Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Tour 2026: Imponerende Tadej Pogacar blaast alles en iedereen weg op Alpe d’Huez
Tadej Pogacar heeft nog maar eens zijn visitekaartje afgegeven in de Tour de France. De Sloveen keek aan de voet van Alpe d’Huez nochtans tegen een achterstand aan van een drietal minuten op een sterke groep met klimmers, maar bleek sterk genoeg om alle vluchters nog op te rapen. In de laatste kilometer rekende hij ook nog af met Richard Carapaz en Lenny Martinez.
Met zijn 21 haarspeldbochten, de ligging in het hart van de Alpen en bovenal rijke wielergeschiedenis is Alpe d’Huez een van de meest iconische beklimmingen in de Tour de France. Na vier jaar maakte de ‘Nederlandse berg’ weer zijn opwachting in de grootste wielerkoers op aarde, als klapstuk van de negentiende etappe. Op de flanken van deze klim konden we ons opmaken voor een waar wieler- en volksfeest.
De renners vertrokken vanuit Gap voor een rit van 128 kilometer met onderweg ook de Col de Bayard (5,1 km à 7,2%), Col du Noyer (7,2 km à 8,5%) en Col d’Ornon (5,4 km à 6,4%). Deze beklimmingen waren toch vooral voorgerechten voor het hoofdmaal van de dag: bijna veertien kilometer klimmen aan een gemiddelde van 8,1%.
Alpe d’Huez is traditioneel ook een klim waar veel supporters samentroepen wanneer deze wordt opgenomen in de Tour de France, maar dit jaar zagen we een extreme opkomst. Vanwege uitzonderlijk druk verkeer was de beklimming al sinds donderdagmiddag deels gesloten.
Enorme kopgroep met sterke klimmers én Pedersen
Bij de start was het al meteen klimmen geblazen en dus was het geen verrassing dat de betere klimmers zich al snel wisten te onderscheiden. Na enkele mislukte aanvalspogingen ontstond er een zeer grote kopgroep van liefst 42 renners richting de top van de Col de Bayard, met daarbij de verwachte namen als bergkoning Valentin Paret-Peintre, Richard Carapaz, Sepp Kuss, Davide Piganzoli, Thymen Arensman en – jawel – Mads Pedersen.
Gee-West, met in zijn wiel Pedersen – foto: Fotopersburo Cor Vos
De onvermoeibare Deen slaagde er ondanks zijn postuur als ‘zwaargewicht’ in om zich met de betere renners over de Col de Bayard te hijsen, allemaal met het oog op de tussensprint na ruim negentig kilometer in Le Périer. Van zijn enige nog overgebleven concurrent voor het groen, Jasper Philipsen, was geen spoor. Niet zo gek, want de sprinters moest al vroeg passen bergop en nam op zijn beurt plaats in een eerste bus.
UAE Emirates geeft zijn zegen, maar houdt verschil beperkt
UAE Emirates was zeker niet ontevreden met deze koerssituatie en liet de voorsprong van de koplopers dan ook oplopen richting de drie minuten. Er was dan ook geen direct gevaar voor de gele trui van Pogacar. Met Lenny Martinez en Richard Carapaz waren de nummers zeven en tien in het algemeen klassement in de aanval, maar Martinez keek voor de rit – als best geplaatste renner in de kopgroep – al tegen een achterstand aan van ruim twaalf minuten.
Na de Col de Bayard – waar Paret-Peintre de volle buit aan bergpunten wist te pakken, voor Carapaz – zetten de renners koers richting de Col du Noyer. Op de flanken van deze klim zagen we hetzelfde beeld: Paret-Peintre deed er de beste zaken door als eerste boven. De renner van Soudal Quick-Step had inmiddels ook echt de leiding in het bergklassement overgenomen van Pogacar.
Pedersen loopt verder uit, kopgroep dunt uit richting slotklim
In de vlakkere tussenfase gebeurde er niet al te veel – al was er wel een valpartij van Marco Haller en opgave van Edoardo Affini – en dus was het kilometers aftellen tot de tussensprint. Pedersen streek er zoals verwacht de 25 punten op, waarmee hij zijn voorsprong in het groene klassement wist uit te diepen tot een geruststellende(?) 57 punten. Dit bleek ook meteen zijn laatste wapenfeit, want de Deen liet nog voor de Col d’Ornon lopen.
Pedersen was niet de enige, want de kopgroep werd onder aanvoering van Bruno Armirail – die zich volledig leegreed voor ploeggenoot Kuss – stevig gedecimeerd. Zo ging het te snel voor Paret-Peintre, of was de Franse bergkoning al bezig met de koninginnenrit van zaterdag? Carapaz had in ieder geval geen last meer van zijn Franse plaaggeest en kon zonder aandringen de bergpunten oprapen op de Col d’Ornon.
In het peloton werd ook stevig doorgereden – foto: Fotopersburo Cor Vos
Favorietengroep komt dichter, Arensman trekt door
Op deze Col d’Ornon hielden de koplopers nog hun kruit droog, maar in de groep der favorieten was het inmiddels alle hens aan dek. Door een tempoversnelling van Felix Grosschartner werd de favorietengroep uitgedund tot slechts elf renners, met – naast de Oostenrijker – Pogacar, Isaac Del Toro, Remco Evenepoel, Jai Hindley, Maxim Van Gils, Juan Ayuso, Mattias Skjelmose, Paul Seixas, Nicolas Prodhomme en Tom Pidcock.
Deze achtervolgende groep kwam toch met rasse schreden dichter op de koplopers, maar de overgebleven aanvallers begonnen toch met een mooie voorsprong van een drietal minuten op Pogacar en co aan Alpe d’Huez. Er was echter geen tijd om te treuzelen, dacht Arensman, en dus schudde de Nederlander al vroeg aan de boom. Slechts vijf renners bleken bij machte om te reageren, met Kuss, Carapaz, Martinez, Javier Romo en Matthew Ricitello.
Kuss, Martinez en Carapaz blijven over, maar Pogacar is op komst
Voor Carapaz ging het echter niet snel genoeg. De Ecuadoraan wist met enkele stevige versnellingen de kopgroep nog wat verder uit te dunnen. Martinez en Kuss beten zich vast in het wiel, maar waren zij een vogel voor de spreekwoordelijke kat? Pogacar was namelijk op komst! De Sloveen besloot niet te wachten op een versnelling van Evenepoel of Seixas. Nee, op zo’n tien kilometer van de top besloot de man in de gele trui zelf zijn duivels te ontbinden.
Met een indrukwekkende versnelling reed Pogacar weg van Evenepoel en co, op weg naar de koplopers. Het gele gevaar wist al snel zijn ploeggenoot Adam Yates op te rapen, die zijn allerlaatste krachten wist aan te boren om de kopman nog van dienst te zijn. Na deze laatste kopbeurt van Yates was het aan Pogacar om het verschil naar koplopers Sepp Kuss, Richard Carapaz en Lenny Martinez nog te overbruggen.
foto: Fotopersburo Cor Vos
Razendspannende apotheose
Op zeven kilometer van de top, bedroeg de voorsprong van dit drietal nog maar 1 minuut en 15 seconden. Dit leek niet genoeg om uit de klauwen van Pogacar te blijven, ook al omdat Carapaz, Kuss en Martinez vooral bezig waren om elkaar te bestoken. Het leek een kwestie van tijd vooraleer Pogacar zou aansluiten, maar net op dat moment sloeg Carapaz dan toch een bres. Was het een wanhoopspoging om uit de greep te blijven? Of deed hij een gooi naar de zege?
Carapaz gaf in ieder het geval het volle pond in de slotkilometers, maar Pogacar schakelde zelf ook nog een tandje bij, met Martinez in zijn wiel. In de voorlaatste kilometer was de samensmelting dan toch een feit. Pogacar trok ook meteen door, in de hoop zijn resterende tegenstanders de spreekwoordelijke nek om te draaien, maar Carapaz en Martinez gaven zich niet zomaar gewonnen.
Bekijk hier de finish van Pogacar:
🚴🇫🇷 | Ongekend, Tadej Pogacar is de snelste ooit op de Alpe d’Huez! Lenny Martinez blijft Richard Carapaz voor en eindigt als tweede. ⛰️👏 #TDF2026
Koers 👀 HBO Max pic.twitter.com/05Mi7dovsR
— Eurosport Nederland (@Eurosport_NL) July 24, 2026
Pogacar liet het echter niet tot een sprint komen, want met een derde versnelling wist hij het verzet van de vroege vluchters te breken. De Sloveen boekte zo een gedenkwaardige overwinning na een al even gedenkwaardige prestatie. Sterker: hij wist zelfs het decennia oude klimrecord van Marco Pantani uit de boeken te rijden.
Tour de France (2.UWT)
Etappe 19: Gap → L'Alpe-d'Huez (127.9 km)
| Rank | Renner | Tijd |
|---|---|---|
| 1 | 03:17:57 | |
| 2 | + 06 | |
| 3 | + 09 | |
| 4 | + 01:14 | |
| 5 | + 02:07 | |
| 6 | + 02:29 | |
| 7 | + 02:41 | |
| 8 | + 02:45 | |
| 9 | " | |
| 10 | + 03:22 |
*Kano
Ik heb weer genoten van de GOAT met zijn recordtijd van 35.27!
Zijn 26ste etappe, nog 10 om daar ook de leiding over te nemen.
Heerlijke etappe, meer dranghekken graag morgen!
En GOAT? Laten we maar eerst eens een paar jaar wachten om te zien of t allemaal zuiver was.
GOAT: vreselijke jeukterm trouwens
De Tour van 1975 had hij nooit moeten uitrijden. Misschien niet eens moeten starten. Dat voorjaar was hij met afstand de beste in alle klassiekers die hij reed. Hij verloor alleen Parijs-Roubaix.
Na deTour 1975 was hij geen schim meer van de gigant die hij was.
Tegenwoordig is veel beter meetbaar wanneer een renner rust nodig heeft. Dus denk ik dat Pogacar the GOAT wordt. Merckx is het nu nog.
In 2018 en 2022 kwam men niet in de buurt... Neen klopt. Toen wonnen er B tot A- renners. De snelheid in het ganse peloton in eender welke wedstrijd is sinds 2022 en zeker sinds 2018 enorm gestegen. Hoezo kan dit dan niet? Je kijkt naar tja...de allerbeste ooit vermoedelijk. Ik rij zelf ook harder dan toen, met minder jaren training op de teller dan toen. Maar ik neem wel betere voeding. Hoe verklaar ik dat voor mezelf? Ik val niet meer stil.
Ook hij moest temporiseren. Ook hij moest diep gaan om nog een gat te slaan. Je ziet zoveel reacties van 'hij is niet eens moe'. Dat geloof je toch zelf niet? Die gast rijdt ook op de limiet.
Of ik begrijp er gewoon meer van wat sport zelf ook?
Alsof je verantwoording moet afleggen als je hebt genoten van Ali, Federer, Heiden, Cruijff enzovoort.
En nu van Pogacar dus.
Wie is er geloofwaardig volgens jou?
Dat volk op sommige plekken: bizar
De domheid van Martinez: bizar.
Fraaie koers en wederom VLAB met een plan. Zo ook EF. Op waarde geklopt.
Iedere renner koerst met zijn eigenschappen en sterke punten en dat is zijn goed recht. Toch ben ik blij dat Martinez niet wint.
Er zijn wellicht tal van websites met een doping-topic die
dit kunnen beantwoorden....
@BADGIO het was gewoon een vraag in het (op dat moment) meest recente artikel op WF.
edit: ik vraag/reageer soms ook nog bij een iets minder recent artikel op deze site maar dat staat dan meestal al ergens op pagina 3 onderaan waar niemand meer naar kijkt..
En voordat mensen gaan zeuren dit zijn betere fietsen, voeding etc.... Dus logisch dat dit record verbroken is nu.
Vroeger gebruikten ze juist wat we nu weten.
Publiek was eigenlijk te gek, ging maar net goed.
Pogacar, record eraf. Ongezien.
(nee, het is helemaal geen aanvaller, het is een rasprofiteur)
De vermeende ziekte daarentegen..
Lenny, de Franse Rubio.
Zoveel wielertalent hebben, en dan niet snappen hoe je je moet gedragen in een kopgroep als de Ongeloofwaardige op komst is.