Bondscoach Koos Moerenhout: “Hoogtestages en wattages zijn niet allesbepalend”

Bondscoach Koos Moerenhout: “Hoogtestages en wattages zijn niet allesbepalend”

Foto: Raymond Kerckhoffs

dinsdag 21 september 2021 om 11:18
Interview

Het WK in Vlaanderen wordt het zevende optreden van Koos Moerenhout als bondscoach. Met Mathieu van der Poel heeft hij in de wegwedstrijd een renner die ondanks zijn grillige voorbereiding door een rugblessure een hoofdrol kan opeisen. In het najaarsnummer van RIDE Magazine staat een groot interview met Moerenhout over zijn rol als bondscoach, maar ook zijn kijk op het beloftewielrennen als ploegleider van Axeon Hagens. Een paar fragmenten.

In het najaarsnummer van RIDE besteden we ruimschoots aandacht aan het komende WK en lees je onder meer interviews met Wout van Aert en Jasper Stuyven. Profiteer nu van onze abonnee-actie en krijg tijdelijk bij het afsluiten van een jaarabonnement ons najaarsnummer gratis. Bestel je RIDE liever los? Bestel dan nu het najaarsnummer van RIDE en krijg het gratis thuisbezorgd.

Moerenhout heeft de afgelopen jaren de wetenschap een steeds belangrijkere rol zien innemen in de wielersport. Op het gebied van trainingen, hoogtestages, voeding, materiaal, aerodynamica zijn enorme stappen gezet. Al vraagt de bondscoach zich af of in sommige WorldTour-formaties het meest essentiële, de koerservaring in de praktijk, niet onderbelicht is geraakt.

“Al die wetenschappelijke zaken, het klopt allemaal. Je kunt daarmee een slag in professionaliteit maken en moet er zeker voor open staan. Maar het wil niet zeggen dat alle wetenschappelijke beweringen voor iedereen werken. En wat vandaag werkt, hoeft volgend jaar niet meer te werken. Dan kan het ineens als een belasting worden ervaren. Net zoals voor sommige renners een wetenschappelijke aanpak misschien helemaal niet rendeert. Tegen dat probleem beginnen nu al diverse ploegen aan te lopen. Daarom moet de wetenschap altijd hand in hand gaan met de praktijk. Je moet altijd in staat zijn om te durven zoeken naar andere oplossingen. Het is in de wielersport niet één weg die naar Rome leidt. Misschien loopt die route soms zelfs met een omweggetje wanneer dat mentaal beter voor de renner is. Je hebt nog altijd te maken met mensen en die laten zich niet vangen in protocollen en tabellen.”

Is binnen sommige ploegen de afstand tussen wetenschap en de praktijk niet te groot geworden?
“Er zijn ploegen die te veel nadruk op het fysieke aspect leggen. Dat begint al bij de scouting. Het eerste dat je voor je neus krijgt zijn wattages. Dat is slechts één van de aspecten die nodig is om een goede wielrenner te worden. Er zijn immers ook heel veel renners in het verleden geweest die waardeloze testresultaten kenden, maar een geweldige carrière hebben gehad. Je kunt veel van wattages afleiden. Het is een prima indicatie of je een goede atleet bent, maar het zegt niet dat je een goede coureur bent.”

Waar plaats jij dan nog meer vraagtekens achter?
“Er zijn momenteel discussies of renners niet te veel op hoogtestage gaan en te weinig wedstrijden rijden. Daardoor ontwikkelt hun koersgevoel zich niet echt. Ik twijfel er niet aan dat hoogtestages een positief effect hebben, maar het wedstrijdgevoel krijg je niet met die trainingsstages. Het is toch niet raar om te stellen dat de kans groter is dat je in een wild peloton eerder ten val komt wanneer je weinig wedstijden rijdt. Kom je van de serene rust op een berg in de hel die een eerste week van de Tour de France kan zijn, waar 200 renners op hun beste niveau niet van plan zijn te remmen en jou een centimeter ruimte te geven. Vallen is van alle tijden, maar ik vind wel dat met name de Tour in zijn eerste week al diverse klassementsrenners kwijtraakt.”

Richard Plugge stelde in een interview met WielerFlits tijdens de Tour de France dat wielrennen zich steeds meer ontwikkelt als een voorbereidingssport. Erken je dat?
“Het is de vraag of we die kant op willen. Wil je als hoofdsponsor je renner maar twee maanden per jaar in actie zien. Dat is een vraag die iedere ploeg voor zichzelf moet invullen. Als je naar de Tour kijkt, dan zie je dat de resultaten worden behaald met totaal verschillende aanpakken. Er zijn inderdaad renners die bijna alleen maar op hoogtestage zijn geweest, maar anderen heb een aardig druk wedstrijdprogramma gehad. Persoonlijk vind ik dat je met een zo open mogelijke blik moet kijken hoe je prestaties kunt behalen.”

Het complete interview waarin Moerenhout nog veel dieper op deze materie in gaat staat in het najaarsnummer van RIDE Magazine en is te koop in de boekhandel, Bruna, AKO en Primera of je kunt het via WielerFlits bestellen en krijgt het thuis opgestuurd.

Dit artikel delen:

39 Reacties

Barry Batsbak 21 september 2021 om 11:35

Koerssluwheid is in afzondering op een berg niet te trainen. Jongens als Cavendish en Sagan hebben daar zo’n beetje hun complete carriere aan te danken. Voelen wanneer je waar moet zitten en soms wat geluk jouw kant opbuigen. Dat kan geen performance-manager je bijbrengen.

Murcia 21 september 2021 om 11:47

Klopt, maar sowieso is het een wat valse tegenstelling die Koos hier voorzichtig neerzet. De kunst is altijd om te kijken wat elk individu nodig heeft, bij TJV zijn Wout en Primoz super na een hoogtestage dus doe je dat zo vaak als mogelijk maar Tony Martin had er geen baat bij volgens hemzelf en daar werd dan rekening mee gehouden. Dat er minder koersdagen zijn is al sinds Armstrong aan de gang. Het gemiddelde aantal koersdagen per renner lijkt elk jaar verder af te nemen.

Panache 21 september 2021 om 12:18

Ik denk dat je met 100 uur analyses, video’s, goede gesprekken en een cursus zelfbeheersing heel wat meer koerssluwheid opbouwt dan door 100 uur in het peloton te rijden. Immers gaat het er om dat je leert bluffen en vooruitkijken, belangen afwegen, de koers lezen. Door in het peloton te zitten als impulsieve stuiterbal zoals Campenaerts (springt steeds mee, bang de slag te missen) daarmee maak je zo’n slag niet.

Handige Harry 21 september 2021 om 12:41

Lijkt me ook wel logisch dat het aantal koersdagen afneemt.
Renners pieken voortaan veel meer, dus als je te veel rijdt, sta je vaak vermoeid tegenover renners die in topvorm verkeren.

Vroeger reden ze allemaal ongeveer hetzelfde programma en was dus iedereen ongeveer even fit.

Fast Freddy 21 september 2021 om 12:53

@panache als je 100% het één of het ander doet, heb je sowieso niet de optimale aanpak te pakken. Best of both worlds zou ik zeggen

Panache 21 september 2021 om 13:08

Klinkt logisch Freddy, maar als de wetenschap zegt ‘je training is nu ten einde’ en het gevoel zegt dat je er nog wel 40 km achter aan kan plakken, wat is dan de ‘best of both worlds’?

Barry Batsbak 21 september 2021 om 14:07

Niet nog 40km er achteraan… herstel is de belangrijkste training.

Dit is niet wetenschappelijk hoor, meer wat ik mezelf vertel als ik een keer geen zin heb om de regen in te gaan.

Cochise 21 september 2021 om 11:52

Ik volg hem in alles behalve dat gegeven van de valpartijen. Stuurvaardigheid in een peloton is iets wat je hebt of niet hebt, je kan er zeker wel een beetje in groeien als renner maar het is niet zo dat je plots niet meer kan sturen omdat je 2 maand geen koers hebt gereden.
Van die triatleten, zwifters of langlaufers die in hun eerste jaar dat ze fietsen meteen in een profpeloton gegooid worden, daarvan neem ik aan dat ze inderdaad nog niet zo wendbaar zijn in een peloton, maar niet van 2 maand op een berg te slapen.

Panache 21 september 2021 om 12:13

Moerenhout spreekt vanuit het hart, als liefhebber. Of hij de juiste persoon is om uitgebreid te reflecteren op de invulling, de plussen, de minnen en de toekomst van de wetenschappelijke aanpak weet ik niet (horen zeggen is nog heel wat anders dan een paar jaartjes volgens de wetenschappelijke modellen werken). De vraag is overigens of werken volgens de wetenschap en het leveren van maatwerk voor een individuele sporter wel een tegenstelling is. Naast fysiologische wetenschappen heb je ook gedragswetenschap, modellen voor motivatie, optimalisatie van spanning-ontspanning, etc. Ook de renners die op het gevoel hun carrière opbouwen volgen een trial/error pad, met kans dat ze op hun 33e pas het wiel uitvinden.

jooprioolpijp 21 september 2021 om 21:51

Perfect verwoord. Hij zet zich af tegen een karikatuur van ‘de wetenschap’ die als simplistisch, eendimensionaal en onwrikbaar wordt gezien. In (mijn) werkelijkheid is wetenschap een permanent leerproces. Wie denkt dat dat niks oplevert gaat gewoon weer biefstuk voor het ontbijt eten en op een stalen fiets zonder versnellingen rijden. (Ik zou hier bijna aan toe willen voegen: zelfs doping wordt beter door de wetenschap)

Klein Verzet 21 september 2021 om 12:20

De beste training is een wedstrijd. Echter, gedoseerd oftewel planmatig het lichaam belasten is zo goed als ondoenbaar in een wedstrijd. Ik ben het met Moerenhout eens. Ergens is er een middenweg, waarbij de variant op "Ik volg het lichaam en het lichaam volgt mij" luidt "Ik volg de wetenschap en hou verstand en gevoel in evenwicht."

TJV lijkt me zo'n ploeg die wat betreft wetenschap is doorgeslagen. Dumoulin moest keihard aan de alarmbel trekken om aan te geven dat ie over de rand aan het kukelen was (overtraining), terwijl al die parameters keurig in het groen kleurden en managers langs de kant verklaarden "de waarden van Tom zijn nog steeds zeer goed."

madeinstars 21 september 2021 om 12:26

Dumoulin lijkt me in dezen zelf de boosdoener en dat heeft hij zelf ook aangegeven. Overtraining kwam bij hem door dadendrang en druk die hij zichzelf oplegde. Je eigen argument is daarbij overigens al nonsens. Juist als de metertjes op groen zouden staan, terwijl Dumoulin overtraind raakt, zou dat eerder duiden op een te weinig wetenschappelijke benadering. Of op z’n minst op een foutieve wetenschappelijke benadering.

Er zijn werkelijk 0 redenen waaruit blijkt dat TJV zou zijn doorgeslagen, sterker nog de resultaten spreken voor zich. Als je wint, heb je gelijk. En Jumbo hoort al 3 jaar bij de meest succesvolle ploegen van het peloton.

Klein Verzet 21 september 2021 om 12:29

@madeinstars, Dumoulin heeft expliciet verklaard dat hij “het gevoel met zijn lichaam was kwijtgeraakt”. Een sterker bewijs dat blindvaren op de wetenschap niet werkt, is er niet, volgens mij.

Panache 21 september 2021 om 12:36

Welke bronnen, als bewijs dat Dumoulin het niet meer trok vanwege een doorgeslagen wetenschappelijke aanpak, hanteer je Klein verzet? Ik zet ook mijn twijfels bij jouw interpretatie, maar heb misschien een verklaring of interview gemist…

Klein Verzet 21 september 2021 om 12:53

De Vuelta van 2020 !

Panache 21 september 2021 om 13:21

Quotes Van Aert:
‘De ploeg heeft ons afgeschermd van de problemen van Tom, maar je zag het al toen hij bij de ploeg kwam. De focus lag bij ons allemaal op het winnen van de Tour, maar bij Tom ging het voornamelijk om het vinden van plezier.’
De Belg noemt een voorbeeld. ‘Als Tom een blokje moest doen en dat liep niet goed, mocht hij het ook sneller rustig aan doen.’

Is bovenstaande een doorgeslagen wetenschappelijke aanpak, of juist rekening houden met het individu en durven afstappen van het gemaakte plan?

Klein Verzet 21 september 2021 om 13:32

Had de begeleiding beter gecommuniceerd met Dumoulin had ie wellicht helemaal geen blokken moeten trainen die dag. Deze anekdote bewijst dus niets.

Panache 21 september 2021 om 13:54

Anekdotisch bewijs veeg je van tafel, maar zelf bewijs je helemaal niets. Wat dat betreft snap ik wel dat je niet zo veel hebt met de wetenschap en vindt dat er meer ‘volgens het gevoel’ gedaan moet worden. Geen probleem verder.

Klein Verzet 21 september 2021 om 14:37

Ik begrijp je frustratie, maar je conclusie dat ik niets met wetenschap zou hebben werp ik verre van me. Jammer ook dat je niet begrijpt dat die anekdote geen enkel argument bevat over de wetenschap als preventiemiddel tegen overtraining: Dumoulin voelde zich slecht terwijl de wetenschap geen rode cijfers liet zien. Dat een trainer (of performance manager zoals die tegenwoordig genoemd wordt) niet met de zweep de geplande blokjes kan afdwingen lijkt me logisch; hij is geen slavendrijver.

Panache 21 september 2021 om 15:35

Geen frustratie hoor. Gewoon opvallend dat je een stelling brengt, geen bewijs hebt, een bron uit het team degradeert tot anekdote en vervolgens er maar van uit gaat dat je gelijk hebt. Je zou bijna denken aan tunnelvisie.
Zolang je geen bewijs levert voor “TJV lijkt me zo’n ploeg die wat betreft wetenschap is doorgeslagen. Dumoulin moest keihard aan de alarmbel trekken om aan te geven dat ie over de rand aan het kukelen was” is het niets meer dan projectie van je eigen filosofie op team Jumbo Visma en Dumoulin. Is ook helemaal niet erg, maar pretendeer dan ook niet dat het meer is dan dat.

Klein Verzet 22 september 2021 om 11:54

Allereerst constateer ik dat je moeite hebt met het onderscheiden van de begrippen “stelling” en “vooronderstelling.” Vervolgens begin je mij allerlei zaken lukraak in de maag te splitsen, die niets te maken hebben met de inhoud van mijn berichten op dit forum. Verder hou ik staande dat TJV ondanks hun wetenschappelijke benadering niet bij machte was om vroegtijdig te concluderen dat Dumoulin overtraind was.

Hier enkele citaten van Dumoulin zelf:

“Ik heb net op tijd aan de handrem getrokken.”

“Ik had die ‘break’ echt nodig. Ik was overtraind en ook mentaal zat het niet goed.”

Veloburto 21 september 2021 om 13:12

Wattages en koersinzicht bepalen alles lijkt mij

Pietspeed 21 september 2021 om 13:21

Zinnig verhaal van Moerenhout, en te eindigen met :”… Er zijn inderdaad renners die bijna alleen maar op hoogtestage zijn geweest, maar anderen heb een aardig druk wedstrijdprogramma gehad. Persoonlijk vind ik dat je met een zo open mogelijke blik moet kijken hoe je prestaties kunt behalen.”

Klein Verzet 21 september 2021 om 13:23

Bissegger wint tijdrit zonder vermogensmeter. Pogacar dito. Mollema rijdt bewust zonder en wint na solo over 40km 'n Touretappe. Plezier, motivatie, gevoel en zelfkennis (bij Mollema mag je gerust spreken over "charmante eigenwijsheid " ) zijn zwaar onderbelicht in de wetenschappelijke benadering. Zo blijkt.

fietsmerin 21 september 2021 om 21:31

Je hebt koersen en trainen. Vermogensmeter is hulpmiddel om gerichter te trainen, tijdens de koers ga je er niet harder van fietsen.

jooprioolpijp 21 september 2021 om 21:57

Lekkere redenatie. Rijdt wedstrijd zonder vermogensmeter = gevoel is in de wetenschappelijke benadering onderbelicht. Laat me raden, jij hebt weinig directe ervaring met wetenschap? Niet bedoeld als lullig ad-hominem argument, maar als wetenschappelijke hypothese :-)

Klein Verzet 22 september 2021 om 12:00

Hartstikke goed Joop, mag ik je veel succes wensen met je hypothese?

Pedalo 21 september 2021 om 14:12

Beste voorbereiding op de Tour is volgens mij de Giro rijden op de Wiggins manier…..Lekker rustig en daarna vlammen in de Tour. In de winter een aantal wedstrijden veldrijden en zeker de intervaltraining die er bij hoort. Stuurvaardigheid…En natuurlijk wel een hoogtestage maar ze zijn nu doorgeslagen

jooprioolpijp 21 september 2021 om 21:58

vergeet de injecties tegen allergie niet.

Jean Dumas 21 september 2021 om 14:26

Nuchtere analyse, maar hoe vaak kun je Koos in een week interviewen?

EricV 21 september 2021 om 18:31

Slap ouwehoeren en niks zeggen, dat is precies de rol als bondscoach

Blackcanyon 21 september 2021 om 19:49

Koersinzicht en stuurvaardigheid, recuperatievermogen, longinhoud, lichaamsbouw, lange of korte spieren, maar niet te vergeten … goesting .., de wil om te willen.

De nederlandse dames hebben het en bij de nederlandse heren is t momenteel ver te zoeken muv Van der Poel

Ron de Hoep 21 september 2021 om 19:50

7watt/kg is de winnende formule

kleomantre 21 september 2021 om 20:21

Wat nog altijd niet vergeten moet worden, is dat de wetenschap hoofdzakelijk stukjes van een zeer complexe puzzel heeft opgeleverd. Een puzzel waarvan men ook niet weet waar elk stukje precies moet liggen en waarvan van sommige in de toekomst zal blijken dat ze verkeerd gelegd of geïnterpreteerd zijn. Een goede oncoloog zal je durven vertellen dat ze nog steeds in het duister tasten hoe bv kanker te bestrijden, de enige houvast die men heeft is dat bij de ene behandeling een groter deel het overleeft dan de bij de andere.

Wie dus zijn methoden volledig op wetenschappelijk onderzoek baseert, kan uiteindelijke de mist in gaan en misschien succes oogsten door simpele toevalstreffers, sporters bij wie het dan wel aanslaat. Aangaande zaken als voeding is nog eigenlijk maar bijzonder weinig bewezen en wie dat wel beweert snapt er helemaal niks van.

Ga dus voor trainingsmethoden die je deels stoelt op wetenschappelijke inzichten maar waarbij niet of minder meetbare zaken als de energiebeleving en de menselijke psyche ook een aanzienlijke rol spelen. Wees ook niet bang om zelf wat te experimenteren, omdat de wetenschap geen kant-en-klare oplossingen biedt. En wees vooral niet te groot om je 'visie' bij te stellen als de werkwijze niet zo aanslaat, waarbij het gevoel van de sporter voorop staat.

Panache 21 september 2021 om 20:38

Goede bijdrage.

tempodoeloe 21 september 2021 om 20:53

Ben ik het zeer mee eens

Romāns Vainšteins 21 september 2021 om 20:58

Eens.

Breng ook voor de lol en in het geniep eens een placebo drug op de markt en laat een arts binnen het complot de gebruikers vertellen dat de waarden als een malle de lucht ingevlogen zijn. Reken maar dat er harder van rijden gaan.

jooprioolpijp 21 september 2021 om 21:59

Romans, die is er al, drie keer raden hoe die heet…

Blackcanyon 21 september 2021 om 21:22

Hoogtestages en wattages zijn niet allesbepalend, wie als eerste over de finish komt is allesbepalend.

Headlines

Materiaalzone

Populair