Materiaalzone 
Fietstoerisme 
“Ik gaf het eigenlijk op” – Hoe Mathieu van der Poel tóch de zege pakte in Harelbeke
Interview Een hattrick in Harelbeke. Voor de derde keer in zijn loopbaan heeft Mathieu van der Poel de E3 Saxo Classic naar zijn hand gezet. De manier waarop zullen wielerliefhebbers niet snel vergeten. Een solo van zestig kilometer dreigde in de slotkilometer te stranden, maar doordat hij snel handelde, wist hij te profiteren van het moment van twijfeling bij de vier achtervolgers. In de persconferentie na afloop blikte hij terug op zijn koers.
Weer een overwinning in de E3 Saxo Classic. Was er een groot verschil met vorig jaar?
“Het was een andere wedstrijd. Ik denk niet dat het een van mijn beste inspanningen ooit was. De wind maakte het erg zwaar toen ik alleen ging. De eerste dertig kilometer die ik alleen tegen de wind in moest rijden waren echt heel lastig.”
Waarom ging je zo vroeg alleen, terwijl je Edward Planckaert nog in de groep had die misschien wat langer had kunnen helpen?
“We komen bij de groep en ik zie al direct dat niemand gaat werken. Dus ik wilde aanvallen om één of twee renners mee te krijgen die met me wilden samenwerken, maar toen zat ik alleen op de top en was er geen weg terug meer.”
Hoe diep ben je gegaan?
“Je weet dat als je deze renners achter je hebt, het moeilijk wordt. Zeker na alle inspanningen die ik al had gedaan. Ik wist dat het nipt zou worden, dus ik deed gewoon het beste wat ik kon en lette niet te veel op het tijdsverschil.”
En toen deed je nog een klein trucje aan het einde…
“Ik gaf het eigenlijk op omdat ze zo dichtbij waren. Maar toen dacht ik: als ze nu terugkomen en het wordt een sprint, dan ben ik sowieso verloren omdat ik op mijn limiet zat. Ik denk dat zij ook dachten dat ik het opgaf en toen probeerde ik nog één keer zo snel mogelijk naar de finishlijn te rijden. Ik denk dat ze achter me een beetje twijfelden en daardoor kon ik het halen tot de finish.”
Hoe zat het vandaag met je blessure aan je hand?
“Het is oké. Zoals ik voor de race al zei: het is gewoon heel irritant, maar de pijn is al een stuk minder. Het is een vervelend iets, maar ik kan ermee koersen.”
Heb je al kunnen analyseren of het lossen op de Poggio kwam door je hand of door de benen? Of beide?
“Ik denk dat het meer aan de benen lag dan aan de hand. Ik bedoel: Tadej was echt heel sterk en hij viel natuurlijk ook behoorlijk hard, dus ik denk dat hij gewoon de sterkste was die dag.”
Wat ga je onthouden van deze editie? De solo van 60 kilometer of de manier waarop je het afmaakte?
“Beide. Ik ben gewoon heel blij. Het is altijd balen als je zoveel moeite in een ontsnapping steekt en je wordt op één kilometer van de streep gegrepen. Dat zou echt klote zijn geweest, dus ik ben blij dat ik de winst nog kon pakken.”
Was het een tactiek?
“Nee, totaal niet. Daarom volgde ik ook op de Taaienberg; ik wilde gewoon zien hoe de koers verliep. Zoals ik al zei, kwamen we bij de groep en ik zag al dat de jongens in die groep niet met mij zouden samenwerken. Ik had ook een gaatje op enkele andere favorieten, dus ik viel aan in de hoop één of twee renners mee te krijgen, zoals Dylan van Baarle bijvoorbeeld, maar ik was al vrij snel alleen.”
Deze renners hebben je vandaag tot het uiterste gedreven voor de Ronde van Vlaanderen…
“Ja, ik heb niet veel renners gezien in de finale, maar de achtervolgende groep bestond zeker uit namen die we al kennen. Iemand als Per Strand Hagenes is al een paar weken in goede vorm, net als Florian Vermeersch. Dus ik wist dat wanneer ik hoorde dat deze jongens achter me zaten, het erg moeilijk zou worden om de voorsprong tot de finish vast te houden. Ik hoopte alleen dat ze iets eerder naar elkaar zouden gaan kijken.”
Wanneer realiseerde jij je dat ze je waarschijnlijk zouden inhalen?
“Ik wist dat het heel moeilijk zou worden. Ik zag de voorsprong teruglopen, maar ik probeerde zo hard mogelijk te vechten in de hoop dat ze naar elkaar zouden kijken naarmate we dichter bij de finish kwamen. Ze denken dan ook aan de overwinning; daar hoopte ik op, maar ik denk dat ze tot het einde goed hebben samengewerkt.”
Zondag volgt Gent-Wevelgem. Hoe graag wil je daar eindelijk eens winnen?
“Heel graag, maar het gaat ook heel moeilijk worden. Ik had dit twee jaar geleden ook toen ik hier won; ik was goed op zondag, maar ik miste wat frisheid. We zullen zien, hopelijk herstel ik dit jaar wat beter. De E3 is een van de zwaarste koersen en de combinatie met Gent-Wevelgem is heel lastig, maar we hebben Jasper (Philipsen, red.) natuurlijk ook op zondag. Misschien moet ik deze race een jaar overslaan als ik echt wil winnen in Wevelgem en vol voor In Flanders Fields gaan, maar we zien wel, je weet het nooit.”
Heel erg benieuwd wat hij morgen gaat doen, zo te zien start hij echt!
Graag meer van dit soort koersen, dat wel…