Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Julian Alaphilippe reageert op pensioen: “Steun krijgen als je wint is makkelijk, als je verliest is dat zeldzaam”
Vrijdag kondigde tweevoudig wereldkampioen Julian Alaphilippe via zijn sociale media aan dat hij per direct een einde zette achter zijn profcarrière. De 34-jarige Fransman had nog een contract bij het Zwitserse Tudor Pro Cycling, maar besloot zijn loopbaan met onmiddellijke ingang te beëindigen. Met zijn 45 profoverwinningen was ‘Loulou’ een van de meest geliefde renners uit het peloton. “Ik werd op een ochtend wakker en ik voelde het: dit is mijn laatste jaar”, klinkt het in een interview met zijn ploeg over zijn wielerpensioen.
Donderdag verspreidde er zich het gerucht dat Julian Alaphilippe met onmiddellijke ingang stopte als profrenner. Vrijdag bevestigde de Fransman via zijn sociale media dat gerucht. Na een profcarrière van 12 jaar klokt de tweevoudig wereldkampioen af op 45 profoverwinningen en tal van herinneringen.
Dit bericht op Instagram bekijken
“Ik heb alles gegeven wat ik in me had, en de wielersport heeft me alles teruggegeven”, zegt Alaphilippe in een afscheidsinterview met zijn ploeg Tudor. “Daarom kan ik met een glimlach zeggen: ik stop. Niet met verdriet, maar met immense dankbaarheid. Aan alle fans die me bij elke klim hebben gesteund: bedankt. Bedankt voor alles.”
Op de vraag: ‘Waarom nu?’, is Alaphilippe duidelijk. “Omdat het het juiste moment is.” Hij geeft aan altijd op gevoel gekoerst te hebben, en deze beslissing heeft hij dan ook op dezelfde manier genomen. “Ik werd op een ochtend wakker en ik voelde het: dit is mijn laatste jaar. Zonder verdriet.”
Loulou groeide op in het Franse Saint-Amand-Montrond. Hij werkte zich op naar het profniveau in het wielrennen, waarin hij in 2019 zijn absolute topjaar beleefde. Hij won Milaan-Sanremo, Strade Bianche, de Waalse Pijl en twee etappes in de Tour de France. “Dat jaar was groter dan ik”, klinkt het. “Toen ik de gele trui veroverde, dacht ik: twee dagen, misschien drie. Het duurde veertien dagen. De statistieken zullen zeggen dat ik die Tour heb verloren; in werkelijkheid blijft het een van mijn mooiste herinneringen.”
Een jaar later, in het coronajaar 2020, werd hij voor de eerste keer wereldkampioen. In het Italiaanse Imola liet hij de concurrentie achter zich en reed hij naar de regenboogtrui. Dat was voor Alaphilippe zijn meest persoonlijke overwinning. “Ik kwam over de finish en wees naar de hemel, naar mijn vader.” Een jaar later deed de wereldkampioen zijn kunstje nog eens over. Samen met een massa mensen vierde de Fransman feest. “Die muur van mensen in België… België werd mijn tweede thuis.”
Alaphilippe na zijn eerste – en enige – monumentale zege, Milaan-San Remo 2019 – foto: fotopersburo Cor Vos
De Franse chouchou kende ook heel wat tegenslagen. In Luik-Bastenaken-Luik van 2022 kwam Alaphilippe zwaar ten val met een geperforeerde long, gebroken ribben en een gebroken schouderblad als gevolg. “Toen kwamen er twee jaar waarin iedereen een mening had over mijn resultaten”, verteld hij. “Soms deed dat meer pijn dan de valpartij zelf. Uit die periode herinner ik me vooral de mensen die bleven. De teamgenoten die voor me bleven rijden, de fans die nog steeds juichten toen ik als vijftigste over de top kwam. Steun krijgen als je wint is makkelijk. Steun krijgen als je verliest, dat is zeldzaam.”
Bij Tudor kreeg Alaphilippe de kans zijn kennis te delen met de jongere generatie renners. “Het is een voorrecht om door de jongere generatie gehoord en gerespecteerd te worden.” Nu hij met wielerpensioen gaat, kan Alaphilippe de verloren tijd met zijn zoon inhalen. “Wat ik niet ga missen, is 250 dagen per jaar van huis weg zijn”, zegt hij. “Wat ik wel ga missen, is de inspanning en de momenten van kameraadschap met de jongens. “
‘Loulou’ heeft nog een laatste boodschap aan zijn fans. “Jullie hebben me door mijn carrière heen gedragen. Ik hoop dat ik iets heb teruggegeven. Dank voor alles. Echt, voor alles”, eindigt hij.
Afgelopen Tour zette Alaphilippe nog honderden handtekeningen – foto: fotopersburo Cor Vos
Dit jaar is het eerste sinds hij prof werd dat het er niet meer uitkwam. Mooi dat hij op Montmartre voldoende tijd heeft genomen om nog eens alle liefde van het wielerpubliek te ervaren.