Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Florian Vermeersch wilde niet al zijn kaarten op tafel gooien: “Dan laat ik Mathieu liever rijden”
Het zag er lange tijd niet naar uit, maar de E3 Saxo Classic werd alsnog een ware thriller. Mede door Florian Vermeersch, die met drie achtervolgers nog zeer dicht kwam op de uiteindelijke winnaar Mathieu van der Poel. De Belg moest echter genoegen nemen met de derde plaats en zat na afloop toch wel met een ‘zuur gevoel.’
Dit heeft allemaal te maken met pech op een zeer ongelukkig moment. “Ik kwam net voor de Taaienberg in een moeilijke situatie terecht. Ik moest van fiets wisselen, waardoor ik eigenlijk in 120ste positie de beklimming opdraai”, vertelde hij na afloop in het flashinterview met Sporza. “Vanaf dat moment was het veel achtervolgen. Ik kwam nog wel redelijk snel terug in de eerste groep.”
“Ik gaf meteen door dat ik een superdag had. Ik heb daarna nog geprobeerd om af en toe het verschil te maken, maar de wind stond redelijk slecht na de hellingen. De wind stond altijd in het nadeel, waardoor het telkens weer samenkwam.”
Vermeersch liet het er echter niet bij zitten. “Op de Karnemelkbeekstraat deed ik nog een ultieme poging. Toen zijn we weggereden. Ik ben blij dat we nog voorop konden blijven, maar ik blijf toch een beetje met een zuur gevoel achter.”
Vermeersch in de achtervolging op Van der Poel – foto: Fotopersburo Cor Vos
“Gevoel dat er meer inzat”
In de voorlaatste kilometer leek de zege dan toch weer binnen handbereik voor Vermeersch, want de moegestreden Van der Poel stond op het punt om weer te worden ingerekend. “Maar toen was de samenwerking ineens weg. Ik dacht: ik ga hier niet al mijn kaarten op tafel gooien. Dan laat ik Mathieu liever rijden. Dan sprinten we voor de tweede plek. Dat is koers. Ik ben zeker niet kwaad op mijn medevluchters. Dit hoort erbij.”
Vermeersch houdt wel een kleine kater over aan deze E3 Saxo Classic. “Het is wel heel jammer, want ik had het gevoel dat er meer inzat. Zeker door de pech voor de Kortekeer. De koers had er anders kunnen uitzien, maar ik zeg zeker niet dat ik Mathieu had kunnen volgen. Nu heb ik vooral in de verdediging gekoerst. Ik heb er nog wel een podiumplaats kunnen uitslepen, maar ik zeg altijd: ik koers om te winnen. Ik zou graag eens twee plekjes hoger staan.”
E3 Saxo Classic (1.UWT)
Harelbeke → Harelbeke (208 km)
| Rank | Renner | Tijd |
|---|---|---|
| 1 | 04:45:15 | |
| 2 | + 03 | |
| 3 | " | |
| 4 | " | |
| 5 | " | |
| 6 | + 24 | |
| 7 | " | |
| 8 | " | |
| 9 | " | |
| 10 | " |
De Zomergids 2026 van Wielerflits Magazine is maar liefst 220 pagina's dik en staat barstensvol mooie wielerverhalen. Een van de verhalen gaat over de band tussen Mathieu van der Poel en zijn opa Raymond Poulidor. Wat zijn hun gelijkenissen? Welke invloed heeft Poulidor gehad op de wielrenner en de mens Mathieu? En hoe wordt in Frankrijk aangekeken tegen MVDP? In de Zomergids lees je verder alles over de Tour de France en de Tour Femmes, Jonas Vingegaard over de knechten van Tadej Pogačar, Lucien Van Impe, Nienke Vinke en nog veel meer!
Hoe zie ik de werkelijkheid? Abrahamsen pakte niet over. Hij vertelde dat hij vermoeid was, niet de beste sprinter is, dus zijn kans op winst zou verspelen door die laatste inspanning te leveren. Is het dan de schuld van Abrahamsen?
Vermeersch had al veel gewerkt en zei "Ik vroeg om nog een beurt van mijn medevluchters, maar zij besloten om te gokken. Op dat moment zei ik dat ik ook niet het gat ging dichten met mijn laatste inspanning" wat aangeeft dat hij zelf ook denkt dat die laatste inspanning nefast is voor zijn sprint en dus winstkans. Is het dan de schuld van Vermeersch?
Hagenes sprint uiteindelijk overtuigend naar plek 2. Kwam dat doordat hij zich op de vlakte hield, of was hij zo sterk dat hij én MvdP kon terughalen én nog kon sprinten voor winst? Dit zegt hij zelf over het terughalen van Mathieu "'Hij (Abrahamsen, red.) wilde dat niet en ik wilde dat ook niet. Vermeersch wilde het gat ook niet dichten." Is het dan de schuld van Hagenes?
Wat je overal leest in de reacties is dat de renners vermoeid waren, weinig vertrouwen hadden in hun sprint en het als een grote krachtsinspanning zagen om dat laatste gat te dichten.
En wat zeg jij: "die paar keer extra trappen, door wie dan ook, geen inspanning had gekost". Zitten de renners fout in hun analyses?
Waar het m.i. mis gaat is hier: van der Poel gaf niet op, dat was slechts een seconde van twijfel waarna hij besloot zo hard als hij kan naar de finish te rijden. Er was nog een gat van 20 meter en dat is 2% van een kilometer. MvdP heeft de laatste kilometer a 55 km/u gereden. Hem terughalen was een enorme krachtsinspanning. En daarom is de werkelijkheid gegaan zoals we op tv zagen.
(wat zo'n pedant intro toevoegt weet ik niet, maar kennelijk stel je het op prijs)
Abrahamsen heeft het volste recht om op dat moment de benen stil te houden. Maar hij doet dat op een moment dat hij vanuit tweede positie vooraan dreigt te raken, vanuit de carrousel die ze al tientallen kilometers onderhouden.
Op die manier fungeert hij als mol voor Mathieu. Mathieu pakt extra meters, extra snelheid en extra hoop op een goede afloop. Die cocktail is hem ingeschonken door de actie van Abrahamsen.
Vermeersch en Hagenes hadden al het leeuwendeel van het werk in de achtervolging gedaan, logisch dat die op dat moment ervoor kiezen om in ieder geval niet in de val van Abrahamsen te lopen. Dan liever Mathieu, zoals Vermeersch ook hardop uitsprak na afloop.
Heb ik zo duidelijk verteld hoe ik ernaar kijk?
Hoe ik het zag is dat Vermeersch ziet dat Van der Poel opgeeft + de spanning van de benen haalt, hij in reactie daarop aan de sprint begint te denken en daarom zijn kopbeurt inkort in vergelijking met de beurten die hijzelf, Abrahamsen en Hagenes tot dan toe deden. Abrahamsen zat duidelijk zo goed als dood (zie zijn sprint) en wil op dat moment niet meer overpakken, waardoor de groep vertraagt. Net op dat moment kijkt Van der Poel waar ze blijven, hij ziet de vertwijfeling, en dat is wat hem in een brilliante ingeving aanzet om terug te versnellen. Eens dat gebeurde was de wedstrijd beslist.
Het kantelpunt is dat moment waarop Vermeersch ziet dat Van der Poel het opgeeft, waardoor hij als eerste en de rest als reactie daarop vol aan de sprint beginnen te denken. De krachten die ze tot dan toe verbruikt hadden in de achtervolging staan mijlenver boven het overbruggen van die laatste 20 meter op een eerst nog uitbollende Van der Poel. De onwil om kort voor de meet als laatste de aansluiting te verzorgen is iets wat er met goede reden (als de koploper nog het volle pond geeft) ingebakken zit, maar gaf nu het momentum helemaal terug aan Van der Poel.
Treft er iemand schuld? Neen, helemaal niet, ze koersen zoals hun ervaring en het gevoel in hun benen hen influistert. Zijn interviews vlak na de wedstrijd de beste bron van informatie om zo'n actie op 1 km van de meet te analyseren? Ook neen. Zullen de vier achtervolgers bij het terugzien van de beelden en na analyse met de ploeg denken "hadden we maar niet beginnen twijfelen toen Mathieu vertraagde"? Ja, dat denk ik dus wel, toch minstens in de bussen van UAE en VLab.
Besluit: ik vind dat in jouw analyse het moment ontbreekt waarop Van der Poel achterom kijkt en ziet dat de achtervolgers ook vertragen, en dat je teveel gewicht geeft aan post-race interviews.
Je mag het daar zeker oneens over zijn hoor, maar "zo ingewikkeld" is het dus wel om een 'split second' fase te duiden.
Echter, als je dat plaatst bij een artikel over een bepaalde wedstrijd, omringd door "velen begrijpen niet dat" en "zo ingewikkeld is het toch niet", dan vráág je natuurlijk om reacties die verder gaan dan die ene stelling in het ijle. Zo eenvoudig is het wel ;p
tot 2025 Vermeersch 1
2026 No Vermeersch
vanaf 2027 Vermeersch 2