Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Eli Iserbyt toegetakeld na vier operaties: “Fietsen en hardlopen zal ik nooit meer kunnen”
Eli Iserbyt kondigde donderdagavond in een emotionele videoboodschap zijn afscheid als wielrenner aan. De 28-jarige veldrijder kwam dit seizoen al niet in actie door een hardnekkige blessure aan zijn liesslagader en moest op doktersadvies stoppen. Daags nadien blijkt hoe lastig de voormalige Belgische kampioen het heeft met zijn afscheid.
“Dit moesten de gouden jaren van mijn carrière worden. Ik had al mijn ambitie en karakter in de cross gestoken. En nu valt dat leven plots weg”, doet Iserbyt zijn verhaal bij Sporza. “Ik wou helemaal niet stoppen, dat zit niet in mij. Maar na 4 operaties en een lang proces, zeiden de artsen dat het medische traject uitgeput was. Dat kwam superhard binnen.”
Begin november was er nog sprake van een terugkeer van Iserbyt in het veld. “Ik kreeg een plan om mijn trainingsload geleidelijk aan op te bouwen. Maar toen ik weer alles mocht doen op de training, is het in een week tijd heel snel achteruitgegaan. Alles boven een hartslag van 100 zorgde voor een enorme pijn in mijn been”, is de voormalige Belgische kampioen open.
“We zijn meteen op zoek gegaan naar oplossingen, maar die vonden we dus niet. Het is gewoon pech hebben. Een operatie in een slagader is bovendien ook een heel zware ingreep. Hoe meer je snijdt in een slagader hoe slechter het weefsel wordt. En ik heb die operatie 4 keer ondergaan.”
En die operaties hebben ook hun tol geëist. “Ik kan op dit moment enkel maar wandelen. Fietsen en hardlopen lukken niet en dat zal ik waarschijnlijk nooit meer kunnen, omdat de slagader in mijn linkerbeen heel erg toegetakeld is. Dat vind ik heel jammer. Ook mentaal blijft het lastig. De onzekerheid vrat aan mij. Ik sliep niet meer, ik sloot mezelf op en leefde niet meer. Gelukkig heb ik in de loop van mijn carrière een team gekregen dat me enorm steunt. Ik denk dat dat momenteel mijn redding is.”
Desondanks is Iserbyt trots op zijn carrière, maar wat er nu voor hem wacht, weet hij nog niet. “Op dit moment is er niets concreets. Ik sta voor veel dingen open. Het is niet omdat de koers nu wegvalt, dat ik mijn ambitie en karakter niet meer in mij heb. Ik geloof dat ik dat kan terugvinden in een functie. Dat kan bij mijn huidige ploeg. Maar ik vind het nu nog veel te vroeg om daarover na te denken. Eerst wil ik alles op een rijtje zetten.”
Teams Eli Iserbyt
| Jaar | Team |
|---|---|
| 2026 | |
| 2025 | |
| 2025 | |
| 2024 | |
| 2023 |
4 operaties aan de liesslagader is op papier echt tamelijk absurd. Geen idee hoe het in België zit, maar in Nederland zullen de meeste artsen al weigeren om iemand voor de tweede keer te opereren aan de liesslagader. Puur omdat, zoals Eli ook al aangeeft, het weefsel steeds zwakker wordt en daarmee automatisch de risico's op ernstige bloedingen of permanente beperkingen steeds groter worden.
Dit klinkt zelfs voor mij als leek echt totaal medisch onverantwoord.
Maar goed dat is de koe in de kont kijken, achteraf is mooi wonen, etcetera.
Is men in Belgie nu zo snijgraag of voert een dok daar simpelweg uit wat de patient wil?
Onder zijn kundige leiding werd in de loop der jaren binnen de Dienst Chirurgie van het AZ Herentals een team van 13 specialisten uitgebouwd waarbij ieder lid van dit team gespecialiseerd is m.b.t. één gewricht .
De smaken worden wel beperkt als zelfs recreatief fietsen of een beetje joggen er al niet meer in zitten. Verschrikkelijk, zo ben je topsporter en zo sta je definitief aan de kant.
Dus ik zou zeggen een operatie aan een liesslagader kan, maar vier keer is echt belachelijk.
Ik vraag me af of hij van te voren ook op deze gevolgen is gewezen.
Want dan lijkt het mij sterk dat hij er zoveel had laten uitvoeren.
Daar kom je dan toch ook alleen achter tijdens het koersen.
Stel jij werkt in de IT en zit zolang achter de computer met de muis te werken dat je last krijgt van jouw pols.
Dan ga je eerst ook van alles proberen, zoals andere muis, andere muismat etcetera.
Blijkt dan dat jij toch geopereerd moet worden aan jouw pols omdat je jouw werk niet kan uitoefenen dan zou ik zeggen opereer hem.
Blijft het probleem dan echter constant terugkeren dan kun je niet blijven opereren maar zul je daadwerkelijk een andere baan moeten vinden.
Ik weet dat Romans zulke dingen als medische doping wil zien maar dat is het in mijn ogen niet.
Bij doping neem je iets wat jouw gezonde lichaam beter moet maken.
Astma medicatie terwijl je geen astma hebt,
Cortisonen terwijl je geen pijn hebt etcetera.
Een gezond lichaam chirurgisch bewerken, is volgens mij nog niet gebeurd en dat is zeker over de grens.
Je aan een medisch probleem laten helpen niet.
Of het moet herhaaldelijk gebeuren waardoor je niet meer in het normale leven kunt functioneren.
Dat is wat nu bij Eli is gebeurd.
Melden ze nog iets over de aard van de operatie?
Ik weet niet of het gebeurd in het wielrennen, maar wellicht zijn er operaties die enkel zijn om de sportieve prestaties te verbeteren.
Bijvoorbeeld een operatie aan je neus om meer zuurstof binnen te krijgen.
Er zijn natuurlijk aardig wat mensen die alles wat ze niet mooi aan zichzelf vinden laten verbouwen door middel van chirurgische ingrepen.
Maar ik kan me voorstellen dat er ook mensen zijn die, als het mogelijk zou zijn, vanalles aan hun lichaam zouden laten doen als je daarvan sneller, sterker etcetera van wordt
Nu is dat bij een liesslagader niet het geval maar ik geloof bijvoorbeeld best dat als je een paar ribben kan missen dat dan een renner zoals vroeger Rasmussen, die geobsedeerd was door gewichtsverlies, dat had laten doen.
Ik weet niet hoe het zit met andere operaties, deze beslissing van het etnische comité van de knwu is het antwoord op operaties van renners en rensters met FLIA (flow limitation iliac artery).
Ik heb helaas dezelfde ervaring: arts en fysio schuiven na 2 jaar de piriformis van tafel en wijten al mijn klachten aan aderverkalking, en nu ga ik zonder enige hulp langzaam maar zeker richting scootmobiel ....
Maar voor ik erachter kwam dat het dit was, was de verdenking op het piriformis syndroom of zenuwschade aanwezig, toen ook traject bij de fysio doorlopen die ook dacht dat dat het was, veel rust gehouden en allerlei dingen ervoor gedaan, toen ik weer op kon bouwen na lange rust en een korter crankstel was het beter maar niet opgelost, wel merk ik nu aan mensen die zelf verdenkingen hebben dat ze allemaal als eerst aan iets zenuw gerelateerd hebben.
Nadat het bij mij erger was geworden ben ik bij dr Achterberg geweest, die heeft veel ervaring met beide onderwerpen, alhoewel het verschil lastig te voelen is omdat het beide bijzondere blessures zijn is er wel degelijk verschil
Ik ben 20/25 jaar geleden door Goof Schep gediagnosticeerd met een beknelde liesslagader.
Goof schep was dit toen aan het onderzoeken.
Hij gaf toen aan dat een operatie voor mij geen optie was.
Later ben ik met een ligfiets gaan rijden en had toen helemaal geen klachten meer van een beknelde liesslagader.
- In een andere draad had iemand een goede uitleg dat ze nu inderdaad dieper zitten, wat het probleem verergerd. Dus het duikt daardoor meer op omdat de belasting op het lichaam groter is, waardoor meer renners er problemen door krijgen.
- Alles komt nu meer in de media waar vroeger een renner gewoon was gestopt met een voetnoot in de krant.
- Vroeger stopte een renner met dit probleem omdat de operatie technisch niet haalbaar was ?
- Jongeren worden nu al sneller professioneler begeleid en trainen harder, maar een lichaam is pas volgroeid na 20 jaar of zo, dus ze belasten hun lichaam zwaarder (+ diepere houding) waardoor er zaken onomkeerbaar belast worden? Ik heb ook nog wel last van sportblessures van toen ik tiener was, laat staan iemand die het talent heeft om topsporter te worden en een trainingsbelasting x100 had als zestienjarige....
Dan maakt zo'n taalverschilletje nogal uit