Het veldrijden staat voor een internationale doorbraak. Bij de vrouwen is dat heel duidelijk, bij de mannen merk je dat bij de jeugd ook. Hoewel het vroeger bij de junioren ook wel vaker geen volledig België-Nederland feestje was, werden talenten uit andere landen vaak naar de weg of het MTB gedreven. Met de Olympische status komen heel wat financiële middelen die de sport broodnodig heeft, zeker buiten de lage landen. De vier Amerikaanse meisjes die in de top 8 van het beloften WK eindigden kunnen dan uitgroeien tot toppers die op z'n minst weg/MTB met veldrijden kunnen combineren en steun krijgen van de Amerikaanse sportbonden. Zelfs het sterke Frankrijk heeft die Olympische status nodig. Anders is zo iets enkel mogelijk als je bij een World Tour team zit dat veldrijden ondersteunt, zoals bij de broers Agostinacchio (EF) en Viezzi (Alpecin) en kunnen internationale talenten als Chladonova en Wolff meer veldritwedstrijden afdwingen bij hun wegploegen. Zo kunnen oude, maar verdwenen veldritlanden als Zwitserland (volledige MTB focus) terugkomen en kunnen we nieuwe landen aantrekken. Op het EK waren Griekse jeugdrenners die op de cross begonnen te focussen, met het oog op de Olympische winterspelen en in het Amerikaanse circuit scoort zelfs de 18-jarige Ethiopiër Tofik Beshir (1 zege en 7 podiumplaatsen).

Cross op sneeuw is perfect mogelijk, zoals Val di Sole en de zeldzame sneeuwcrossen in de lage landen aantonen. IJs moet echter wel vermeden worden, zoals in Mol (val van Aert) en Beringen (goed opgelost) het geval was.
Ik vrees wel dat de conservatieve Belgische crossploegen ('Ohnee, we moeten buiten België koersen en dat is zo duur' terwijl er zelfs een ploegloze Nieuw-Zeelander is die ook al die verplaatsingen maakt) dit minder zien zitten.