Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Na tegenvallende laatste Wereldbeker: loopt Belgische crossjeugd achter op de Nederlandse?
Interview De Nederlandse crossers domineren sinds 2019 de medaillespiegel op het wereldkampioenschap veldrijden, op het WK in Hulst zullen ze de andere landen wellicht opnieuw voorblijven. Óók crossland bij uitstek België. Hoewel de uitslagen van de Belgische jeugdrenners in Hoogerheide niet goed waren, ziet bondscoach Angelo De Clercq geen structureel probleem. Hij koestert dan ook ambities in zowel de elite- als jeugdcategorieën.
Dat Niels Vandeputte en Thibau Nys bij de topkandidaten voor een medaille horen bij de eliterenners, staat buiten kijf. Bij de huidige generatie profcrossers zit dan ook geen probleem. Maar hoe zit het bij de rest? Bij de junioren speelden de blauwhemden in ieder geval geen cruciale rol in de laatste Wereldbeker van Hoogerheide, die vaak toch een goede indicatie geeft voor de waardeverhoudingen op het WK.
Kanttekening
We moeten daar een kanttekening bij plaatsen: toptroefkaart Giel Lejeune, dit jaar al negen keer winnaar (waaronder in de Wereldbeker van Koksijde) en de nummer drie op het Europees kampioenschap in eigen land, was er aan de Nederlands-Belgische grens niet bij. Nationaal kampioen Jari Van Lee besloot die wedstrijd wel op plek vijf. Bij de vrouwen-junioren is de weelde minder groot: de Kempische Zita Peeters is op basis van deze winter maximaal top 10 waard, wat ze recent bewees in de Wereldbeker van Benidorm.
Wat de beloften betreft, zitten de Belgen met Fleur Moors als serieuze medaillekandidaat tegen Leonie Bentveld en Celia Gery. Tijdens de kerstperiode ontpopte ze zich tot een vaste waarde in de top 10 bij de elites, maar haar slotweekend was niet fantastisch. Bij de mannen ontbraken de toptroeven Kay De Bruyckere en Yordi Corsus zelfs volledig in Hoogerheide, Aaron Dockx – die steeds meer focust op de weg – viel tegen. Maar op een goede dag moeten ze zeker iets kunnen tegen Aubin Sparfel en David Haverdings.
Fleur Moors is de vrouwelijke hoop – foto: Fotopersburo Cor Vos
Moeten de Belgen zich dan zorgen maken of juist niet? “Op de januaristage in Spanje zijn er een heel aantal renners ziek geworden, helaas”, legt bondscoach Angelo De Clercq uit. “Bij de junioren en beloften hadden we beter gekund. Sommige renners waren er niet bij, anderen zaten niet op hun niveau. Dat maakte het moeilijk om een goed beeld te krijgen van de verhoudingen in die categorieën.”
“Gelukkig weten we vanuit de eerste Wereldbekers dit seizoen dat we, zeker bij de mannen, wel degelijk kunnen meedoen voor mooie uitslagen. Het is nu een beetje afwachten hoe die ziektes gaan evolueren richting het WK. Ik heb altijd gezegd dat ik, net zoals op de vorige drie kampioenschappen die ik als bondscoach heb gedaan, mik op vier medailles. Dat is opnieuw ons streefdoel. We hebben nergens een topfavoriet voor de regenboogtrui, maar bij de mannen normaal overal – en in totaal in vier van de zes categorieën – wel een kandidaat voor een medaille.”
Structureel?
De Clercq ziet dan ook geen structureel probleem voor dit én de komende kampioenschappen. “Bij de elites zijn we in de breedte nog altijd het beste veldritland. Al is het waar dat we bij de jeugdcategorieën bij de vrouwen wat achter lopen. Verder hoeft dit op lange termijn niets te betekenen. In de jeugd zijn buitenlandse toppers vaak vooral goede wegrenners uit Frankrijk of Italië. Terwijl wij Belgen meer renners hebben die hun toekomst in de cross zien en goed presteren als de ondergrond iets technischer is.”
Hulst is wat dat betreft in het voordeel van de Belgen, denkt De Clercq. “Op een powerparcours of een omloop waar techniciteit helemaal geen rol speelt, gaan we in die categorieën sneller het onderspit moeten delven dan wanneer het technisch is. Gooi nog wat regen op de omloop in Hulst en je zult zien dat we in de lastige afdalingen en klimmetjes ons ding kunnen doen.”
De enige reden dat het bij het veldrijden/wielrennen nog net iets beter gaat, is vaak door grote opofferingen/investeringen van (wielergekke) individuen, en ook omdat je als fietser net iets minder hinder hebt van de gebrekkige sportinfrastructuur. Sterker nog, gewoon op de openbare weg rijden is al bijna een equivalent aan veldrijden ..