Terugblik Het wielerjaar 2025 was er een vol met hoogtepunten. Om het kalenderjaar met een positieve noot te eindigen, delen diverse redacteuren van WielerFlits en RIDE Magazine hun persoonlijke hoogtepunten van het afgelopen seizoen. Wat maakten zij zelf mee? Welk moment was bijzonder omdat ze zelf aan het werk waren? Vandaag het verhaal van redacteur Tim de Vries.

Het is als een immer uitdijende zak chemische winegums. Zo’n zak waar je van blijft eten, maar al vrij snel kotsmisselijk van wordt. Je hoeft LinkedIn maar te openen en ze vliegen je al om de oren, de zelfverklaard inspirerende ‘journeys’ van ondernemers, bedrijven en goeroes.

Of we maar meegenieten van al die ‘succesverhalen’. Waar ook nog eens alle sjeu uitgehaald is, want hulpje AI filtert alles waar je mogelijk geïnspireerd door kan raken er moeiteloos uit. Hoewel er soms best eens wat inspirerends wordt geplaatst (of gewoon, eens een keer wat leuks, daar is ook niets mis mee?), zit het platform zo vol met hemeltergende treurnis, daar lusten de honden geen brood van. En als dat nu het enige treurplatform was…

Gelukkig hoef je nog altijd niet lang te zoeken naar verhalen voor bij het haardvuur, in plaats van erin. Ofschoon de bullshitbingo ook in de wielerwereld zijn intrek heeft genomen, blijft onze geliefde wielersport gelukkig garant staan voor de mooiste verhalen.

Lotte Claes vertrekt al vroeg in de Omloop Het Nieuwsblad in een ogenschijnlijk kansloze ontsnapping. Fijn is het wel dat ze op die smalle Vlaamse wegen, die van bitumineuze voegvullingsmassa aan elkaar hangen, niet continu hoeft te wringen in het peloton. Zodoende valt er misschien ook nog wat te genieten in het beloofde wielerland. Nu nog proberen om wat TV-minuten mee te pakken en de dag is meer dan geslaagd te noemen.

foto: Fotopersburo Cor Vos

Het ontstane machtsvacuüm in het internationale vrouwenpeloton zorgt er echter voor dat kansloos vooraan rijden al snel verandert in bijzonder kansrijk. Ze mag om de zege strijden met de later dat jaar op versterkte pepermuntjes betrapte Aurela Nerlo. De Poolse draait in Ninove haar eigen kansen de nek op met een dwaze actie aan het begin van de slotkilometer. Iets te enthousiast, laten we het daarop houden. Daarna haalt de stervende zwaan het van de reeds overleden zwaan.

“Ik ga vast”, denkt Mavi García op dag twee van de Tour de France Femmes. In de verraderlijke etappe naar Quimper heeft ze maar één manier om te kunnen winnen, en dus probeert ze het ook op die wijze. Het is haar handelsmerk, bijna altijd zonder dat het zegebloemen oplevert. Waarom ze het dan toch blijft proberen? Omdat het dus op een gezegende dag wél die overwinning op kan leveren. Zoals op die  tweede tourdag: Mavi García wordt op haar 41e veruit de oudste ritwinnaar ooit in de vrouwentour.

Omdat niemand anders het doet, neemt Magdeleine Vallieres — leuke vrouw ;-) — het heft in handen op het veelbesproken WK in Rwanda. Leuk, maar de topfavorieten komen er straks nog wel overheen. Ondanks dat de sympathieke Canadese bijzonder veel werk opknapt, heeft ze nog meer dan genoeg over, blijkt in de finale. Met twee andere schaduwfavorieten mag ze strijden om de wereldtitel, maar op de kasseienklim is er van strijd niet echt sprake meer. Want er is er maar één de sterkste. Met haar imponerende prestatie trekt Vallieres een lange neus naar diverse gevestigde ordes.

Ma oui, Mavi! – foto: Fotopersburo Cor Vos

Overwinningskronieken zijn zo van die (sport)verhalen die al sinds mensenheugenis de moeite waard zijn. De namen en rugnummers veranderen, maar het principe verandert niet. En nog lange tijd kunnen er veel boeken mee worden gevuld, zoals ik ook dit jaar heb mogen doen. Het was een beste bult werk (om uitgever Bart Wessels te parafraseren: “je had ook best een jaar langer de tijd mogen nemen”), maar dat was ik vergeten toen ik op de dag van de presentatie de vreugde zag bij Mieke Havik en Astrid Schop. Sterker nog: het motiveert alleen maar om te zoeken naar nog meer mooie verhalen. Wordt vervolgd, vrees ik.

Juist omdat de verhalen in en in menselijk zijn moeten we die verhalen blijven vertellen, en ze niet laten genereren door ChatGPT. De wielersport is juist mooi omdat het menselijk is. Er kunnen dingen misgaan. Zaken lopen niet vaak zoals ze zouden moeten lopen. Wielrenners zijn beslist geen machines, al worden ze door sommigen maar wat graag gereduceerd tot wattage per kilogram lichaamsgewicht. Wielrenners zijn gelukkig net mensen.

En de wielerverhalen worden wellicht nog mooier als het zo gewenste resultaat er juist niet komt. Juist in het rauw, bruuske, nietsontziende, brute zit misschien wel de grootste schoonheid.

Mieke Docx stapt, voor zover dat nog mogelijk is, van haar fiets. Ze besluit eens lekker tegen een dranghek aan te gaan hangen om even lekker te janken. Kan zo lekker zijn. Docx weet best dat ze geen tweede Kopecky is, maar op eigen wijze blijft ze er wel elke keer voor gaan en dat kan ik alleen maar bijzonder waarderen. Zo gaat ze er ook voor in die beruchte ‘kansloze’ ontsnapping van Lotte Claes tijdens de Omloop.

Op de Berendries voelt ze de verzuring al als kleine duiveltjes aan haar beenspieren knagen. Op de Muur van Geraardsbergen ontbreekt het Docx aan de benodigde kracht om Claes nog bij te kunnen houden. Als op goed drie kilometer van de meet twee van de topfavorieten bij haar komen, duurt het niet lang voor ze ze weer moet laten gaan. En zelfs een verre ereplaats zit er niet in omdat het peloton haar in extremis nog op de nek komt vallen. Maar of die koers daardoor ineens geen succes meer was?

Laat de wielersport zo prachtig rauw en ongefilterd blijven – foto: Fotopersburo Cor Vos

De hele week verliep voorspoedig voor Sarah Gigante. Een paar schrikmomenten waren er wel, maar het had vele malen erger kunnen zijn en haar achterstand was verre van onoverbrugbaar voor de rit van de waarheid. Uiteindelijk bleek ze op de Madeleine niet was opgewassen tegen het klimgeweld van de latere Tourwinnares, maar als best of the rest hoefde Sarah Gigante zich ook beslist niet te schamen. Zeker niet als je bedenkt dat de Australische niet eens zo heel lang daarvoor een zoveelste comeback heeft moeten maken.

Wie Gigante een beetje kent, kan denk ik niet anders dan een zwak voor haar hebben. Weinig mensen die het gek hadden gevonden als ze na die laatste tegenslag in een hoekje was gaan gekropen en zichzelf had laten omwikkelen met bubbeltjesplastic. Dat lijkt echter niet aan Gigante besteedt. Ze blijft er gewoon steeds voor gaan, ook als het weer eens tegen blijkt te zitten. Ik ga u ook niet nog eens een keer vermoeien met mijn medische dossier, maar ik herken er best wat in.

De droom om het tourpodium te halen spat uiteen in de afdaling van de Joux-Plane en de daaropvolgende gang door de vallei richting Châtel. Vakkundig wordt ze door de gevestigde orde toch nog van het podium afgereden. Een tegenvaller? Zeker. Tegelijkertijd is dit het grootst mogelijke compliment voor die pientere pocketklimster, die zich weliswaar niet op het tourpodium, maar wel rechtstreeks in de harten van het wielerpubliek rijdt. Hier lijkt me eveneens absoluut sprake van een succesverhaal, wat zelfverklaarde goeroes die uit zijn op het snelle succes ook zullen beweren. Ik kijk daarnaast al reikhalzend uit naar Sarah 4.0.

Waar een Gigante groot in kan zijn – foto: Fotopersburo Cor Vos

Yuli van der Molen die weer fietst. Silke Smulders die maar blijft aanvallen, hopend dat ze op een dag die grote vis beet heeft. Kim Le Court die de wielerhemel bestormt. Teuntje Beekhuis die na een hoop fysieke ellende als een van de laatste overgebleven rensters van haar ploeg toch mooi de Tour weet uit te rijden. Quinty Ton die na minstens evenveel malheur zo’n Amstel Gold Race uit haar benen schudt. Tsige Kahsay Kiros die ’s zomers de bloemen krijgt van Tadej Pogacar en een paar maanden later bijna wereldkampioene wordt bij de junioren…

En zo kunnen we alleen al over het vrouwenpeloton in 2025 nog bijzonder lang doorgaan. De wielersport zit nu eenmaal vol verhalen om warm van te worden. Het is al sinds het prille begin haar grootste kracht. Laat dat in ’s hemelsnaam zo blijven.

Tot slot: een vriendelijk woord van welkom aan collega J. Dubbeld en al die andere nieuwe leden van het weledele genootschap ‘vrienden van de vrouwenkoers’. Volgend jaar het clubje maar officieel oprichten? U bent wat mij betreft van harte uitgenodigd voor de oprichtingsvergadering. We kijken nog wel even wanneer.

We zullen in ieder geval plechtig beloven er achteraf geen door AI gegenereerd LinkedIn-postje aan te wijden.

– Tim de Vries, redacteur WielerFlits