en dat gezicht. …daar werd eenieder toch gelukkig van

Kelder is de Man 2 december 2021 om 01:43

Voor het openen van het topic, was dat ook mijn eerste gedachte. Prachtig voor, op en na de streep.

Gr.R. 1 december 2021 om 12:00

De tranen van Tom staan erbij, maar ik vond de rit van Roglic, in Tokyo ook bijzonder indrukwekkend. Eigenlijk schoot me die eerder te binnen dan de zilveren medaille van Dumoulin.

LaDoyenne 1 december 2021 om 12:10

Nu je het zegt. Een met snot volhangende Roglic die zelfs voorbij de eindmeet blijft doorgaan. En wat een tijd ie neerzette! Buitenaards.

VespavanBern 1 december 2021 om 12:17

Ik mis hier toch wel de Giau rit van Bernal of de Ventoux rit van WVA. Veel grootsere wielermomenten dan het amateuristische gedoe bij de vrouwen op de OS of het kinderachtig opgeven van Lopez wat mij betreft.

lo squalo dello Stretto 1 december 2021 om 12:48

Bernal zijn exploot was inderdaad indrukwekkend. Net zoals Pogacar naar Le Grand Bornand. Gezien de grote rondes de afgelopen jaren hebben de winnaars het niet op seconden/wegpoefen gedaan; of toch zeker niet in de Giro en Vuelta.

lo squalo dello Stretto 1 december 2021 om 12:47

Het lijkt wel alsof enkel Nederlanders in de wielersport actief zijn op basis van dit lijstje. Als je dit lijstje achter 10 jaar bekijkt lijkt het alsof Nederland het dominantste land was en Pogacar een renner in de marge was.

Het wielermoment was voor mij het WK in Leuven; omdat ik er zelf bij was maar ook een koers die al op 180 km van de meet openbrak. De Fransen deden het schitterend, wij Belgen (= Evenepoel) erg dom door vol mee te koersen en er op een bepaald moment achteraan te koersen. Grote deceptie, zeker toen we zelfs geen medaille pakten. Maar wat een wielerfeest!

jappe666 1 december 2021 om 12:48

Vanuit Belgisch oogpunt vond ik de escapade van Brent Van Moer ook wel schitterend trouwens. 140km in de aanval en als sterke beer gewoon zijn medevluchters los uit het wiel rijden in de Ronde van Limburg, een jagend Alpecin-Fenix (voor Merlier) op zijn eentje afhouden om dan in de slotkilometer een verkeerde afslag in te duiken en zo naast zijn eerste profzege te grijpen… om dan doodleuk 6 dagen later in de eerste rit van de Dauphiné het nog eens dunnetjes over te doen tegen een veel sterker peloton en zo alsnog zijn eerste overwinning en geel te pakken.

Westland95 1 december 2021 om 12:51

Gele trui van Mathieu met afstand.

Romāns Vainšteins 1 december 2021 om 13:08

Sonny natuurlijk! What else?, MvdP nog wel verdiend op de foto

op 2 – Poga-raids. Allebei zijn grootste hoogstandjes kwam hij niet als winnaar over de meet maar sjokkelde er nog net iets halfdoods voor. Zowel in Tirreno als tour presteert deze man het om solo alles en iedereen weg te blazen met simpelweg het hardst rijden over moeilijk parcours in slechte omstandigheden. Op allebei de momenten was het ook gewoon mogelijk geweest de winst te pakken en bleef hij liever iets verder van de schijnwerper weg. Als hij de touretappe gepakt had zat ie Sonny dichter op de hielen. Ik vond deze staaltjes overheersing persoonlijk meer aanspraak op hét moment maken dan zijn zeges of klassieke winsten.

Romāns Vainšteins 1 december 2021 om 13:11

Wat de stemming betreft, leg eens uit waarom je nu ineens met email en alles er bij moet stemmen terwijl dat net zo goed met aanklikbare bolletjes kan?

Dikke Man 1 december 2021 om 13:24

Omdat MAL anders 300x op zichzelf gaat stemmen. Hij kan immers niet tegen zijn verlies.

VerstandOpNul 1 december 2021 om 13:31

Martinez die Bernal oppepte, toen die in de Giro kopje onder leek te gaan..

Misschien zoek ik er teveel achter, maar ik denk dat hij daar het verschil tussen winnen en verliezen maakte..

De Blindenloterij 1 december 2021 om 13:34

Het blijft lastig om in 'momenten'-lijstjes ook daadwerkelijk met momenten op de proppen te komen (die ook nog eens geen zeges of ontladingstafereeltjes zijn).

1. Valpartij Moscon naar Roubaix. Een fantastische koers die met een afloper leek te eindigen, was plots weer helemaal open en kreeg het slot dat het verdiende.

2. 'Allez Opi Omi'. Iets wat men zich buiten de inteeltwereld der wielrennerij ook over 10 jaar nog herinnert.

3. De kakelvroege aanval van de Fransen op het WK en vooral Cosnefroy gevolgd door Cort en Evenepoel. Wat gebeurt hier?!

Bonusmoment dat ook wat ruim genomen is: de finale van de Tour-etappe naar Le Creusot. Een kaleidoscopisch momentum waarin de organisatie minstens 10 camera's te kort kwam.

Murcia 1 december 2021 om 14:11

Voor mij was het simpel, de comeback van Fabio als winnaar op het hoogste niveau doet al het andere wegvallen hoe indrukwekkend bv MVDP tijdens de Strade was of Wout op de Ventoux of Pogacar en Roglic met hun paradestukjes. Jacobsen komt terug terwijl we eerst allemaal dachten dat hij het niet zou overleven en toen was de vraag of prof wielrennen sowieso nog mogelijk zou zijn. Dat we hem in de Vuelta dan weer zagen winnen is voor mij het onvergetelijke moment.

Panache 1 december 2021 om 16:10

Helemaal eens, al was voor mij 'het moment' drie weken eerder bij zijn overwinning in Tour de Wallonie.

Michelangelo 1 december 2021 om 16:26

Ben ik niet met je eens Murcia.
Natuurlijk was een ‘haren op je arm rechtop’ moment, maar uiteindelijk zag je dat langzaam aankomen. Voor mij was zijn rentree in het profpeloton uiteindelijk net zo’n kippenvelmoment als zijn eerste zege na zijn terugkeer als zijn etappewinst in de Vuelta. Allemaal stapjes in het herstel, en allemaal even prachtig.

En juist daarom haalt dat het voor mij niet tov de overwinning en het geel van Mathieu, daags nadat hij naast het potje had gepist. Op het grootst mogelijke moment, met de grootst mogelijke druk, met de beste renners ter wereld in de beste vorm om hem heen. En dan op die manier een eerbetoon brengen aan je opa, dat was voor mij nog veel meer kippenvel.

Murcia 1 december 2021 om 17:23

@Michelangelo
Natuurlijk kun je van mening verschillen maar zoals ik al aangaf dit was voor mij het memorabele moment dat mij bijbleef. Dit is een gevoelskwestie van ieder afzonderlijk.
Dat speelt ook bij de titel Sportman van het jaar, Nageeye werd tweede op de OS Marathon maar de manier waarop hij meer met Abdi bezig was en diens gevecht om brons dan zijn eigen prestatie vond ik zo indrukwekkend dat hij daarmee zijn concurrenten in deze categorie overstijgt. Niks objectiefs aan maar puur mijn eigen bewondering over iets groters dan het egoïsme in de topsport.

Michelangelo 1 december 2021 om 17:36

Ben het daar helemaal mee eens, Murcia.
Wat mij betreft mag ook Nageeye direct de titel sportman van het jaar krijgen. Dat was een echt kippenvel moment. Vergelijkbaar met de beelden die ik ook wel eens heb gezien in de triatlon, waarbij ze elkaar naar de streep dragen.

Voor mij is de comeback van Jakobsen, hoe mooi en fantastisch ook, toch van een iets andere orde. Minder kippenvel-gehalte. Het kippenvel had ik eigenlijk toen hij weer voor het eerst terug het peloton in ging.

Maar agree to disagree, geen punt.

Romāns Vainšteins 1 december 2021 om 18:13

Ik was het persoonlijk al vergeten eigenlijk. Misschien niet heel erg ‘goed’ maar wel eerlijk. Overigens moest ik MvdP s gele raid ook actief terughalen terwijl ik zijn ronde, Roubaix, Strade en plankje perfect voor de geest halen kan.

Mwielerfan 1 december 2021 om 19:54

Ik denk juist een goed teken dat je het vergeten bent

Mwielerfan 1 december 2021 om 19:54

Z’n tweede seizoenshelft was zo goed, dat je snel vergeet dat ie in de eerste helft terug kwam

Massimo Bataille 1 december 2021 om 14:12

Idd wel heel nederlands getint natuurlijk.
Vind het natuurlijk ook mooi dat Jakobsen en Dumoulin terug koersen (op hoog niveau), maar dat kan toch niet op tegen de ‘sportieve’ momenten van bv pogacar of van aert.

Tevens persoonlijk, vele mensen vinden die Tirreno-rit zeer spectaculair, maar daar laten ze hem natuurlijk gewoon rijden aangezien hij niets voor het AK te betekenen heeft. Tevens mag je niet vergeten dat die hele kopgroep ( buiten VdPoel) de dag ervoor keihard die berg moesten opknallen terwijl VdPoel toch kon rusten.
Was nog altijd een superleuke rit, maar haalt toch wat glans van die overwinning.

lo squalo dello Stretto 1 december 2021 om 16:00

Inderdaad; dat zeg ik ook al sinds die dag. Mooie prestatie maar hij mocht ook gewoon wegrijden + hij had een rustdag de dag ervoor.

Beer 1 december 2021 om 16:13

Bovendien knallen zowel Pogacar als van Aert in volle finale nog minuten dicht richting VDP.

Michelangelo 1 december 2021 om 16:18

Voor een deel mee eens: zijn nummertje in de Binckbank tour was wat dat betreft grootser, omdat hij daar naast de strijd om de ritzege vooral ook reed voor de eindoverwinning.

Maar als je de betreffende etappe in TA terughaalt, dan zul je je waarschijnlijk ook herinneren dat die rit werd geteisterd door flinke windstoten, zeer pittige buien en plotseling sterk afnemende temperaturen. Ook al reed hij niet voor een klassement, hij heeft die rit zeker niet kado gekregen. Uiteindelijk moet iedereen dezelfde afstand afleggen, en kwamen er volledig gesloopte lijken over de finish, en allemaal compleet losgereden van elkaar. Dat zegt alles over hoe hard die koers is geweest die dag.

Reiger 1 december 2021 om 17:51

Massimo en Beer, jullie hebben allebei gelijk dat Mathieu de ruimte kreeg vanwege positie in het AK. Maar dat is volgens mij gewoon een gevolg van het rijden van een rittenkoers. Ik vond het een geweldige paar uur voor de tv. Als er zo beredeneerd wordt kun je Wout zijn zeges over de Mont Ventoux en zijn zege in de laatste tijdrit ook behangen met wat maren. Hij kreeg de ruimte over de Mont Ventoux en kon zich sparen. Ook voor de tijdrit. En toch waren het geweldige zeges waar ik niets vanaf wil doen. Ook niet van die rit in de Tirreno trouwens.

kleomantre 1 december 2021 om 20:45

Die TA-etappe is van een schoonheid die je zelden ziet. Een paar van de grootste renners van deze tijd, in vorm, rijden diverse andere (sub)toppers op minuten in een etappe die ook echt wel ergens over ging. Je moet het alleen breder trekken dan puur en alleen dat VdP daar wint.

Vergeet niet dat het gros van die lui die achter Formolo aan peddelden voor vele kilometers alsnog nauwelijks hebben ingelopen op VdP.

WernerFranke 1 december 2021 om 15:36

Deze reactie is trouwens niet geschreven door de grootste Roglic fan, maar toch heeft ie voor mij de 2 mooiste momenten van dit jaar: de ontknoping van de Olympische tijdrit met Dumoulin, Ganna, Dennis, Kung, WVA en Roglic met maar een paar seconden verschil bij de eerste tussenpunten.
En ten tweede de Vuelta rit naar Lagos de Covadonga, toen Bernal van ver een gooi deed naar het podium en Roglic meekreeg.

Jacco van Stierop 1 december 2021 om 15:55

Mijn top 3 heeft de combinatie van lef en kunnen als gemeenschappelijke deler.

1: Van der Poel die zijn eerste ritzege in de Tour behaalt en het geel pakt, waarmee hij daadwerkelijk iets heeft toegevoegd aan de rijke geschiedenis van de Tour. Ik moet bekennen dat de emotionele lading van dit staaltje mij bepaald niet onberoerd heeft gelaten.

2: de gedrevenheid van Alaphilippe tijdens het WK te Leuven met zijn definitieve klap op de Antoniusberg. Zelfs de uitbarstingen van Joe Dalton vallen totaal in het niet vergeleken bij de drift die Alaphilippe hier tentoonspreidde.

3: Pogačar in Lombardije. De nerveuze driestheid van Van der Poel en Alaphilippe heeft een grote charme, maar aan de rust en zelfverzekerdheid die Pogačar hier etaleerde heb ik mij ook danig kunnen verlustigen .

Pizzi 1 december 2021 om 18:03

1. Matje etappe + geel.

AGR heeft vooral aangetoond dat de fotofinish niet deugde. Dus dat is juist een van de mindere momenten.

Laatste nieuws

Materiaalzone

Populair