Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Chantal Blaak rijdt op de gympen naar eerste zege en wint liefde voor wielersport
Ze werd wereldkampioene op de weg in het Noorse Bergen. Ze won klassiekers als de Ronde van Vlaanderen, Amstel Gold Race en Strade Bianche. Toch krult de mooiste glimlach rond haar mondhoeken wanneer ze praat over haar eerste overwinning tijdens een Rabobank Dikke Banden Race in Zuidland. Het moment waarop de 9-jarige Chantal Blaak het wielrennen ontdekte. Van kind tot kampioen.
Als ze door haar fotoalbums bladert, komen alle herinneringen weer naar boven. Het is alsof het de dag van gisteren is dat Chantal van den Broek – Blaak op haar basisschool OSB De Wissel in Zuidland een formulier kreeg waarmee je je kon inschrijven voor een dikke bandenwedstrijd in het dorp onder de rook van Rotterdam. “Juist omdat veel klasgenoten deelnamen, leek het mij ook leuk. Bij mij thuis had niemand iets met wielrennen, maar mijn ouders vonden het prima dat ik aan dat wedstrijdje deelnam.”
Ze kan zich de details van dat eerste koersje nog goed herinneren. “We reden een rondje over het parcours van de wielerronde van Zuidland. De finishstraat was helemaal ingericht met dranghekken, speakers aan de lantaarnpalen en een jurywagen. Voor de start kregen we een T-shirt van Rabobank. Je was verplicht om met een helm te rijden. Verder reed ik gewoon op mijn schoolfiets met gympen aan. Ik eindigde als tweede en kreeg als eerste meisje in de wedstrijd een mooie beker mee naar huis. Daar was ik megatrots op.”
Chantal van den Broek – Blaak wint de Strade Bianche. Foto: Fotoburo Cor Vos
Het was niet zo dat het wielerzaadje direct bij Blaak was geplant. Twaalf maanden lang dacht of sprak ze niet over wielrennen, maar toen een jaar later opnieuw de uitnodiging kwam om deel te nemen aan de Rabo Dikke Banden Race in Zuidland, was er geen twijfel mogelijk: ze wilde weer meedoen. Of het haar toen om de beker of om het winnen ging, weet ze niet meer. “Die bekers spraken me wel aan. Later heb ik ook een prijzenkast gemaakt. Misschien heeft dat mijn wil om te winnen gestimuleerd.”
En winnen deed ze in haar tiende levensjaar veelvuldig. Voor eigen publiek in Zuidland boekte ze haar eerste overwinning in een Rabo Dikke Banden Race, terwijl het een aantal weken later ook raak was in Spijkenisse. “Aan het einde van de zomer was er een finale waar de besten van alle wedstrijdjes uit onze regio tegen elkaar konden strijden. Ook daar was ik de beste. Hoe dat kwam? Ik denk doordat ik opgroeide op een boerderij net buiten het dorp. Ik moest vier keer per dag zo’n drie kilometer naar school fietsen. Dat waren dagelijks toch twaalf kilometer. En ja, achteraf is het ook frappant dat ik op mijn tweede al zonder zijwieltjes kon fietsen. Misschien heeft er onbewust altijd iets in gezeten.”
Naast de gekoesterde trofee kreeg Blaak met de winst in het regiokampioenschap ook een eenjarig lidmaatschap bij wielerclub PRC Delta uit Spijkenisse. “Bij die wielerclub konden jeugdleden gebruikmaken van huurfietsen, waardoor mijn ouders niet meteen veel geld kwijt waren aan een racefiets omdat ik een nieuwe hobby had gevonden. Destijds waren er veel jeugdwedstrijden in de buurt van Rotterdam, waardoor ik elke maand een paar koersjes kon rijden. Hoewel ik ook competitief had gezwommen en op judo had gezeten, sprak het wielrennen me het meest aan. Wellicht ook omdat ik fanatiek was en wedstrijdjes bleef winnen. Ik ben dan ook nooit meer gestopt met wielrennen.”
Zelf benadrukt de voormalig wereldkampioene dat ze zonder die dikke bandenwedstrijden nooit in aanraking met de wielersport zou zijn gekomen. “Zo hebben veel wielrenners in Nederland de afgelopen vijfentwintig jaar dankzij dit initiatief de sport leren kennen. Het is ideaal om jeugd op een laagdrempelige manier te motiveren om te gaan fietsen en spontaan in aanraking te komen met de wielersport. Wielrennen is in de huidige maatschappij nu eenmaal niet meer de eerste keuze van jongeren wanneer ze een sport kiezen.”
“Voor mij is het ook belangrijk geweest dat ik vervolgens een licentie bij een wielerclub kreeg en daar een fiets kon huren. Ik was daar een van de weinige jeugdleden die niet uit een wielerfamilie kwam. Dat was het logische vervolg op het succes in de dikke bandenkoersen. Gelukkig zijn er in Nederland nog altijd genoeg wielerverenigingen waarbij je je als jeugdlid kunt aansluiten en waar ouders ook worden geholpen met fietsen en vervoer naar wedstrijden. Wat dat betreft is de infrastructuur van de wielersport in Nederland nog altijd heel goed.”
Blaak zet zich momenteel in voor BikeFlip, een initiatief waarbij ouders een abonnement kunnen nemen op een refurbished kinderfiets, zodat de fiets letterlijk meegroeit met het kind. Ouders hoeven op deze manier niet iedere anderhalf jaar een grotere fiets aan te schaffen. Zo worden ouders ontzorgd en raken kinderen al op jonge leeftijd enthousiast over fietsen, doordat ze altijd op een passende kinderfiets rijden. Naast het abonnement zet BikeFlip zich ook in om kinderfietsen beschikbaar te maken voor ouders met een kleinere portemonnee. Zo maak je met een abonnement dus dubbel impact.
Blaak: “Als je hoort hoeveel kinderen in Nederland überhaupt geen fiets hebben en zelfs niet kunnen fietsen, dan is het mooi dat BikeFlip juist die kinderen helpt en op de fiets probeert te krijgen. Zodat ze straks ook met de fiets naar school gaan en misschien deelnemen aan een Rabo Dikke Banden Race. Net zoals ik dat vroeger ook heb gedaan.”
Dit verhaal is tot stand gekomen in samenwerking met Stichting Ready2Race.
maar daarmee doe je eigenlijk Chantal tekort. Een klasbak, een pareltje in het peloton, altijd een lach...en een heel groot kampioen !!