Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Tour 2026: Tadej Pogacar rijdt klimrecord Marco Pantani op Alpe d’Huez aan flarden
Het leek dertig jaar een niet te evenaren record, maar Tadej Pogačar is er zaterdag toch echt in geslaagd om het ‘onmogelijke’ te presteren en het klimrecord van Marco Pantani op Alpe d’Huez uit de boeken te rijden. Pogačar bleek met een supersonische prestatie bijna anderhalve minuut sneller dan de betreurde Italiaan: 35.27 minuut is de nieuwe toptijd.
Alpe d’Huez heeft een bijzonder rijke traditie in de Tour de France. De klim werd voor het eerst in de route opgenomen in 1952 (met winst voor de legendarische Fausto Coppi) en kwam sindsdien meer dan dertig keer in het parcours voor. In de jaren 90 werd Alpe d’Huez bijna jaarlijks aangedaan, het is ook in die periode dat de Italiaanse ‘piraat’ Marco Pantani ten tonele verscheen.
De kale Italiaanse klimgeit maakte van Alpe d’Huez ‘zijn’ berg, want in 1994, 1995 en 1997 zette hij de snelste Alpe d’Huez-tijden neer die ooit in koers zijn gemeten. In 1995 klokte hij af op 36 minuten en 50 seconden over de 13,8 kilometer aan 8,1%, goed voor een duizelingwekkende gemiddelde snelheid van 22,5 kilometer per uur. Een niet onbelangrijke kanttekening: dit deed Pantani destijds niet alleen op water en brood.
Marco Pantani op de flanken van Alpe d’Huez – foto: Fotopersburo Cor Vos
In de daaropvolgende drie decennia kon niemand in de buurt van Pantani komen. Ook Tadej Pogačar niet toen hij in 2022 voor het eerst de beklimming in koers meemaakte. Met een tijd van 39 minuten en 8 seconden was hij toen meer dan drie minuten trager dan Pantani, maar vier jaar later is het klimrecord van Il Pirata dan toch gesneuveld.
Dit bericht op Instagram bekijken
Pogačar heeft – volgens de eerste berekeningen, met een kleine foutmarge – een klimtijd geklokt van 35 minuten en 27 seconden op Alpe d’Huez, waarmee hij 1 minuut en 23 seconden sneller was dan Pantani. Dat dankt Pogačar aan kopwerk van ploeggenoten Felix Großschartner en Adam Yates, maar ook natuurlijk zijn eigen aanvalslust en hoge niveau.
Tour de France (2.UWT)
Etappe 19: Gap → L'Alpe-d'Huez (127.9 km)
| Rank | Renner | Tijd |
|---|---|---|
| 1 | 03:17:57 | |
| 2 | + 06 | |
| 3 | + 09 | |
| 4 | + 01:14 | |
| 5 | + 02:07 | |
| 6 | + 02:29 | |
| 7 | + 02:41 | |
| 8 | + 02:45 | |
| 9 | " | |
| 10 | + 03:22 |
Pogacar. Heerlijk.
Iets meer kritische journalist en iets minder fanboy graag.
Omdat 1) hij beter is en nu een volledige klim echt heeft doorgereden. Hij rijdt grofweg 10 sec per kilometer sneller omhoog. Dat is best oké.
2) de anderen volgen niet maar gaan voor een net iets minder hard tempo. Het gevolg daarvan is dat de voorsprong snel oploopt.
Best eenvoudig uit te leggen hoor.
Weeg ik evenveel als jij maar ik kan 30W meer rijden in een gelijkaardige fysiologische zone, dan rijd ik best hard van je weg.
Waarom Pogacar zo ver boven de rest uitsteekt is misschien lastig te verklaren, maar heel het peloton is harder gaan rijden. Dat kan niet als slechts enkele renners aan de doping zouden zitten. En als het hele peloton aan de doping zou zitten dan waren er echt al wel geluiden van binnenuit het peloton te horen geweest.
Dus je wil het misschien niet horen, maar op zijn minst een deel van verklaring zet hem toch echt in voeding, training en materiaal. Eerst en vooral is Jumbo-Visma begonnen met hier volop in te investeren en vervolgens zijn is UAE gekomen die met een hoop budget vol de strijd zijn aan gegaan met Jumbo-Visma.
Wat een onzin. Die vraag wordt echt wel gesteld. Alleen jij wil waarschijnlijk horen dat alle journalisten gaan roepen dat het doping moet zijn. En daar is gewoon echt te weinig bewijs voor.
Vroeger was de magische limiet 6w/kg.
Nu rijden de plaatsen 2-10 6.5w/kg en meer. Dus? En laten we stellen dat dit zonder EPO is.
Ik vraag me verder af of de renners zelf wel weten wat ze binnen krijgen. Ik hoop vanwel, maar ik ben bang van niet.
Volgens de vanochtend hier gepubliceerde tabel waren enkel Armstrong, Ullrich en 3 keer Pantani sneller; en nu Pogacar dus.
Wat mij betreft behandelen we EPO-records hetzelfde als wat we zouden moeten doen met bepaalde oude records uit de atletiek: niet tellen, omdat we weten hoe ze tot stand kwamen.