Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Voor Daan Soete is Unbound Gravel niet de grootste: “Moet korter om publiek aan te spreken”
Interview Daan Soete is de Belg met de grootste ambities én kansen in de Unbound Gravel 2026. U kent Soete als veldrijder, een discipline die hij nog steeds parttime beoefent. Maar de nieuwe passie van de 32-jarige Kempenaar is het gravelen. Dit weekend waagt hij zich voor het tweede jaar op rij aan de meest prominente gravelkoers ter wereld, maar Soete plaatst daar wel enkele kanttekeningen bij.
Soete is wel blij om in de Verenigde Staten mee te rijden, maar de oppergravelkoers is Unbound voor hem niet. “Het was vooral een van de eerste gravelevenementen in Amerika”, vertelt hij aan onze website. “Dat is een beetje ludiek begonnen, de eerste keer stonden ze misschien met vijf man aan de start. Dat was eigenlijk niet echt een koers, dat was gewoon iemand die zei: we gaan morgen eens 200 mijl rijden.”
“Elk jaar kwamen er meer mensen meedoen, totdat het is uitgegroeid tot de bekendste gravelkoers. Vooral sponsors en merken hechten daar veel belang aan, zoals Lifetime, wat een heel grote business is in Amerika die het heeft overgenomen. Qua parcours vind ik zeker niet dat dat de opper gravelkoers is, het is overal gravel natuurlijk maar er is niets te zien. Het is vooral door de geschiedenis dat het de grootste is.”
Qua afstand is het, samen met de Traka, wel uniek: tweehonderd mijl, dus een uur of negen op de fiets.
“Ik vind dat geen meerwaarde. Als je naar de toekomst kijkt en de sport professioneler wilt maken en op tv brengen, denk ik dat je naar 150 kilometer moet, de afstand van het WK. Zo’n kampioenschap wordt goed in beeld gebracht; mensen kunnen de laatste 80 kilometer inschakelen en dat is interessant. In Unbound rijdt in de laatste 80 kilometer iedereen per één, twee of drie renners rond, wat saaier wordt om de sport professioneel te maken. Ik denk niet dat dat de toekomst is waar gravel gaat eindigen.”
Wat herinner je jezelf nog van je eerste deelname? Je eindigde uiteindelijk als dertiende op zeventien minuten van de winnaar.
“Ik herinner mij vooral dat de start heel snel was en dat verwacht je toch niet op zo’n lange wedstrijd. Mijn toenmalige ploeggenoot Joris Nieuwenhuis had hier al één keer gereden en zei dat je in het begin maar wat van achteren moest rijden. Ik vond dat nu niet echt een goed advies. In het begin ging het zo rap dat ik moeite had om echt op te schuiven, ook omdat er ook geen technische stukken in zitten.”
Daan Soete aan het werk tijdens de cross van Mol – foto: Fotopersburo Cor Vos
“Je kunt in de bochten niet elke keer op techniek vijf renners voorbijsteken zoals in veel Europese gravelkoersen. Hier moesten we puur op conditie rijden en zien dat je niet lek reed als je buiten de goede sporen kwam. Ik vond toch dat je beter vanaf het begin vanvoren blijft. Er zijn vroeg renners weggereden, de nummer één en twee waren weggebleven tot het einde. Daarachter heb ik mij in de favorietengroep gezet, tot die bij de laatste bevoorrading is opgesplitst. Dan heb ik nog tachtig kilometer met twee gereden.”
Hoe vreemd is dat om negen uur op de fiets te zitten?
“Dat was echt wel speciaal. Ook omdat ik dat nog nooit gedaan had, zeker niet in koers en zelfs op training niet. Je bent nerveus, omdat je weet dat je aan iets begint dat je nog nooit hebt gedaan. Qua eten en drinken waren er vorig jaar twee bevoorradingen, dus je moet oppassen dat je niet zonder drinken komt te zitten, want het is hier heel warm, 30 graden. Je hebt de dagen voordien wel stress over hoe je dat gaat aanpakken: met hoeveel gels ga ik starten, of met een waterzak op de rug. En je moet genoeg reservemateriaal hebben.”
“Dat bracht wel gezonde spanning met zich mee. Tijdens de wedstrijd zelf verschoot ik ervan dat ik geen krampen kreeg. Normaal heb ik daar weleens last van, maar wonder boven wonder in Unbound vorig jaar niet. Ik herinner me wel dat de laatste twee tot drie uur iedereen echt bezig is om naar de meet te geraken en het is niet meer echt koersen zoals op een WK. Iedereen zit dan een beetje in een overlevingsmodus.”
Ik hoor tussen de lijnen door wel dat je het nu anders wil aanpakken.
“Sowieso wordt het een kwestie van niet te afwachtend koersen in het begin. Vorig jaar hebben de koplopers de hele dag in het zog gehangen van een quad en een jeep die aan het filmen waren. Dit jaar zal het een koers zijn om in de vroege vlucht te raken en te profiteren van dat zog. Je kunt best altijd mee zijn zonder te veel energie te verbruiken in de ontsnapping. Maar ik zal niet de enige renner zijn die dat beseft.”
Je klopte de beste renners ter wereld al in de UCI Gravel Series in Girona. Wat doet dat in een langere wedstrijd zoals deze?
“In Unbound kan veel gebeuren. Mijn doel is top 10, een verbetering van vorig jaar. Het niveau stijgt ook elk jaar. In kortere UCI-wedstrijden van drie tot vier uur ben ik beter en kan ik inderdaad de beste renners ter wereld wel aan, zoals in Girona vorig jaar. In Unbound is het een andere inspanning waar sommige renners beter in zijn. Ik moet daar tactisch zijn en eerst andermans borden leeg eten, dan kan ik verder komen.”
Soete aan het werk tijdens de cross in Niel – foto: Fotopersburo Cor Vos
“Het is hier niet technisch, en dat is toch serieus in mijn nadeel. Vorig jaar in Seattle kon ik bergop WorldTour-mannen zoals Dorian Godon, Romain Bardet en Matej Mohoric niet volgen, maar in de afdalingen kwam ik altijd net terug op een goed moment en deelde ik mijn wedstrijd heel anders in. Hier in Unbound heb je geen afdalingen, dus daar kan ik met mijn techniek eigenlijk niks doen. Dat is jammer voor mij. Dan is Romain Bardet, die hier goed uit de voeten kan, eerder de grote favoriet voor mij.”
Tot slot: jij bent nog altijd de laatste renner die Mathieu van der Poel én Wout van Aert heeft geklopt in een cross bij de profs en je deed het in die discipline niet onverdienstelijk. Vanwaar je ‘switch’ naar het gravelen?
“Ik ben iemand die altijd zoekt naar nieuwe dingen. In de zomer kon ik mij altijd goed uitleven in het mountainbiken. De cross is in Vlaanderen nog altijd de meest populaire offroad sport, maar ik merkte dat ik al sinds de nieuwelingen op dezelfde parcoursen reed. Het begon steeds zwaarder te worden en ik zag in de cross eerder achteruitgang dan vooruitgang, ook qua verloning en contracten.”
“Als jongens als Toon Vandenbosch, Ryan Kamp en Mees Hendrikx heel lang moeten scharrelen om een contract vast te krijgen, is dat geen goed teken. Ze rijden rond voor lonen waar je tien of vijf jaar geleden meer voor betaald zou krijgen. Het gaat eigenlijk slecht met de cross. Achter de vijf besten, die wel nog correct betaald worden, zit een grote groep die zelf veel kosten moet maken. Reizen naar een wereldbeker betaal je zelf en de startgelden zijn achteruit gegaan. Voor renners is het moeilijker geworden in de cross.”
En dat is anders in het gravelen?
“Met gravel merkte ik dat er een trein was waar ik op moest springen, en dat lag mij wel. Ik heb er niet lang over getwijfeld om daar meer mijn pijlen op te richten. Ik denk dat er in deze sport nog heel veel progressie zit en zie dat nog wel groeien. Mijn toekomst ligt toch meer in het gravelen. Ik heb een beetje alle off-road sporten kunnen doen, ook op de weg, dus qua kennis van materiaal heb ik veel opgestoken. Na mijn carrière wil ik daar verder in gaan en die kennis gebruiken in dienst van een mooie ploeg.”
Teams Daan Soete
| Jaar | Team |
|---|---|
| 2026 | (CRO) |
| 2025 | (CRO) |
| 2024 | (CRO) |
| 2024 | |
| 2023 |
En natuurlijk moet je dan zeggen dat de Unbound gewoon een wedstrijd voor romantici moet zijn. Maar de economische realiteit (hij zegt het zelf: sponsorbelangen) maakt er een ander verhaal van.
In elk geval, het IM-circuit heeft wel geld en de ITU (WT) heeft dat niet, dus zo erg slecht loopt het dan ook niet met het saaie lange-afstandswerk. Dat een unbound een ander model gebruikt dan dat goed is voor Soete (zijn sponsors) maakt het natuurlijk niet verkeerd. Al die spannende formats die ze hypen zijn ook maar wat ze zijn, een hype die eens mensen ze beu zijn stilletjes terug verdwijnen waar de originelen rustig blijven bestaan (als ze er niet mee lopen aanklooien).
In elk geval blijf ik er bij dat het zijn probleem is en niet dat van Unbound, als hij korte wedstrijden wil moet hij een circuit uitkiezen dat bestaat uit korte wedstrijden of zie ik het verkeerd? Andersom start een pak wereldtoppers niet op het WK (UCI) omdat het een criterium is dat half over asfalt gaat (wat Soete dan weer leuk vindt) , die maken gewoon de logische keuze omdat het twee heel verschillende sporten zijn. Je hebt ook marathons en de sprintnummers, je moet gewoon aan de juiste startlijn gaan staan en niet zeuren als sprinter dat 40 kilometer wel erg ver is…
Verder lijkt me de berg geld waar Ironman op zit eerder afkomstig van de horden recreanten die graag 500 euro meer betalen voor een wedstrijd omdat er Ironman in de naam staat dan van de media-aandacht die het langere werk genereert?
Een 70.3 of T100 is inderdaad even (niet-)mediageniek als een lange afstand maar mijn hoop is wel dat een wedstrijd van 3-4 uur eerder wel nog net in het Olympisch programma gaat passen itt een van 7-8u. Maar goed, dat is misschien een andere discussie.