Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Remco Evenepoel maakt zich geen zorgen na off-day: “Dit is de Tour de France niet”
Het zag er allemaal zo rooskleurig uit voor Remco Evenepoel in de UAE Tour, maar in de eerste bergetappe ging het helemaal mis. De Belg botste op de flanken van de steile Jebel Mobrah op zijn limieten, verloor meer dan twee minuten en daarmee de leiderstrui. Toch is dit voor Evenepoel geen reden tot paniek.
Remco Evenepoel is zijn rode leiderstrui in de UAE Tour kwijtgespeeld. Meer nog, hij is uit de top-tien van het klassement gekelderd. De kopman van Red Bull-BORA-hansgrohe kraakte op de loeisteile Jebel Mobrah en verloor veel tijd op zijn concurrenten. Hij had ‘geen goed gevoel in de benen’, zei hij na afloop tegen de verzamelde pers.
Het is een pijnlijke conclusie, maar voor Evenepoel nog geen reden om zich zorgen te maken. “Ik had een moeilijk moment toen ik moest lossen, maar naar het einde toe voelde ik wel dat ik er weer wat doorkwam”, klinkt het in gesprek met Het Nieuwsblad. “Zo’n moeilijk moment, dat is iets wat ik al vaker heb meegemaakt in het begin van het seizoen.”
Specifieke klimtrainingen
“Ik weet dat ik voor dit soort beklimmingen heel specifiek moet trainen. Ik heb in Calpe (waar hij steevast traint, red.) al wel wat klimwerk kunnen verrichten, maar de echte cols heb ik nog niet gedaan. Dat zal in de hoogtestage na deze UAE Tour moeten gebeuren. Gelukkig is dit de Tour de France niet. Het is beter om nu nog bij te leren dan in juli.”
Na zijn slechte dag lijkt eindwinst nu wel uit zicht voor Evenepoel, maar dat wil niet zeggen dat hij geen ambities meer heeft voor de resterende dagen. “Ik kan misschien nog iets moois doen om op te schuiven. En ik probeer zaterdag zeker nog voor de rit te gaan op de Jebel Hafeet”, blijft hij strijdbaar.
UAE Tour
Etappe 3: Umm Al Quwain → Jebel(183 km)| 1 | - | 07:09:03 | |
| 2 | - | + 21 | |
| 3 | - | + 01:00 | |
| 4 | - | + 01:07 | |
| 5 | - | + 01:19 | |
| 11 | - | + 01:44 |
Wielerflits Magazine is jouw Tourgids!
De Zomergids 2026 van Wielerflits Magazine is maar liefst 220 pagina's dik en staat barstensvol mooie wielerverhalen. En het is niet voor niets De Meest Complete Tour de France Gids. In onze Zomergids lees je alles over de Tour de France en de Tour Femmes, van etappes tot favorieten en indrukwekkende achtergronden over de teams en de bergen. Je leest over Jonas Vingegaard, de knechten van Tadej Pogačar, Lucien Van Impe, Mathieu van der Poel, Raymond Poulidor, Rick Pluimers en nog veel meer!
Pidcock reed ook pas podium in de Vuelta toen hij dat als hoofddoel stelde en veldrijden/klassiekers/mountainbiken... wat meer los liet. Jorgenson mixt ook tussen Vlaanderen, Ardennen, kleine rondjes en grote rondes, waardoor hij overal meedoet maar eigenlijk ook moeite heeft om écht dominant te zijn en vaak net onder de absolute specialisten eindigt. Bij Van Aert merk je doorheen zijn carrière ook dat het niveau van zijn veldrijden, sprints, klassiekers, tijdritten, klimmen... afhangt van waar hij op die moment weer zijn trainingsfocus legt. Van der Poel maakt ook duidelijke trainingsblokken tussen z'n veldrijden, z'n klassiekers en z'n mountainbiken.
Als je in zoveel dingen heel erg goed bent, is het vaak een stuk moeilijker om een talent op te offeren voor een ander, want bv je klimvermogen, je sprints en je tijdritcapaciteiten hangen onlosmakelijk met elkaar samen en hebben vaak een negatieve impact op elkaar.
En in mijn ogen zijn MvdP en Pidcock toch top-3 in het veldrijden én het mountainbiken, en was Pidcock dat bv (net) niet in het rondewerk en de klassiekers, net omdat hij vanalles een beetje deed. Van Aert in mijn ogen soortgelijk verhaal, top-3 in het veldrijden, toen hij er op focuste ook in het tijdrijden en in de (lastige) sprints, en samen met Pogacar en MvdP toch ook al jaren de referentie in de klassiekers?
Ik ben er van overtuigd dat Evenepoel een betere klimmer kan worden, als hij zijn tijdrittrainingen zou opgeven. Op dezelfde manier als dat Van Aert een veel betere sprinter of tijdrijder zou kunnen gebleven zijn als hij zich niet op andere zaken had moeten richten qua training/voorbereiding. Wat je met de ene training opbouwt, breek je met de andere net weer af. In de atletiek zal je ook geen marathonloper zien uitblinken in de sprintnummers of andersom.
Groenewegen heeft 1 talent, 1 specialiteit: Sprinten. Die hoef je niet te laten tijdrijden, niet te laten klimmen, geen klassement te laten rijden. Tarling heeft 1 specialiteit: Tijdrijden. Voor beide geldt dat je ze enkel in hoogst uitzonderlijke gevallen misschien eens op een top-10 zal kunnen betrappen in wat niet hun specialiteit is.
Van Aert, MvdP, Jorgenson, Pidcock, Evenepoel,... schrijf je toch in veel meer verschillende disciplines, etappe-profielen, etc op bij de favorieten? Maar goed, let's agree to disagree, want ik zie blijkbaar heel andere dingen dan jij als ik de televisie aanzet.
Vuelta winst en podium in de Tour bewijzen dat het kan, maar hij moet er maandenlang naartoe werken, in absolute topvorm zijn, gevrijwaard van enige pech en dan lukt het (soms).
Geen schande, het is knap dat hij het probeert, maar het is een wereldtop heuvelrenner en tijdrijder die in een grote ronde keurslijf gepropt wordt. Niet zonder succes overigens.
En eigenlijk zien we twee dingen steeds terug:
1: op lange, steile beklimmingen komt ie vaak te kort tegen de echte klimmers
2: als Remco voorbij gefietst wordt, dan verliest ie meteen 10% van zijn vermogen en lijkt ie mentaal meteen te breken. Hij noemt dat even een moment met slechte benen, maar ik noem het een slechte mentale weerbaarheid op zulke momenten.
Ja, de Tour is in Juli. En niet in februari. Maar tegelijkertijd geldt dat voor iedereen; het niveau in de TdF gaat een pak hoger zijn dan in de UAE tour.
Moet Remco zich zorgen maken? JA.
Als hij echt de TdF wil winnen, dan is dit zorgelijk. Want blijkbaar meent hij nog altijd dat hij intrinsiek de beste renner is van het veld op Pogi en Vingegaard na. Maar de realiteit is keer op keer anders. En ik zie dat eerlijk gezegd niet veranderen als ik naar zijn afgelopen 8 jaar als prof kijk.
1- in de tour is het aantal klimmen dat vies 10% voor langere tijd omhoog gaat vrij beperkt, normaal.
2- als het vertrouwen er wél is, kan hij ook boven zichzelf uitstijgen qua kunnen.
De Tour past hem het best in dat opzicht. Zeker ook omdat hij daar doorgaans 2 tegenstanders treft die sterker zijn, en waar hij niet de neiging heeft om te laten zien dat hij het alfamannetje is. Simpelweg omdat ie zelf donders goed weet dat ie ten opzichte van Pogi en Vingegaard niet het alfamannetje is. Je zag hem in zijn eerste Tour steeds resoluut kiezen voor eigen tempo. Zonder echte instorting. Met uiteindelijk een podium als resultaat.
Maar zijn ego zit hem denk ik vaker in de weg dan dat het hem helpt. En bovenal lijkt hij daarop niet coachbaar te zijn.
Dit is Remco's achtste-profjaar, dan ben je denk ik toch wel klaar met je opleiding en zou je niets meer hoeven bij te leren.
Remco is een fantastische renner, de beste tijdrijder van zijn generatie, topper in de heuvelklassiekers, maar het grote ronde werk met het echte of steile hooggebergte is net iets te hoog gegrepen voor Remco.
Evenepoel is om te beginnen niet genoeg rasklimmer tov Del Toro, om over Vingegaard en Pogacar maar te zwijgen. Is gewoon zo.
Maar waar Del Toro de klim aanvatte met een echt pacing plan, deed Evenepoel maar wat. Hij reed een tikkie arrogant in één streep naar de eerste rijders met een air van “ dit los ik hier allemaal wel even op” en ontplofte daardoor. Totaal geen plan zoals hij dat wel altijd heeft in een tijdrit. Of het was er wel maar heeft hij zich er niet aan gehouden en dan zou het intern toch een beetje moeten stormen tegenover REV.
Del Toro liet aanvankelijk zelfs een klein beetje los bij de groep maar reed zich, voor zover dat kan op zo’n klim, nooit over de kop, om op enkele kilometers van het einde pas voluit te gaan. Daardoor raapte hij iedereen op en kwam net tekort op Tiberi die gewoon de sterkste was van de hele dag.
Ook Stéphane Stassin heeft mooie herinneringen aan Evenepoel als voetballer. Hij was zijn trainer bij de U16 van Anderlecht. "Een paar dagen voor een belangrijke match tegen Club Brugge zei ik tegen Remco dat hij moest leren dat rusten een deel van de training is", start Stassin een typerende anekdote.
Evenepoel knikte wel, maar had de boodschap blijkbaar toch niet helemaal begrepen. "De dag erna liep ik de halve marathon van Brussel samen met enkele mindervaliden. Omdat het voor een goed doel was, mochten we iets eerder starten dan de rest", gaat Stassin verder.
"Toen we aan de Louizatunnel kwamen, haalden de eersten ons in. Dat waren de Kenianen, dus wij gingen braaf opzij. Tot ik plots een tik op mijn schouder voelde: 'Hey coach, ça va?' Het was Remco, die als 16-jarige doodleuk bij de eerste 10 liep."
ik denk dat hij zeker niet gaat veranderen als hij zich blijft omringen door jaknikkers en juichers.
Maar daar zit denk ik een stukje narcisme achter. Die verzamelen altijd jaknikkers om zich heen en mensen die de narcist op handen dragen, en maken ruzie met mensen die niet mee gaan in het geheel.
Als Remco nog een stap wil zetten bij RBH, dan hoop ik dat ze bij de ploeg die code weten te kraken. Maar met types als Klaas Lodewijk en Sven Vanthourenhout heb ik daar weinig vertrouwen in.
Hier was hij gezien de samenstelling van het team sowieso de uitgesproken kopman, mocht dit de eerste bergrit in de Tour zijn geweest denk ik dat hij het risico niet neemt om die aanvallen te beantwoorden, omdat als hij zich daar vergaloppeert en een inzinking krijgt, hij de rest van de Tour 2de viool zou moeten spelen in dienst van Lipowitz.
Sowieso naar mijn ervaring 1 van de moeilijkste facetten van coaching, want tegengas geven is nodig, maar zelfvertrouwen is cruciaal voor het optimaal presteren van ieder individu op alle mogelijke vlakken, dus dat wil je ook niet ondermijnen. Zeker in een teamsport is dat een ontzettend slappe koord waar je op moet balanceren, want elk woord dat of elke actie die je gebruikt wordt door elk individu anders verwerkt en beoordeelt. Wat voor de ene als brandstof voor een topprestatie dient, kan bij een ander voor een knoop zorgen die hen lijkt te verlammen, of het kan de groepsdynamiek helemaal overhoop gooien.
En laat Remco (en ook veel van zijn volgers) dat onderscheid eigenlijk niet kunnen maken.
Met een perfecte voorbereiding en een dito koersverloop kan hij die zwaktes goed verhullen, maar daarvoor moet dan uiteraard alles mee zitten.
Het is gewoon de beste tijdrijder ooit, hij is geweldig in eendagskoersen en als hij weg is dan is hij eigenlijk niet terug te halen. Maar in de echte bergen ligt zijn zwakte, en zelfs als alles perfect verloopt zit hij daar onder de echte twee echte toppers op dat vlak.
Ik vrees voor Remco dat op termijn ook achtervolgers als Del Toro, Ayuso, Seixas en nog jongere opkomende renners hem op dat vlak voorbij gaan steken. Dus voor een Tour overwinning zal alles mee moeten zitten. Maar Remco gaat nog heel veel wel winnen.
Het noopt tot de vaststelling dat hij wel degelijk een erg hoog klimniveau kan halen, zij het op voorwaarde dat alles in de voorbereiding meezit. In dat opzicht roept hij herinneringen op aan renners als Dumoulin - tijdrijders die met een uitgekiende voorbereiding bergop ook met de besten meekunnen. Een tweede, minder positieve conclusie: de kans dat hij ooit de uitdager van Pogacar en Vingegaard gaat worden, lijkt me ondertussen inderdaad niet bijster groot.
Maar goed, hij blijft als coureur een juweel voor de sport. Een nieuwe Grote Rondewinst moet bij afwezigheid van de Grote Twee (en wie weet Del Toro) nog wel mogelijk zijn, mits alles meezit. Met populistisch gewauwel dat alle Almeida's en Lipowitzjes hem al voorbij zouden zijn, ben ik echter niet akkoord.
Dat gezegd hebbende, enkele vaststellingen:
- Roglic viel uit toen de meest uitdagende etappes (het Sierra-tweeluik) al gereden waren;
- Evenepoel had toen nog een voorgift van dik anderhalve minuut. In het laatste onderlinge duel in de rit naar de Sierra Nevada won Roglic slechts vijftien seconden;
- In de resterende moeilijke etappes tegen de verzamelde concurrentie (minus Roglic) kwam Evenepoel geen moment meer in de problemen. Sterker nog: hij won de moeilijkste van het stel (die met een finish op Alto Piornal) zelfs.
Waarop mensen baseren dat Roglic die anderhalve minuut wel even zou hebben ingehaald, is me dan ook onduidelijk. Althans, ik heb wel een verklaring, maar die zoek ik meer in de richting van een bijzonder soort bijziendheid (waarvan blinde Jumbo-adoratie, een wat te ver doorgevoerde Evenepoel-aversie of een combinatie van die twee veelvoorkomende varianten zijn).
Hoe hij dit vervolgens, intern en extern, verwerkt staat daar los van. Het is een type dat externe attributie gebruikt om de moed en het zelfvertrouwen te behouden, dat stuit vaak op gevoelige zieltjes maar wat mij betreft een normaal coping-mechanisme.
PR en RVV... zelfs met extra stuurmanscapaciteiten zie ik dat niet gebeuren. De rolweerstand is daar een veel grotere factor dan de aero; je hebt daar ook een hoog absoluut vermogen nodig, en niet enkel een zeer efficiente manier van fietsen.
Als hij ergens kan uitblinken, dan is het m.i. op de baan, het werelduurrecord.
hetzelfde wanneer MVD Poel mee doet met het veldrijden , die frustratie zit in je geest , "je wordt nooit de beste" !!
De eerste grote doelen zijn Catalonië en de Ardense klassiekers. Tegen dan zullen er nog wel een paar procentjes bij zijn. Volgens mij zelfs een zegen voor Evenepoel, zo'n reality check. Er is nog werk aan de winkel en dat werk zal 'ie ook wel weer leveren tegen dat het money time is. Belangrijkste is vooral om ondertussen geen botten te breken.
En in z'n eentje heeft ie al 6x zo veel zeges als bv. alle Nederlandse profrenners samen dit jaar, dus je kan ook minder aan je seizoen beginnen.