Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Thriller van jewelste: Mathieu van der Poel wint na knotsgekke finale opnieuw E3 Saxo Classic
Wat een finale! Mathieu van der Poel heeft voor de derde keer in zijn carrière de E3 Saxo Classic gewonnen. De Nederlander reed met Tim van Dijke weg op de Taaienberg, ging op de Boigneberg zelf op jacht naar de koplopers en leek vervolgens op weg naar de overwinning, maar werd na een razendspannende slotfase nog bijna gegrepen.
Milaan-San Remo ligt nog maar een week achter ons, maar de volgende grote klassieker stond alweer voor de deur. Niet zomaar eentje, want vandaag was het tijd voor de E3 Saxo Classic. Wereldkampioen Tadej Pogacar was er niet bij en ook Wout van Aert (winnaar in 2022 en 2023) stuurde zijn spreekwoordelijke kat, maar titelverdediger Mathieu van der Poel gaf wel acte de présence en was de gedoodverfde favoriet om zichzelf op te volgen.
Van der Poel wist op voorhand wat hem te wachten stond: de E3 Saxo Classic deed haar status van Ronde van Vlaanderen-light ook dit jaar weer alle eer aan. Met zeventien hellingen en enkele kasseistroken beloofde het wederom een koers te worden voor klassiekerspecialisten met inhoud. In de finale was het vooral uitkijken naar de iconische scherprechters Taaienberg, Paterberg en Oude Kwaremont.
Veel interesse in de ontsnapping
Er bleek veel animo voor de vroege vlucht en dus kwam de kopgroep niet zomaar tot stand. Die ontstond – na de nodige schermutselingen – in twee trapjes. Bastién Tronchon (Groupama-FDJ United), Nickolas Zukowsky (Pinarello Q36.5) en Michiel Lambrecht (Team Flanders-Baloise) gaven de aanzet en Stan Dewulf (Decathlon CMA CGM), Luke Durbridge (Jayco AlUla) en Sven Erik Bystrøm (Uno-X Mobility) maakten nog de oversteek.
Tronchon en co in de aanval – foto: Fotopersburo Cor Vos
Lag de koers daarmee in een eerste plooi? Nee, want veel ploegen waren niet mee en probeerden toch nog de bakens te verzetten. Sean Flynn, Henri-François Renard-Haquin (Picnic PostNL) en Vojtěch Kmínek (Burgos Burpellet BH) deden nog een dappere poging om naar de kopgroep te springen, maar leken bezig aan een chasse patate. Dit waren ook meteen de laatste stuiptrekkingen en zo kregen de vijf aanvallers dan toch de zegen van het peloton.
Hoole en co in de tegenaanval, spektakel op Taaienberg
Na een rustig intermezzo werd de finale ingeluid op de eerste passage van de Karnemelkbeekstraat, op goed negentig kilometer van de streep. Timo Kielich opende de debatten en Daan Hoole, Connor Swift, Edward Theuns, Pepijn Reinderink en Anthony Turgis slopen mee. Deze zeven sterke renners reden vervolgens in één ruk naar Flynn, Renard-Haquin en Kminek – die nog altijd niet waren ingerekend – toe.
In deze fase was er nog geen spoor van topfavoriet Van der Poel, maar dat veranderde allemaal op de Taaienberg. Deze kasseiklim is steevast de eerste cruciale beklimming in het parcours van de E3 Saxo Classic en dat bleek ook dit jaar het geval. Een eerste aanval van Jasper Stuyven zorgde er al voor dat het peloton op een lint werd getrokken, maar de counter van Tim van Dijke bracht nog meer schade teweeg.
Van Dijke trekt door, Van der Poel kan volgen – foto: Fotopersburo Cor Vos
Van der Poel trekt alleen op avontuur
Slechts één renner bleek in staat om de ontketende Van Dijke te volgen: niemand minder dan Mathieu van der Poel. De kopman van Alpecin-Premier Tech liet Van Dijke eerst uitrazen, nam daarna over en de twee Nederlanders reden vervolgens in een mum van tijd naar een groep achtervolgers met onder meer Daan Hoole en Timo Kielich. Een mooie situatie voor Van der Poel, zou je denken, maar de titelverdediger had duidelijk geen zin om te wachten.
Op de flanken van de Boigneberg besloot hij aan de boom te schudden. Met een indrukwekkende versnelling reed hij weg van iedereen – Van Dijke incluis – en begon hij in zijn eentje aan de jacht op de zes koplopers. Op de Kapelberg, met nog 45 kilometer te gaan, was de aansluiting een feit. Net op tijd voor de steile Paterberg, waar Van der Poel nogmaals zijn duivels ontbond. De taaie Dewulf dacht heel even te kunnen volgen, maar dat bleek ijdele hoop. Op 42,2 kilometer van de finish, was MVDP ook echt ribbedebie.
En lijkt op weg naar derde opeenvolgende zege
Op de Oude Kwaremont reed Van der Poel nog verder weg van zijn eerste belagers, maar hij moest op dat moment nog wel goed 37 kilometer afleggen. En met een nog grote achtervolgende groep op slechts één minuut van de Nederlander – met verschillende ploegen die nog wat op touw konden zetten – hing er misschien toch nog spanning in de lucht. Florian Vermeersch, Per Strand Hagenes en Jonas Abrahamsen waren nog niet bereid om de handdoek te gooien en gingen in de tegenaanval.
Van der Poel op weg naar de zege – foto: Fotopersburo Cor Vos
Deze drie hardrijders wisten Dewulf op te rapen en kwamen heel even tot op 45 seconden van Van der Poel, maar die laatste viel ook weer niet stil en wist zijn voorgift wel degelijk vast te houden. Maar met het verstrijken van de kilometers, verloor Van der Poel toch steeds meer van zijn pluimen. Dit gaf de achtervolgers alleen maar meer hoop. Op vijf kilometer van het einde, was de voorsprong geslonken tot amper tien seconden. Het werd dan toch nog razendspannend!
Wat een spanning!
Van der Poel was echter niet van plan om zich in extremis nog te laten inrekenen en sprak zijn allerlaatste restjes energie aan, maar moest toch lijdzaam toezien hoe de achtervolgers steeds dichterbij slopen. In de voorlaatste kilometer leek de hergroepering er dan toch te komen, Van der Poel hield zijn benen al stil om zich nog op te peppen voor de sprint, maar net op dat moment begonnen de achtervolgers naar elkaar te kijken en hielden ze ostentatief de benen stil.
De leeggereden en moegestreden Van der Poel voelde het en besloot zich dan toch maar weer in gang te trekken. Hij sloeg zo een nieuwe bres en dit bleek genoeg om de zege alsnog naar zich toe te trekken, na een gedenkwaardige finale. Strand Hagenes won enkele tellen later de sprint voor de tweede plaats, voor Vermeersch. Dewulf en Abrahamsen vielen net naast het podium.
E3 Saxo Classic (1.UWT)
Harelbeke → Harelbeke (208 km)
| Rank | Renner | Tijd |
|---|---|---|
| 1 | 04:45:15 | |
| 2 | + 03 | |
| 3 | " | |
| 4 | " | |
| 5 | " | |
| 6 | + 24 | |
| 7 | " | |
| 8 | " | |
| 9 | " | |
| 10 | " |
De Zomergids 2026 van Wielerflits Magazine is maar liefst 220 pagina's dik en staat barstensvol mooie wielerverhalen. Een van de verhalen gaat over de band tussen Mathieu van der Poel en zijn opa Raymond Poulidor. Wat zijn hun gelijkenissen? Welke invloed heeft Poulidor gehad op de wielrenner en de mens Mathieu? En hoe wordt in Frankrijk aangekeken tegen MVDP? In de Zomergids lees je verder alles over de Tour de France en de Tour Femmes, Jonas Vingegaard over de knechten van Tadej Pogačar, Lucien Van Impe, Nienke Vinke en nog veel meer!
Maar ff zonder dollen. Tjeujke rijd hier 64km zichzelf het snotje.
Met de winst als cadeau.. prachtig.
Ik blijf erbij hij wint niet van pogi, niet in de ronde misschien in roubaix. Pogi die 4 jaar jonger is en in de prime van zn loopbaan. Die pakt nu alles!
Ik heb vooral een paar hele domne ploegen aan het werk gezien, zoals Decathlon, FDJ en Red Bull. Zeer goed vertegenwoordigd maar veels te laat of helemaal niet gereden.
Chapeau voor MvdP maar of de sterkste vandaag heeft gewonnen?
Mooi en goed verwoord door Vermeersch. Jammer, dat ie geen 2e wordt na z'n eerdere pech en meeste kopwerk in achtervolging.
Dat zorgde voor totale chaos in de achtervolging.
Volgende week hoeven we eigenlijk niet te kijken. Pogi rijdt weg op de Kwaremont en daarna fluitend naar de finish zonder moeite te hoeven doen of moe te worden.
Dan krijg je ook niet van zulke groepjes achter je aan die gewoon blijven rijden.
In het groepje achter van der Poel gingen ze er tot de eennalaatste kilometer gewoon allemaal vol voor.
Dan wordt het wel lastig, zelfs voor een van der Poel.
Bij Pogacar kijkt vaak iedereen elkaar aan en rijdt voor plek twee ja dan heb je meer lucht en kom je frisser over de meet.
Plus al die koersen zijn op het einde ook nog zwaar dus het is veel moeilijker terug komen.
Werd hij in de Amstel Gold terug gehaald en verloor hij.
Arthur van Dongen van VLAB in een interview legde het top uit. Vanaf de Karnemelkbeekstraat is het nog 20+ km naar de finish en is het grote open wegen met tegenwind. Daar ben je ernstig in het nadeel als je alleen bent. Daar heeft van de Poel al behoorlijk wat kilometers solo achter de rug. Tactisch kan je uiteraard vraagtekens zetten bij de keuze om al zo vroeg te demarreren uit een groep met Planckaert* en waar ook nog wel paar mogelijk gewillige meerijders in zaten.
Het groepje Abrahamsen, F.Vermeersch, Hagenes heb je drie hardrijders die kop over kop gaan rijden. Dewulf is blij dat hij nog voor een top 5 mee kan rijden.
Uiteraard ziet van der Poel er hier menselijk uit nadat hij met geluk hier wint. Maar een solo van Pogačar op dit terrein, had hem ook hoogstwaarschijnlijk problemen opgeleverd.
*: Plankaert finished gewoon 20ste hé, die had gewoon prima nog een rol kunnen spelen.
Het doet gewoon pijn aan je ogen om hier naar te kijken, pfff..
De achtervolgers vergooien een prachtige kans. Het is niet dat er nog een echte inspanning moest geleverd worden, ze moesten gewoon blijven trappen, Mathieu was aan het wachten...
Maar dat Pogacar de torenhoge favoriet is, is wel duidelijk
MvdP brengt zichzelf, hoe dapper ook, in de problemen door veel te vroeg te gaan en bijna alles alleen te rijden.
Achtervolgers verpesten het op een manier die de oogkassen doet uitbranden. Ik wil niet eens weten wie er 2, 3, 4, 5 geworden zijn.
Ik denk dat dit het laatste ‘ik rij er voor’ jaar is van MVDP, hij zal slimmer moeten gaan worden.
Prachtige en verdiende zege.
Strijd loont en geef nooit op!!!
Welke ‘loser’ had dat weer ontstane gat dan moeten dichten volgens jou? Met in ogenschouw nemend dat hij zelf nog moet winnen ook.
Je mede achtervolgers de winst niet gunnen en dan maar laten lopen om te sprinten voor P2
Rijdt dat gat gewoon toe en ga dan naar elkaar lopen kijken.