Special Er is veel bewondering voor de wijze waarop Mathieu van der Poel en Tadej Pogačar de laatste jaren de winnende formule voor Milaan-San Remo opnieuw hebben uitgevonden. Toch gaan vele volgers dan wel voorbij aan de renner die als allereerste aan de tekentafel zat. Het was namelijk Julian Alaphilippe die een manier vond om de sprinters daarna nagenoeg kansloos te maken.

Voor en ook sinds de eeuwwisseling stond Milaan-San Remo te boek als een sprinterskoers. Toprenners uit het verleden zeggen niet voor niets: La Primavera is de makkelijkste koers om te rijden, maar de moeilijkste om te winnen. De laatste tien jaar is er echter voorgoed afscheid genomen van het imago dat het eerste Monument van het seizoen er eentje voor sprinters is. Tussen 2000 en 2016 zien we als uitkomst van de wedstrijd nog tien keer ‘pelotonssprint’. Sinds 2017 geen enkele keer meer.

De koers van de sprinters
Daarvoor was een andere uitkomst dan een veredelde massasprint een uitzondering op de regel. We noteren alleen 2003 (Paolo Bettini voor Mirko Celestino en Luca Paolini, ploegmaat van Bettini), 2006 (een late uitval van Filippo Pozzato), 2008 (solo van Fabian Cancellara vanuit een elitegroep), 2011 (Matthew Goss vanuit een elitegroep), 2012 (Simon Gerrans na een sprint met drie) en de ijskoude editie van 2013 (waar Gerald Ciolek tot ieders verrassing won).

In alle andere edities was er tot en met 2016 sprake van een pelotonssprint van twintig renners of meer. Hoewel Peter Sagan in de jaren rond 2015 de allerbeste kwaliteiten had om deze koers te winnen, deed de drievoudig wereldkampioen dat nooit. Hij kwam het dichtstbij in de editie van 2017. Ja, de eerste editie waarin er – naar nu blijkt – voorgoed afscheid genomen werd van het scenario waarin sprinters Milaan-San Remo kunnen winnen.

De methodiek van Alaphilippe
Die dag maakte Team Sunweb de koers hard in functie van Michael Matthews. Toch was het Sagan die op de Poggio alles en iedereen staande liet. Net voor de top kreeg hij bijval van Michał Kwiatkowski en de dan 24-jarige debutant Julian Alaphilippe. De drie rijden door tot aan de laatste rechte lijn op de Via Roma. Daar was het niet de regerende Slowaakse wereldkampioen – op papier met afstand de snelste man – maar de Poolse klassiekergrootheid Kwiatkowski die won.

Een jaar later deed Alaphilippe opnieuw mee en zag hij Vincenzo Nibali mee sluipen in de afzink naar de Poggio toe. De ervaren Italiaan reed volle bak naar boven, had een voorsprong van amper twee handen vol seconden en smeet zich vervolgens in de afdaling – zijn specialiteit – naar beneden. Het peloton, met een vloekende Caleb Ewan voorop, kwam net tekort. Italië in extase. En de bevestiging voor Alaphilippe wat hij een jaar eerder bij zijn debuut ook al had gezien.

Een verschroeiende aanval op de Poggio kan in het hedendaagse wielrennen het verschil maken. Het was dan ook de Fransman die in 2019 op de befaamde slothelling zijn duivels ontbond. Hij kreeg weliswaar elf man mee, maar versloeg hen wel allemaal in de sprint op de Via Roma. Een jaar later perfectioneerde Alaphilippe zijn inspanning en toen kon er nog maar één renner mee: Wout van Aert. In een sprint met twee versloeg de kopman van Jumbo-Visma de Franse puncheur nipt.

Modern era
In 2021 is het opnieuw Alaphilippe – inmiddels wereldkampioen – die op de Poggio de beslissende demarrage plaatst. Dit keer springen Van Aert én Mathieu van der Poel op zijn wiel. In een moment van vertwijfeling gaat Jasper Stuyven er op kousenvoeten vandoor, en hij wint, mede ook dankzij hulp van de later toegesnelde Søren Kragh Andersen. De Deen was een jaar later dan weer de beste op de Poggio, maar hij kreeg toen Van Aert, Van der Poel en Tadej Pogačar mee.

Destijds was de dropper post van Matej Mohorič hét verhaal na een kamikaze-aanval. Een goed getimede zege van hem, want daarna namen Pogačar en Van der Poel het commando definitief over. De Nederlander won in 2023 en vorig jaar, terwijl hij in de tussenliggende editie de Sloveen neutraliseerde in functie van zijn snellere ploeggenoot Jasper Philipsen. Hij glipte als enige sprinter in de laatste tien jaar door de mazen van de wet. De wet van schepper Nibali en die werd vormgegeven door Alaphilippe.

---

---

De Zomergids 2026 van Wielerflits Magazine is maar liefst 220 pagina's dik en staat barstensvol mooie wielerverhalen. Een van de verhalen gaat over de band tussen Mathieu van der Poel en zijn opa Raymond Poulidor. Wat zijn hun gelijkenissen? Welke invloed heeft Poulidor gehad op de wielrenner en de mens Mathieu? En hoe wordt in Frankrijk aangekeken tegen MVDP? In de Zomergids lees je verder alles over de Tour de France en de Tour Femmes, Jonas Vingegaard over de knechten van Tadej Pogačar, Lucien Van Impe, Nienke Vinke en nog veel meer!

---

Bestel nu de nieuwe Wielerflits Magazine Zomergids