Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Hoe Monaco ervoor zorgt dat Bauke Mollema het zolang volhoudt op de fiets
Interview Liefst 19 jaar leeft Bauke Mollema zijn droom in het profpeloton. Nooit eerder was een Nederlander zo lang beroepswielrenner. Nee, zelfs Joop Zoetemelk niet. Nu hij op de drempel staat van zijn veertigste levensjaar, vindt hij het een mooi moment om de fiets in de spreekwoordelijke wilgen te hangen. Wielerflits Magazine reisde voor het herfstnummer naar Monaco en liet zich in het vorstendom aan de Côte d’Azur rondleiden door Mollema.
Drie maanden per jaar is het ministaatje Monaco overgeleverd aan de chaos van het massatoerisme. Tussen de marmeren vloeren van het Monte Carlo Casino, de glanzende weelde van de superjachten in Port Hercule, het plechtige Palais Princier, de hete zandstrook van Larvotto en de verstilde steegjes op de Rocher krioelt het van de dagjesmensen. En vooral: van instagrammers op jacht naar een glamourbestaan dat zelden de hunne wordt. Het is exact de periode waarin Bauke Mollema het liefst zo ver mogelijk uit de buurt blijft van de mierenhoop.
Wanneer we hem informeren over ons verblijfadres in het prinsendom, reageert de Groninger, sinds eind 2013 import-Monegask, vlot en gortdroog via WhatsApp: “Ik woon helemaal aan de andere kant van het land.” Waarna, als digitale knipoog, volgt: “Ik kan wel met de fiets naar je toekomen.”
We spreken af bij het Post Office op de Rocher, de eeuwenoude rots waarop de Grimaldi-dynastie in 1297 haar wortels sloeg toen François Grimaldi, vermomd als franciscaner monnik, de Genuese poortwachters misleidde en het fort innam. Hier regeert nog altijd prins Albert II en bevindt zich de bestuurlijke ziel van het vorstendom. Voor Mollema is de historische heuveltop nochtans dagelijkse kost; zijn kinderen gaan er vlak om de hoek naar school.
Spijt van zijn verhuizing naar het jetsettheater heeft hij in al die jaren geen seconde gehad. Al blijft de vraag hoe een nuchtere Noorderling aardt op deze zonovergoten klif waar het kapitaal niet slechts rolt, maar het geld ook exorbitant glanst.
Op het WK in Montréal komt Bauke Mollema nog een keer in actie in het oranje. Foto: Fotoburo Cor Vos
„Het is natuurlijk een merkwaardige wereld,” zegt de renner van Lidl-Trek nuchter. „Niet per se onze wereld. Heel wat mensen leven hier in een volstrekt andere realiteit. Als Nederlander, laten we zeggen als nuchtere noorderlingen, schuurt dat af en toe met je eigen opvattingen. Je ziet hier de meest gekke voorbijkomen. Je kunt er helemaal in meegaan als je wilt, maar wij zijn altijd strikt bij onszelf gebleven.”
Een stadsfiets tussen de Ferrari’s
Het gezinsleven bood Mollema een verankering in het Monegaskische alledaagse leven, al zorgde hij in de beginjaren voor opmerkelijke tafereeltjes. In een straatbeeld dat gedomineerd wordt door een aaneenschakeling van Ferrari’s, Porsches, Bentleys en Rolls-Royces, manoeuvreerde Mollema zijn drie kinderen op de fiets naar de klas: één kind op een zitje voorop, één achterop en de oudste er op het eigen fietsje achteraan.
„In vijf minuten ben ik op school, terwijl je met de auto al snel een half uur in de file staat,” verklaart hij met praktische logica. „Inmiddels fietsen alle drie de kinderen zelfstandig. Ik vermoed dat wij zo’n beetje de enige ouders in Monaco zijn die hun kinderen op straat laten fietsen. Men doet het hier hooguit eens voor de pret op de boulevard. Wij hebben ze van jongs af aan mee de weg op genomen. In het begin hield de politie me er zelfs voor aan. Zo’n kinderzitje op het stuur? Mocht dat wel? Ze wisten zich er geen raad mee. Fietsers zag je hier destijds amper. Met de opkomst van de e-bike zie je nu wel wat meer mensen met een kind achterop, maar je kinderen zelf door het drukke stadsverkeer laten navigeren? Daarin zijn wij denk ik nog altijd uniek.”
De Côte d’Azur is het decor waarin zijn kinderen opgroeiden; de jongste werd er geboren, de oudste twee waren kleuters bij de verhuizing. „Schoolgaande kinderen vergemakkelijken de integratie enorm,” zegt Mollema. „Op de crèche en het schoolplein ontmoet je de andere ouders en bouw je snel een sociaal netwerk op. Dat zijn, laten we zeggen, de wat normalere mensen hier.”
Bauke Mollema in Monaco. Foto: Raymond Kerckhoffs
Geen Nederlandse prof hield het zo lang vol aan het front als Bauke Mollema. Liefst negentien seizoenen reed de Groninger ononderbroken in het profpeloton, doorgaand tot op de drempel van zijn veertigste levensjaar. Ter vergelijking: legende Joop Zoetemelk kwam tot achttien profjaren en zette er op zijn veertigste een punt achter.
„Dat heeft wellicht alles te maken met deze plek,” peinst Mollema. „Het trainen blijft hier een feest. Vier uur op de fiets zitten is hier geen opgave. Je hebt zóveel klimmen, zóveel variatie. Het achterland is van een adembenemende schoonheid en via de kustlijn ben je zo in Italië. De tijd vliegt voorbij. En het klimaat is onbetaalbaar: het regent hier bijna nooit. Dat roofbouw-effect van de Nederlandse winters, urenlang in de striemende regen en snijdende kou trainen, blijft je hier bespaard. Wonen in Monaco heeft mijn topsportbestaan zonder twijfel met jaren verlengd.”
In het herfstnummer van Wielerflits Magazine staat een liefst acht pagina’s tellende reportage over het leven van Bauke Mollema in Monaco. De bijna 40-jarige wielrenner kijkt terug op zijn rijke loopbaan en hoe de wielersport in bijna twintig jaar enorm is veranderd.
Een leuk filmpje erover: https://www.youtube.com/watch?v=blglp_1wk1Q