Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Pijn en verdriet overheersen nog bij Eli Iserbyt: “Maar ik voel nu ook weer hoop”
Het sloeg vorige week toch wel in als een bom: Eli Iserbyt kondigde in een emotionele videoboodschap zijn afscheid als wielrenner aan. De nog maar 28-jarige crosser deed één dag later al zijn verhaal op een persconferentie, maar in een post op LinkedIn laat Iserbyt zich nu van zijn misschien wel meest kwetsbare kant zien.
“Daar zit je dan. In het UZ. Eén op één met je arts. Een man met bakken ervaring”, begint hij zijn verhaal. “In een ijdel moment van hoop wacht je af wat het resultaat zal zijn van alweer hetzelfde onderzoek, het tiende in evenveel maanden. Vermoeidheid, strijdvaardigheid, frustratie en radeloosheid wisselen elkaar af. Elke dag slinger je van het ene uiterste naar het andere. Maar één ding dreef me vooruit: hoop… Want hoop doet leven.”
“Eli, stop ermee alsjeblieft. Je zet je eigen been op het spel in je zoektocht naar je oude zelf. Dit krijgen we niet meer goed, laat staan ‘normaal’.” Mijn linker liesslagader ziet er op beeld eerder uit als een oorlogsgebied dan als een slagader. Het beetje overgebleven hoop valt weg. De grond zakt onder mijn voeten. En dan rijst de vraag: wat nu?”
Roes
“Sinds dat moment leef ik in een roes. Een proces van aanvaarding, al was er soms nog dat beetje overgebleven hoop. In de dagen die volgen denk je: zou ik niet nog één keer laten snijden? Zo cru voelde het de afgelopen maanden…”
Iserbyt en ploegmanager Jurgen Mettepenningen tijdens een beladen persconferentie – foto: Fotopersburo Cor Vos
Iserbyt kwam echter al snel tot het besef dat een nieuwe operatie geen soelaas zou bieden. “Nog één keer, dacht ik. Maar al snel nam de rede het over van het gevoel. De man die voor me zat, heeft zijn hele leven gewijd aan net datgene wat bij mij het probleem is. Waarom zou ik mezelf hoger inschatten dan de arts? Hoop… Want hoop doet leven.”
“De oogkleppen zijn af”
Nu de West-Vlaming de moeilijke knoop om te stoppen heeft doorgehakt, wil hij zijn naasten nog eens bedanken. “Wat ben ik trots op ‘Team Eli’. Iedereen ziet het karaktervolle manneke op de fiets, maar vergeet niet: zonder mijn team, was Eli niks. […] En ook aan alle supporters en fans: dankjewel voor de aanmoedigingen, de berichten en de steun, langs het parcours én vanop afstand.”
“Vandaag overheersen pijn, verdriet en frustratie. Een topsporter wil vooruit, maar vandaag sta ik even stil. De oogkleppen zijn af. Het paard staat op stal. De steun en warmte die ik de laatste dagen gevoeld heb zijn enorm. Nu voel ik weer hoop. Voor de toekomst. En die hoop heb ik aan ieder van jullie te danken.”
Reacties zijn gesloten.