Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Hoe is het met Amy Pieters? “We zijn vooral blij met wat er allemaal wel goed gaat”
Het was gisteren op de dag af vier jaar geleden dat Amy Pieters tijdens een training met de nationale baanselectie nabij Calpe ten val kwam. Ze werd met een traumahelikopter naar het ziekenhuis gevlogen, waar direct een levensreddende operatie volgde. Maandenlang lag ze in coma, maar Pieters wist te ontwaken. Toch ziet haar leven er sindsdien helemaal anders uit. Hoe gaat het nu met de gewezen toprenster?
Het Haarlems Dagblad besloot Pieters en haar vriend Stefan Vreugdenhil – die iedere woensdag, zaterdag en zondag op visite komt – op te zoeken in Amersfoort, waar Pieters sinds januari 2024 woont in een zorginstelling. Ze vult haar dagen tegenwoordig met verscheidende therapieën (waaronder logopedie en zangtherapie), bezoek van familie en vrienden, het lezen van tijdschriften en spelletjes.
Op fysiek vlak gaat het al bij al niet slecht, maar de voormalig toprenster is niet meer in staat om zelfstandig te wonen. Verder is haar cognitieve vermogen ernstig aangetast en beperkt, wat zich onder meer uit in een slecht kortetermijngeheugen en afasie, een taalstoornis door hersenletsel die het spreken, begrijpen, lezen en schrijven bemoeilijkt.
Meezingen met André Hazes
De woordenschat van Pieters beperkt zich dan ook tot enkele woorden. Praten lukt nog altijd niet, al wist ze onlangs wel haar omgeving te verrassen, door tijdens zangtherapie plots mee te zingen met het nummer Met Bloed, zweet en tranen van André Hazes. “Toen ik dat voor de eerste keer hoorde, stond het kippenvel echt op mijn armen”, blikt vriend Stefan terug op het bewuste moment.
“Ik had die mooie stem van haar al een paar jaar niet meer gehoord. Je hoopt dan altijd dat ze op die manier ook in haar spraak wat meer kan zeggen, maar dat is er helaas nog niet van gekomen.”
Pieters met oud-ploeggenoten Van der Breggen (links) en Majerus (rechts) – foto: SD Worx-Protime
Dubbel
Ondanks alle dagelijkse beperkingen en uitdagingen, staat Pieters elke dag weer vrolijk op. “Vier jaar geleden begon alle narigheid”, zegt haar steun en toeverlaat. “Het lijkt een eeuwigheid geleden, maar tegelijkertijd voelt het ook als de dag van gisteren. Toen hadden we niet durven hopen dat Amy zo goed zou zijn als ze nu is en vooral zo vrolijk en blij.”
“Natuurlijk willen we allemaal graag dat ze nog beter zou zijn. Maar stel dat ze dan wel de ernst van de situatie beseft en daar heel erg somber van is… Het is zo moeilijk uit te leggen en zo dubbel allemaal. Mensen vragen weleens of ik mezelf niet te kort doe of hebben groot respect voor alles wat ik doe, maar voor mij is het vanzelfsprekend. Bij Amy heb ik rust en als Amy vrolijk is, ben ik dat meestal ook.”
“Natuurlijk heb ik ook wel moeilijke momenten. Als vrienden in onze omgeving gaan trouwen of kinderen krijgen. Dan weet je dat dat er voor ons niet inzit. Maar dit is ons leven nu en we zijn vooral blij met wat er allemaal wel goed gaat.”
Reacties zijn gesloten.