Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Voorbeschouwing: GP de Québec 2026 – Strijd tussen Evenepoel, Del Toro, Pidcock en Seixas
Over ruim een week is het zover: dan staan er weer heel wat regenboogtruien op het spel tijdens de wereldkampioenschappen wielrennen (20-27 september). De titelstrijd zal dit jaar plaatsvinden op Canadese bodem, en in aanloop naar het WK, volgen nog generale repetities in Québec en Montréal. Wielerflits blikt vooruit op de WorldTour-klassieker in Québec!
Historie
Philippe Gilbert won in zijn wonderjaar 2011 ook in Québec - foto: Fotopersburo Cor Vos
Robert Gesink was de beste in 2013 - foto: Fotopersburo Cor Vos
Michael Matthews is altijd goed in Québec - foto: Fotopersburo Cor Vos
foto: fotopersburo Cor Vos
Laatste winnaars Grand Prix Cycliste de Québec
| Jaar | Winnaar |
|---|---|
| 2025 | |
| 2024 | |
| 2023 | |
| 2022 | |
| 2019 |
Laatste editie
“Ik werd op een ochtend wakker en ik voelde het: dit is mijn laatste jaar.” Het waren de woorden van Julian Alaphilippe, in een afscheidsinterview op de site van zijn werkgever Tudor Pro Cycling, inmiddels alweer een kleine drie weken geleden. De tweevoudig wereldkampioen kondigde op vrijdag 21 augustus aan dat hij per direct zijn fiets aan de spreekwoordelijke wilgen zou hangen.
Na een buitengewoon succesvolle carrière, met winst in Milaan-San Remo, Strade Bianche, Waalse Pijl, twee wereldtitels en vele Tourritten, was het mooi geweest. Na enkele mindere seizoenen voelde de buitengewoon populaire Fransman dat de tijd was gekomen om een pas op de plaats te maken. Frankrijk verliest daarmee zijn grootste kampioen van deze eeuw. Zijn laatste profzege? Die boekte ‘Loulou’ in het Canadese Québec.
Dit kwam toch wel als een verrassing, want zijn successen waren de laatste jaren toch op één hand te tellen. In de GP de Québec schoot Alaphilippe echter weer eens ouderwets uit zijn slof. Na een klassiek wedstrijdverloop, een kopgroep kreeg aanvankelijk de ruimte maar werd op tijd weer bij de lurven gegrepen, barstte de strijd tussen de favorieten los. Na een spervuur aan demarrages ontstond er, in meerdere schuifjes, een sterke kopgroep.
In deze groep zagen we onder meer Quinten Hermans, Alberto Bettiol, Mattias Skjelmose, Paul Lapeira en Alaphilippe. De topfavorieten – met Tadej Pogacar voorop – lieten zich verrassen en waren op achtervolgen aangewezen. Pogacar deed in de slotfase nog wel een poging om de koers naar zijn hand te zetten, maar bleek niet sterk genoeg om de oversteek te maken en zou dan ook geen rol van betekenis spelen in de finale.
Ondanks de geringe verschillen in de laatste kilometers, bleven de koplopers uit de klauwen van de eerste achtervolgers. Nadat het kaf van het koren was gescheiden, bleven er drie kandidaat-winnaars over, met Alaphilippe, Bettiol en Pavel Sivakov.
foto: James Startt / GPCQM
Op het laatste klimmetje richting de finish zagen we vervolgens een trademark versnelling van Alaphilippe. Met een verschroeiende aanval liet hij zijn rivalen ter plaatse, op weg naar een in allerlei opzichten emotionele overwinning. Met wat we nu weten, bleek het zijn laatste echte wapenfeit als profwielrenner.
Parcours
Het was even wennen: de GP de Québec hield lang vast aan zijn beproefde recept, maar de organisatie besloot vorig jaar het parcours deels op de schop te gooien. Niet om sportieve redenen, maar vanwege wegwerkzaamheden in de stad én om meer ruimte te bieden aan toeschouwers om de slotfase te bekijken. Daar houdt men nu aan vast, maar het kan alsnog geen kwaad om het geheugen op te frissen.
Grand Prix Cycliste de Québec
QuébecQuébec
De belangrijkste wijziging in vergelijking met eerdere (pre-2025) jaren: de wedstrijd is voor een deel verplaatst van het Parc de la Francophonie naar de Plains de Abraham. Verder valt op dat de lokale ronde in Qúebec iets is ingekort, tot iets meer dan tien kilometer, en dat de beslissing niet meer zal vallen op de Côte de la Potasse (420 meter à 9%) of de Montée de la Fabrique (190 meter à 7%).
Een belangrijke reden: de organisatoren en de stad Quebec willen zoveel mogelijk mensen het evenement laten bijwonen. Gezien de populariteit van de wedstrijd, was het vinden van een ruimere locatie een van de belangrijkste agendapunten. Volgens koersdirecteur Joseph Limare zijn de natuurlijke tribunes van de Plains de Abraham perfect voor het evenement.
Hoewel de lokale omloop iets is ingekort, komen we toch uit op een totale afstand van 206 kilometer. Dit heeft alles te maken met het feit dat de renners twee extra ronden (20 in plaats van 18) zullen afwerken. En toch, als we de vergelijking trekken met de editie van vorig jaar, hoeven de coureurs tien kilometer minder af te leggen. Dit wil echter niet zeggen dat de wedstrijd minder uitdagend is.
De omloop telt immers toch weer een slordige 145 hoogtemeters, wat na twintig rondes neerkomt op een wedstrijd met zo’n 2.900 hoogtemeters. Na de start gaat het eerste gedeelte van de wedstrijd door Battlefields Park en vervolgens over Avenue Ontario, om daarna via de Grande Allee Ouest de Boulevard de Champlain te bereiken. Daarna zet het peloton opnieuw koers richting het hart van de Canadese stad.
Koersen in Québec – foto: Fotopersburo Cor Vos
Het parcours is in de eerste tien kilometer nog relatief vlak, maar wanneer de route van het water wegdraait volgen er in het historische centrum nog twee zeer lastige kilometers waar de betere klimmers en puncheurs het verschil moeten maken. Na tien kilometer vormt de Côte de la Montagne een 600 meter lange venijnige puist, waar het stijgingspercentage oploopt tot 13%.
Na de top van deze pittige klim is het nog maar een dikke kilometer tot de finish, die ook nog eens stevig oploopt. De finishstreep is getrokken op de Avenue George-VI, na de beklimming van de Montée Rue Saint-Louis (1 km à 3%), in het hart van de Plains de Abraham.
Favorieten
De echte WK-test volgt natuurlijk komende zondag, als de GP de Montréal wordt verreden, maar de wedstrijd in Québec maakt ons wellicht al een stuk wijzer over de waardeverhoudingen voor de komende wereldkampioenschappen. De belangrijkste gegadigden voor de regenboogtrui (met uitzondering van Wout van Aert en Mathieu van der Poel) tekenen vrijdag acte de présence in de eerste van twee Canadese WorldTour-wedstrijden.
Dan denken we in de eerste plaats aan Remco Evenepoel, na het wegvallen van titelverdediger Tadej Pogacar wellicht de topfavoriet om de wereldtitel te veroveren. Sinds zijn knappe tweede plaats in de Tour de France hebben we eigenlijk nog maar weinig vernomen van de Belg. We zagen af en toe een post op Instagram of Strava voorbijkomen, maar hoe zijn de voorbije weken verlopen voor Evenepoel?
Remco Evenepoel – foto: fotopersburo Cor Vos
De afgelopen weken verbleef Evenepoel op hoogte in het Italiaanse Livigno, alwaar hij zich in ideale omstandigheden kon klaarstomen voor zijn resterende hoofddoelen van 2026. “Hij zit momenteel op schema na een bijzonder goede Tour de France. Remco is op zijn best als hij in zijn vaste biotoop kan kruipen en zich vervolgens geïsoleerd kan focussen op een belangrijk doel zoals nu, op hoogte, met een aantal mensen rondom hem in steun”, wist Serge Pauwels, de bondscoach van de Belgische ploeg, ons vorige week nog te vertellen.
Kortom: over de staat van paraatheid van Evenepoel hoeven we niet te twijfelen. De ‘Aerokogel van Schepdaal’ zal er ongetwijfeld meteen weer staan, en dus mogen we hem zeker opschrijven voor de overwinning in Québec. De lokale ronde is misschien niet op zijn lijf geschreven, zeker als we het vergelijken met die in Montréal, maar een klasbak als Evenepoel heeft ook niet veel nodig om het verschil te maken. De opeenvolging van korte klimmetjes zal er bij veel renners inhakken, en dan is Evenepoel als geen ander in staat om toe te slaan.
Bovendien heeft Evenepoel na een lange en slopende koers een ferme sprint in de benen, dus kan de kopman van Red Bull-BORA-hansgrohe op meerdere scenario’s gokken, mocht hij niet sterk genoeg zijn om weg te rijden. In dat geval kan hij ook nog als bliksemafleider dienen voor zijn land- en ploeggenoot Maxim Van Gils. De 26-jarige puncheur beschikt eveneens over de kwaliteiten om te zegevieren in een koers als Québec, en de afgelopen maanden heeft Van Gils wel laten zien dat het met zijn vorm meer dan snor zit.
Tom Pidcock – foto: fotopersburo Cor Vos
De concurrentie voor Evenepoel en Red Bull-BORA-hansgrohe is wel moordend. Pinarello-Q36.5 heeft met Tom Pidcock ook een kandidaat-winnaar in de gelederen. De Brit werd een kleine twee weken geleden nog wereldkampioen op de mountainbike, maar heeft inmiddels weer de switch gemaakt naar de weg, met het WK in Montréal als zeer nabije stip op de horizon. In Québec zal hij maar wat graag een nieuw visitekaartje afgeven, en met zijn vinnigheid vindt hij er echt wel een parcours naar zijn mogelijkheden.
Dat geldt ook zeker voor Isaac Del Toro, toch wel de uitgesproken kopman binnen het sterrenensemble van UAE Emirates XRG. De Mexicaan is weer bezig aan een bijzonder succesvol seizoen. Zijn resultaten spreken voor zich, met eindoverwinningen in de UAE Tour, Tirreno-Adriatico, Tour Auvergne-Rhône Alpes én een derde plaats in zijn allereerste Tour de France. Het is een meer dan indrukwekkend lijstje voor de nog altijd maar 22-jarige klimmer. Voegt hij er met de GP de Québec een nieuwe prestigieuze zege aan toe?
Isaac Del Toro – foto: Fotopersburo Cor Vos
Een ander wonderkind, Paul Seixas, zal hier graag een stokje voor willen steken. De 19-jarige Franse wielersensatie nam na zijn eerste Tour de France (4e in het eindklassement) gas terug, om vervolgens weer op te bouwen naar een, hopelijk voor hem, succesvol najaar. De renner van Decathlon CMA CGM rijdt beide Canadese koersen in functie van het WK, maar zal zich – eergierig als hij is – ook willen meten met Evenepoel, Pidcock en Del Toro. Het parcours in Québec ligt Seixas misschien niet als gegoten, maar dat wil niet zeggen dat hij bij voorbaat kansloos is.
-
Lees ook Paul Seixas kijkt uit naar GP de Québec en GP de Montréal: "Elk detail kan belangrijk zijn"
“Ik zie het als een grote kans. Niet alleen omdat ik deze wedstrijden nog nooit gereden heb, maar het wordt ook mijn eerste bezoek aan het Amerikaanse continent. Alles is dus nieuw voor mij”, keek Seixas onlangs met onder andere Wielerflits vooruit naar het Canadese tweeluik. “Ik heb natuurlijk veel verhalen gehoord en renners zijn ieder jaar heel enthousiast over deze wedstrijden. Ik kijk er echt naar uit om het zelf mee te maken. […] Als je naar vorig jaar kijkt, was Québec opener en konden verschillende types renners daar meedoen voor de zege.”
Quinn Simmons – foto: Fotopersburo Cor Vos
Seixas haalt het dus al aan: in de GP Québec is het geen gegeven dat de op papier sterkste renners automatisch komen bovendrijven. Kijk maar eens naar de winnaars van de laatste tien jaar. Simon Gerrans, Peter Sagan en Michael Matthews wisten hun favorietenstatus meer dan eens waar te maken, maar wie hield op voorhand nu rekening met zeges van Robert Gesink (2013), Rigoberto Urán (2015) en Julian Alaphilippe (2025)?
Het laat zien dat ‘outsiders’ zeker mogen dromen van winst, als onderweg alles goed valt, de absolute toppers niet in staat zijn om het verschil te maken en elkaar zo in een sportieve wurggreep houden. Lidl-Trek is misschien wel de eerste ploeg die hiervan kan profiteren, want de Amerikaanse formatie komt met een bijzonder sterke ploeg op de proppen, met Quinn Simmons, Juan Ayuso en Giulio Ciccone als speerpunten. Dit zijn renners die op een goede dag tot grootste dingen in staat zijn.
Visma | Lease a Bike is nog zo’n formatie met meerdere ijzers in het vuur. Matteo Jorgenson is de meest in het oog springende naam en zal normaal ook een hoofdrol vertolken in de finale, maar we kijken misschien nog wel meer uit naar de verrichtingen van Louis Barré. De explosieve Fransman kende door fysieke problemen een moeilijke start voor de Nederlandse ploeg, maar is inmiddels helemaal los en maakte in de voorbije Deutschland Tour nog grote indruk. En wat dan te denken van Nederlands kampioen Wilco Kelderman en man-in-vorm Bart Lemmen?
foto: Fotopersburo Cor Vos
foto: Fotopersburo Cor Vos
foto: Fotopersburo Cor Vos
Een naam die we ook niet mogen uitvlakken, is die van Michael Matthews. Zijn trackrecord in de Canadese koersen – en dan met name in Québec – is ronduit indrukwekkend. De Australiër won de koers niet alleen drie keer (in 2018, 2019 en 2024), maar was ook meermaals tweede (2015 en 2022), derde (2017 en 2023) en een keertje vijfde (2016). Matthews stelt met andere woorden nooit teleur op Canadese bodem.
Tot slot is het goed om de volgende renners te noteren. Is het niet voor de overwinning, dan wel voor een mooie ereplaats: Jenno Berckmoes, Lennert Van Eetvelt (Lotto-Intermarché), Ben Healy (EF Education-EasyPost), Alberto Bettiol (XDS Astana), Mauro Schmid (Jayco AlUla), Romain Grégoire (Groupama-FDJ United), Biniam Girmay (NSN), Tiesj Benoot, Paul Lapeira (Decathlon CMA CGM), Dorian Godon (Netcompany INEOS), Anthon Charmig (Uno-X Mobility) en de voor even terugkerende Michael Woods (nationale selectie).
Weer en TV
In de Vuelta a España zien de renners af in de zinderende hitte, maar in Canada is het een stuk beter vertoeven. De temperatuur stijgt in de middaguren (Canadese tijd) naar de twintig graden Celsius. Er kan af en toe een spatje regen vallen, maar het blijft overwegend droog. De wind waait met een kracht van 3 Beaufort en komt uit het westen.
vrijdag 11 september
Grand Prix Cycliste de Québec
Om te reageren moet je ingelogd zijn.