Met zijn achtste wereldtitel schrijft Mathieu van der Poel op héél veel manieren geschiedenis
Het is gebeurd! Mathieu van der Poel is zondag 1 februari 2026 in Hulst voor de achtste keer elite-wereldkampioen geworden in het veldrijden. Hiermee schrijft de 31-jarige Nederlander op meerdere manieren geschiedenis in de cross. Pak de geschiedenisboeken er maar bij…
Allereerst mag Van der Poel zich alleen recordhouder noemen qua aantal wereldtitels in het veld bij de elite-mannen. De kopman van Alpecin-Premier Tech evenaarde in 2025 in het Franse Liévin al het record van wijlen Erik De Vlaeminck. Zijn illustere voorganger veroverde tijdens zijn carrière zeven wereldtitels in de elite-categorie, de teller van Van der Poel staat na Hulst op acht.
Maar er is meer: Van der Poel is voor de tiende keer wereldkampioen bij de elite geworden. Hij is nu acht keer wereldkampioen in het veldrijden, maar won ook één wereldtitel op de weg (na het knotsgekke WK wielrennen in Glasgow) en soleerde in 2024 in Leuven naar de regenboogtrui over gravel.
Van der Poel heeft in Hulst tevens zijn vijftiende WK-medaille veroverd bij de profs, als we kijken naar de verschillende wielerdisciplines waarin hij ooit heeft gekoerst. Als we zijn medailles in de jeugdreeksen meetellen, komen we zelfs uit op negentien (!) WK-medailles.

foto: Fotopersburo Cor Vos
Op gelijke hoogte met Vos
Zoals eerder aangegeven, gaat Van der Poel met zijn achtste wereldtitel Erik De Vlaeminck voorbij, maar hij komt dan tevens op gelijke hoogte met Marianne Vos. Die laatste werd ook al acht keer wereldkampioene veldrijden in de elite-categorie, maar dan bij de vrouwen.
Mathieu van der Poel kan verder zijn tiende wereldtitel in het veldrijden (8x bij de profs, 2x bij de junioren) pakken en – last but not least – alleen recordhouder worden qua aantal medailles op een WK veldrijden. Met dertien keer eremetaal is hij nu Marianne Vos, de Fransman André Dufraisse en de Duitser Rolf Wolfshohl voorbij. Die drie staan nu nog op twaalf medailles op het WK veldrijden.
Belangrijkste overwinningen Mathieu van der Poel
| # | Datum | Wedstrijd |
| 1 | 01-02-2026 | |
| 2 | 02-02-2025 | |
| 3 | 06-10-2024 | |
| 4 | 04-02-2024 | |
| 5 | 06-08-2023 | |
| 6 | 05-02-2023 | |
| 7 | 31-01-2021 | |
| 8 | 02-02-2020 | |
| 9 | 03-02-2019 | |
| 10 | 01-02-2015 |
2015:
Tábor, Tsjechië
2019:
Bogense, Denemarken
2020:
Dübendorf, Zwitserland
2021:
Oostende, België
2023:
Hoogerheide, Nederland
2024:
Tábor, Tsjechië
2025:
Liévin, Frankrijk
2026:
Hulst, Nederland

Verder wortels en peren
Zou het gebrek aan concurrentie ook niet beginnen wegen op Mathieu zijn motivatie, de laatste vier jaar is Van Aert niet meer zo gefocust op het veld of zelfs helemaal niet aanwezig. Terwijl ze in de twee richtingen de drijfveer waren om beter en beter te worden, als dat wat wegvalt en ze dat eigenlijk al van jongsafaan hadden geeft dat dan niet wat een gat?