Interview De tranen vloeiden rijkelijk bij Wout van Aert na zijn overwinning in Parijs-Roubaix 2026. Het woord ‘eindelijk’ doet recht aan de kasseientrofee die vanaf heden op een schouw in Herentals pronkt. Het verlies van de overleden Michael Goolaerts bij zijn eerste deelname in 2018, de jarenlange opofferingen, de loodzware revalidaties van zware blessures en de immense druk vanuit zijn ploeg kwamen zondag 12 april 2026 allemaal samen. “Een droom die uitkomt,” vertelde hij in de persconferentie na afloop.

De Hel van het Noorden was dit jaar een editie die alles had. Zoals eigenlijk dat alleen in Parijs-Roubaix kan. Een drietal sleutelmomenten: allereerst de demarrage van Wout van Aert vlak voordat Mathieu van der Poel kon terugkeren en daarna het niet overnemen van Tadej Pogačar op de hellende weg direct naar Mons-en-Pévèle. “Dat was het moment waarop ik besloot dat ik op de kasseien in zijn wiel zou blijven, zodat ik niet meer van achteruit werd aangevallen. In die bocht realiseerde ik me weer even waarom Tadej de sterkste man van het hele peloton is. Het was een goede aanval van hem waarop ik maar net kon antwoorden. Toen wist ik: in het wiel blijven.”

Van Aert viert feest met zijn gezin – foto: fotopersburo Cor Vos

Het volgende penibele punt was in de eerste honderden meters van Carrefour de l’Arbre, toen Pogačar bijna ten val kwam en Van Aert dat maar ternauwernood kon ontwijken. “Na Carrefour drong het besef tot me door: vanaf toen geloofde ik écht dat dit mijn jaar kon zijn. Toen wist ik dat als het op een sprint aankomt in een koers als deze, dat er van alles kan gebeuren. Of ik me sterker dan ooit heb gevoeld? Dat niet. Het zou een mooi verhaal zijn om dat nu te zeggen, maar de waarheid is dat ik me in andere jaren ook heel goed voelde. Maar dan vielen de omstandigheden niet mijn kant op. Maar die kennis gaf me wel wat ik nodig had om het deze keer af te maken.”

#All4Goolie
En dat acht jaar nadat hij in de Hel van het Noorden zijn ploegmaat Michael Goolaerts verloor aan de hemel. De Belgische ploeggenoot van Van Aert – beiden debutant in 2018 – kreeg op de tweede kasseistrook een hartaanval. Hij overlijdt nog diezelfde avond in het ziekenhuis. Het kerfde een wond in de ziel van Wout. Hij beloofde om ooit de bloemen voor hem te pakken. ‘Parijs-Roubaix zal nooit meer hetzelfde zijn’, zei een toen nog jonge Van Aert, vechtend tegen de tranen. Emoties die ook zondag tot ver na de koers nog altijd opborrelden bij de kersverse winnaar. Het zegegebaar – het vingertje naar de hemel – liet ook al niets te wensen over aan de verbeelding.

Van Aert bij de begrafenis van Michael Goolaerts – foto: fotopersburo Cor Vos

“Een teamgenoot verliezen in koers… Het was in 2018 een uiterst trieste dag”, blikt hij daar nu op toe. “Persoonlijk reed ik toen een goede wedstrijd, ik voelde dat Roubaix iets was dat me echt lag. Maar tegelijkertijd gebeurde er zoiets wreeds. Sindsdien was het mijn doel om deze koers te winnen en mijn vinger naar de hemel te kunnen wijzen voor Michael. Hij is vaak in mijn gedachten, met name ieder jaar in deze periode. Dit jaar nog meer dan anders. Het was voor mij de eerste editie waarbij we weer langs de secteur reden waar hij stierf. Tijdens de verkenning had ik al kippenvel toen we er passeerden. Ik geloof graag dat Michael mij zondag een beetje extra kracht gaf. Het is iets goeds en moois dat ik deze overwinning aan hem en zijn familie kan opdragen. De bloemen proberen we naar daar te krijgen. Zijn familie mag beslissen waar ze komen te staan.”

Meer dan tien jaar wachten
Niet alleen voor Van Aert zelf was het een langgekoesterde wens die zondag in vervulling ging. Ook voor zijn team Visma | Lease a Bike was dat het geval. De Nederlandse ploeg won de laatste jaren alles wat los en vast zat, maar Parijs-Roubaix was een van de hiaten op het palmares. “Het voelt als een grote opluchting”, zegt Van Aert. “Ik weet dat dit de droom van Richard Plugge was, om Parijs-Roubaix te winnen. Ik kan begrijpen dat ik altijd degene was die het moest doen, in de laatste edities. Ik voel me trots om dat werk van jaren aan investeringen eindelijk af te ronden. Maar ook het werk van de jongens die samen met mij aan de start stonden. We zaten er bovenop, zeker met Christophe Laporte erbij in de finale en ook daarachter. Een heel goede dag van ons.”

Plugge was door het dolle heen – foto: fotopersburo Cor Vos

Maar uiteraard ook voor Van Aert zelf was dit een levenswerk, al wilde hij dat woord na afloop eigenlijk niet in zijn mond nemen. “Ik ben vervuld met trots. Het winnen van Parijs-Roubaix betekent alles voor mij. We doen zo veel opofferingen om op dit niveau te komen. Om altijd terug te vechten, met elk jaar als doel om de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix te winnen. Om het dan op deze manier af te maken in een sprint met Tadej Pogačar in zijn prachtige regenboogtrui als wereldkampioen… Er is denk ik geen betere manier om dat te doen. Het is absoluut een droom die uitkomt.” 

• 

  13 apr

  Lees ook 'Ontroerend mooi': Wout van Aert prijkt op vele voorpagina's nadat hij 'de onklopbare klopt'

  13 apr