Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Leo van Vliet over dertig jaar Amstel Gold Race: “Editie van Mathieu van der Poel was de mooiste”
Video Zondag neemt Leo van Vliet afscheid als koersdirecteur in de Amstel Gold Race. Die eervolle taak heeft hij dan dertig jaar uitgevoerd, net als zijn voorganger – een geestelijk vader van de koers – Herman Krott. Speciaal voor de gelegenheid blikt hij met WielerFlits in de Alpecin Barbershop op een aantal hoogte- en dieptepunten in zijn periode als koersdirecteur van de Amstel.
Waar Krott oorspronkelijk het idee had om van Amsterdam naar Meerssen te fietsen, werd de koers al snel een Limburgs feestje. Daar borduurde Van Vliet op voort, al heeft hij in zijn periode veel innovaties doorgevoerd. “De finish op de Cauberg en in Valkenburg (vanaf het jaar 2003, red.) brengen is toch wel het mooiste ding wat er gebeurd is. Dat is voor de Amstel Gold Race – en dan in combinatie met de toertochten op zaterdag – denk ik wel het belangrijkste geweest.”
foto: Mr. Pinko
Trots en teleurstelling
Komende zondag neemt Tom Dumoulin het stokje over, na een periode waarin Van Vliet meermaals in het zonnetje is gezet. Met zo’n staat van dienst is dat geen verrassing. Hij kijkt met trots terug. “Dat is een combinatie van alles. Ik ben trots op wat ik in de Amstel Gold Race gedaan heb. Ik ben blij dat ik dat heb kunnen doen en dat ik daar de kans voor gekregen heb. En dat ik er heel tevreden op kan terugkijken wat ik in dertig jaar gedaan heb. Daar ben ik trots op.”
Toch waren er ook minder leuke zaken. Denk aan de uitdaging rondom de uitbarsting van de Eyjafjallajökull-vulkaan in 2010. “De grootste teleurstelling was 2020, toen we als een van de weinige koersen – samen met Parijs-Roubaix – niet verreden zijn tijdens de coronapandemie. We zijn daar het hele jaar mee bezig geweest. Twaalf dagen voordat we in oktober zouden rijden, werd er besloten dat er geen publiek en alles bij mocht en dat we dus ook niet konden rijden.”
foto: fotopersburo Cor Vos
MVDP en monumentale status
Mooie momenten waren er uiteraard ook, in overvloed zelfs. Toch springt er één uitgave voor Van Vliet uit, die hij als allermooiste bestempeld. De knotsgekke afloop in de editie van het jaar 2019. “Net zoals voor veel mensen dat zo zal zijn: de overwinning van Mathieu van der Poel. Omdat dat zó uit het niets nog kwam. Zo’n inspanning waarvoor je normaal vijf knechten nodig hebt. En dat Mathieu uiteindelijk nog won. Dat is wereldwijd al zo vaak uitgezonden. Daar ben ik ook trots op!”
Nu zijn tijd er als koersdirecteur bijna op zit, hoopt Van Vliet dat Dumoulin de wedstrijd verder kan uitbouwen. Waar staat de koers over dertig jaar? “Hopelijk in dezelfde situatie, dat het heel positief is en dat het een klassieker blijft. Ze hebben het altijd over Monumenten. Dat zegt mij niet zoveel. Het gaat erom wat wij zelf zijn. Ik kijk niet zo naar die status van Monument. Maar ik heb wel het gevoel dat wij bij de beste wedstrijden op de kalender horen die georganiseerd worden.”
De lat ligt alleszins niet erg hoog voor Dumoulin om het beter te doen.
Die combi heeft ervoor gezorgd dat de AGR is afgegleden naar een veredeld criterium. Een circusact waar veel renners (terecht) voor bedanken. Tom moet uit die Valkenburgse wurggreep zien te komen maar als jongen van de streek zal dat niet makkelijk gaan.
En die info, tsja, als je doorkrijgt dat je een minuut hebt, en dan nog kilometers wandelt... De historie tussen Alaphilippe en Fuglsang in eerdere wedstrijden was ook een belangrijke factor.
De lelijkste voor mij was het jaar dat die ging draften voor Pogacar, nadat hij al hulp had gekregen van zijn ploegleiderswagen die illegaal naar voren was gereden.
Leo van Vliet is toch wel heel erg het 'oude wielrennen', een personificatie van schaamteloosheid.
De bevestiging dat Wout wel degelijk terecht won, kan je terugvinden in de fotofinish. Je moet daarvoor wel begrijpen hoe een finishfoto werkt. Die werkt als een scanner en registreert enkel wat er op de lijn voorbijkomt. Daarom dat renners soms samengedrukt of uitgerekt lijken op een finishfoto (afhankelijk van de snelheid waarmee ze over de meet rijden). Een finishfoto is dus geen moment, het is een verloop. Wat je ziet, werd geregistreerd op het moment dat het de camera passeerde, niet het moment waarop het voorwiel de camera passeerde.
Wetende dat Pidcock op een kleinere fiets rijdt, kan je afleiden aan de relatieve posities van de *achterwielen* dat ook wanneer de achterwielen de finishfoto passeerden (en dus de voorwielen op dat moment al voorbij de finish waren), dat Van Aert nog steeds voor Pidcock reed. Je ziet aan de achterwielen wel dat Pidcock zijn achterwiel eerder over de meet reed dan dat van Wout, maar rekening houdend met het feit dat hij op een kleinere fiets reed, kan je berekenen dat dat verschil te klein was aan het achterwiel, om het voorwiel voorbij dat van Van Aert te zetten (omdat Pidcock's fiets kleiner en dus korter was). Je kan de finishfoto erbij nemen, het verschil aan het achterwiel opmeten (relatief aan de grootte van het wiel) en vergelijken met het verschil in fietslengtes van het type en de maat van fiets waar beiden toen mee reden.