Weekendinterview: Tom Stamsnijder

Weekendinterview: Tom Stamsnijder

foto: Cor Vos/Giant-Alpecin

zondag 20 september 2015 om 12:00

De Vuelta a España is voor Giant-Alpecin een onvergetelijke ronde geworden. De Duits-Nederlandse ploeg won drie etappes en had met Tom Dumoulin lange tijd uitzicht op de eindzege. Tom Stamsnijder maakte alles van binnenuit mee. De 30-jarige renner was in de drieweekse door Spanje een steunpilaar voor de ploeg. Een week na de wedstrijd geeft hij een kijkje inside de Giant-Alpecin-ploeg van de voorbije Ronde van Spanje.

Stamsnijder is samen met Thierry Hupond een van de onzichtbare krachten in het peloton, ondergewaardeerd door het grote publiek. De taak van renners zoals hij zit er namelijk vaak al op wanneer de eerste televisie-kabels in de commentaarhokjes zijn geplugd, met als bijgevolg dat deze coureurs bijna nooit in beeld rijden. Maar zonder renners als Stamsnijder zouden mannen als Dumoulin, Chris Froome, Alberto Contador en Vincenzo Nibali nooit  in aanmerking komen om een grote ronde te winnen.

Het grote vraagteken
Voorafgaand aan de Vuelta besluit Giant-Alpecin zich te concentreren op de massasprints. John Degenkolb is dan bezig aan een uitmuntend seizoen, Warren Barguil heeft de Tour de France nog in de benen en Dumoulin is een groot vraagteken. Althans: “Ik heb nog met hem gesproken, kort voor de start van de Vuelta”, legt Stamsnijder uit. “Ik merkte in dat gesprek dat hij heel erg gebrand was om ergens een trui of overwinning te pakken. Hij wilde de mensen tonen dat hij terug was, dat hij hongerig was en dat hij iets gemist had in de Tour. Daardoor besloten we om in de lastigere etappes, waar John niet aan de bak komt, de kaart-Dumoulin te spelen. Al wisten we natuurlijk ook niet hoe ver hij op dat moment zou komen.”

Wij waren de enige ploeg die wilde werken tijdens sprintetappes

Een dag later buigt de Limburger dat vraagteken over zijn vorm om in een uitroepteken. Op een lastige aankomst in Caminito del Rey is alleen Esteban Chaves beter. “Tom zei voor de etappe nog: ‘Ik weet eigenlijk helemaal niet hoe mijn vorm is, maar ik voel me wel goed’. Toen hebben we als team besloten om het te proberen. Als hij dan tweede wordt, weet je dat alle puzzelstukjes in elkaar zijn gevallen. Tom was teleurgesteld dat hij de leiderstrui daar niet pakte, maar hij had direct het idee dat er nog wel meer in het vat zou kunnen zitten. Het was een meevallertje, ook voor Tom. De dag erna zijn we weer gaan rijden voor Degenkolb, business as usual.”

Maar juist dat blijkt lastig. Degenkolb komt vaak net te kort in de sprints, maar daar is volgens Stamsnijder een logische verklaring voor. “Het kostte ons moeite om het steeds überhaupt tot een sprint te laten komen. We kregen in de achtervolging namelijk geen hulp van andere teams, zelfs niet als het in de laatste tien of vijf kilometer erop of eronder was voor de vluchters. Dan moet je pokeren en moeten er mannen die normaliter in de trein van John zitten, ook op kop mee draaien. Voor een super uitgelijnde en strakke lead-out, kwamen we voor het mooie daardoor steeds een mannetje te kort. Met het gevolg dat John het veelal voor zichzelf op moest knappen in de sprints. Door pech ging dat steeds net niet goed, maar aan de andere kant: offer je niemand van de sprinttrein op, dan komt het misschien niet eens tot een sprint.”

Contrast tussen winnen en verliezen
Winnen zit er voor de Duitse ploeg dan ook niet in. Totdat de negende etappe aanbreekt en Dumoulin na een fantastische finale op indrukwekkende wijze Chris Froome en Joaquim Rodriguez een hak zet. “Pas toen ontstond in zekere zin de wauw-factor, nadat we eerder die week natuurlijk al de rode leiderstrui in bezit hadden gehad. Maar ook zeker omdat wij wisten dat Tom in het begin van de etappe was gevallen. Hij heeft die bewuste rit gereden op zijn reserve-fiets. Dus zónder gegevensmeter of iets erop. Met andere woorden: die dag heeft hij gekoerst op gevoel en met het hart. Dat was voor iedereen wel een openbaring, van: ‘ZO! Die heeft een sterke stap gezet’. De druk om te winnen was er gelijk af, enorm kicken was dat!”

In de rit die Tom won reed hij op z’n reserve-fiets, zonder krachtmeter. Hij koerste die dag met het hart

We maken een sprongetje. Nadat onze landgenoot in en rond Burgos via de tijdrit de leiderstrui herovert, gelooft heel Nederland in een eindzege. Helaas kapituleert Dumoulin op de voorlaatste dag alsnog. Stamsnijder schetst het beeld van die avond: “Verschrikkelijk. Er heerste gewoon een grafstemming. Je werkt ergens naartoe en gaat erin geloven. Je weet dat het mogelijk is. Maar je weet ook dat alles mee moet zitten, de kopman mag nooit een slechte dag hebben. Tom was gewoon al een paar dagen niet lekker. En dat kán gebeuren in zijn eerste grote ronde, althans: de eerste keer dat hij voor een klassement gaat. Alleen is het enorm zuur dat het net op de laatste dag is die er toe doet, dat hij juist dan niet kan volgen. Wat hij echt de gehele Vuelta perfect heeft gedaan. Dan valt een ieders droom in duigen, niet alleen die van Dumoulin. Ik bedoel: we zijn zo’n hecht team, dat we in de loop van die drie of vier weken erin zijn gaan geloven. Dan is het enorm pijnlijk als het net op de laatste dag misloopt.”

De volgende ochtend, met de slotrit naar Madrid, heeft niemand zin om te koersen. Toch besluiten ze om nog een laatste keer de schouders eronder te zetten. “We waren het ook verplicht aan John. Een groot kampioen, hoe hij zichzelf in de bergen volledig wegcijfert voor de ploeg. Ook voor hem wil je dan nog eens de longen uit je lijf rijden, omdat het hem nog niet gelukt is een etappe te winnen. Als het uiteindelijk toch lukt, is dat super mooi”, legt de Bornerbroeker het contrast tussen verliezen op zaterdag en winnen op zondag uit.

Stamsnijder krijgt bijzondere lof en waardering
Met drie ritzeges op zak en tot drie keer toe de rode leiderstrui in bezit, kan Giant-Alpecin gerust spreken van een geslaagde Vuelta. En daarin speelt Stamsnijder een uiterst dankbare rol. “Ik kreeg tijdens en na de Vuelta complimenten van de hele staf en alle jongens, maar ook van concurrerende teams. Normaal gesproken ben ik onderdeel van de sprintploeg binnen Giant-Alpecin, of ben ik een controlerende renner voor het klassement. Dat houdt in dat je vluchtersgroepjes onder controle houdt en ze daarna terugrijdt. Maar er is wel een wezenlijk verschil: een combinatie van beide is bijna niet te doen. Als je dan dubbelop werk moet doen – dus én werken voor de sprinttrein én de klassementsrenner helpen, je hebt dus eigenlijk nooit geen rust – dan helpt af en toe zo’n rode trui om je moraal te boosten.”

Ik kreeg voor mijn werk zelfs complimenten van andere ploegen!

“Ik had ook achteraan het peloton kunnen zitten en elke keer de pijntjes in de benen kunnen voelen. Maar als je een doel hebt om voor te strijden, kun je beter anderen pijn gaan doen op kop van het peloton. Dan voel je je eigen pijn ook niet zo. Als je dan later in de gruppetto zit, je iedereen hoort klagen dat het zo hard ging, waarom het zo hard ging en dat ze moe zijn, dan is dat bevredigend. En weet je: ik ben geen slechte klimmer. Bergetappes kan ik heel gemakkelijk overleven. Mijn rustdagen in een grote ronde zijn vaak juist die ritten. Dan doe ik lekker rustig aan. Ik kan er ook voor kiezen om verder omhoog te rijden met de betere klimmers, maar daar word ik niet voor betaald. Ik moet de dag erna er weer staan voor de sprinters. In het begin van de bergetappes let ik goed op, maar zodra ik denk: ‘Muahw, dit is een mooi groepje om te lossen’, dan ga ik erin zitten. Op die manier weet ik voor mezelf altijd heel erg veel energie te besparen. “

Dat zat er voor Stamsnijder dit keer dus niet in. “Nee, die kans krijg je niet als je een leiderstrui in het bezit hebt. Dan heb je geen keuze. Dan moet je vanuit de start tot aan de voet van de laatste col – of een berg eerder, als daar de koers al ontploft – erbij blijven. Het is dan mijn taak om ervoor te zorgen dat de kopgroep niet te veel ruimte krijgt, maar dat ze ook niet heel snel worden ingelopen. Of dat ik bijvoorbeeld even bidonnen moet halen, of Tom uit de problemen houd. In feite zit je dan dus altijd met je snufferd in de wind, omdat er altijd iets te doen is. Maar het is wel schitterend om te doen! Helemaal om achteraf van je collega’s de waardering te krijgen, dat het indrukwekkend is wat  je doet.”

Kritiek over te weinig klimmers te makkelijk
Ondanks de goede prestaties, krijgt Giant-Alpecin ook kritiek uit Nederland. Dumoulin zou te weinig ondersteuning krijgen in de bergen. “Als we vooraf alles wisten, dat we geweten hadden wat hij ging presteren, dan was er waarschijnlijk een klimmer extra meegegaan. Maar dat weet je dus niet. In de persoon van Lawson Craddock hadden we er één jongen bij die Tom bergop zou kunnen ondersteunen. Maar die is zelf ook nog jong, dat was ook een kwestie van: ‘Kijk maar hoe ver je kunt komen en we zien wel’. Dus op dat gebied was er totaal geen rekening gehouden met het scenario dat Tom het zó goed zou doen. Om nu maar te zeggen dat de hele ploeg gefaald heeft op het feit dat er geen klimmer extra was… Dat is wel heel erg makkelijk.”

“Bij ons in de ploeg is er maar één klimmer die normaal gesproken bij de beste vijftien klimmers van de wereld hoort. Aan zo’n renner, ja, daar heeft Tom nog iets aan”, gaat Stamsnijder verder. “Voor de rest is hij deze Vuelta heel erg goed bijgestaan. Maar ja, vindt maar eens iemand die bij de beste vijftien klimmers van de wereld hoort. Daar zit een prijskaartje aan. Dat zijn renners die ook zélf uitslagen kunnen rijden. De enige bij ons in de ploeg die daaraan voldoet, is Warren Barguil. Maar die zet je pas in als je serieus en zeker weet dat zoiets als nu gaat gebeuren. Om dan te zeggen dat Tom daardoor de Vuelta heeft verloren? Nee. Hij heeft de Vuelta verloren omdat hij tegen het einde ziekig was. Als Barguil er wel was geweest, had hij misschien tussen plek drie en vijf geëindigd, in plaats van zesde.”

Tom heeft de Vuelta niet verloren door te weinig steun in de bergen

Volgens Stamsnijder is deze Vuelta juist een eye-opener geweest. “Mensen die zeggen: ‘De hele ploeg moet vol klimmers’. Dan snap je het dus niet. Als een klassementsrenner in goede vorm is en gewoon fit is, dan verliest hij de meeste tijd buiten de echte bergetappes om. Dan heb je juist – denk ik – heel veel aan jongens die handig zijn in het peloton, in combinatie met veel beulswerk. Een mooi voorbeeld is het positioneren van Tom, om hem vooraan aan de voet van een berg af te zetten. Veel teams rijden met z’n tienen vooraan om de kopmannen te beschermen. Dat kun je doen, maar dat is vrij arbeidsintensief. Wij dachten dan vaak: ‘Weet je wat, wij blijven lekker uit de wind en in de schaduw.’ Vervolgens kozen we er dan voor om in de laatste twee kilometer naar voren te schieten. Dan houden we Tom daar en heb je relatief weinig energie gestopt in het positioneren van je kopman. Dat is een andere aanpak dan de klassieke manier, maar meer een soort sprinterstactiek. En daar hebben we bij ons in de ploeg specialisten voor, met jongens als Degenkolb, Koen de Kort, Johannes Fröhlinger, Luka Mezgec en Zico Waeytens.”

Vriendenploeg die handelt naar vermogen
Ook roemt Stamsnijder de kracht van Giant-Alpecin, wat volgens hem aan de basis van deze prestaties staat. “Wij zijn niet bang om fouten te durven maken. En aan de hand van deze fouten, wordt alles geanalyseerd. Je kunt er daarom vergif op innemen dat er een wel doordachter team naar een volgende grote ronde wordt gestuurd. Tenminste, als we voor een klassement gaan. Maar ik denk dat het veel interessanter is om te zien hoe ver wij als sprintersploeg, met een hele goede kopman en zonder echte klimmers, al kunnen komen in een grote ronde. Ik vind dat dit mensen veel meer aan het denken moet zetten. Als je kijkt naar wat wij presteren met ons budget, dan moeten andere ploegen misschien de manier van hoe je een grote ronde-ploeg bij elkaar zet wel veranderen.”

Tijdens de Vuelta hebben we onze zwakte gebruikt, om het in ons voordeel te laten werken

Met tactiek kun je het grote geld dus overvleugelen, bewees de Duits-Nederlandse formatie deze Ronde van Spanje. “Wat wij deze Vuelta hebben gedaan, is onze zwakte gebruiken om het in ons voordeel te laten werken. Iedereen wist dat wij geen mannen hadden voor in de bergen. Dus wat Tom dan deed, was zijn meest gevaarlijk concurrent opzoeken, die ook de beste klimmers/helpers had. Daar zat hij strak in het wiel. Als Tom dan net zo goed of beter is als Fabio Aru, dan kan Aru met zijn beste klimmers niets doen. Je kunt nog zo veel geld hebben en nog zo goed zijn: een ploeg is net zo sterk als hun beste man. Wanneer je dus een hele sterke kopman hebt, dan is een superteam soms niet eens nodig. En ik denk dat dit ook wel een dikke pluim is naar Tom. Hoe hij op zo’n jonge leeftijd, zo volwassen heeft gekoerst. Hij is nooit in paniek geraakt en heeft ons allemaal kunnen motiveren om boven onszelf uit te stijgen.”

De lastige slotvraag die rest is of Dumoulin de Vuelta had gewonnen wanneer hij fit was gebleven. “Ja”, zegt Stamsnijder resoluut. “Maar, dat is persoonlijk. Tom is zo’n killer, dan had hij zich vastgebeten in het wiel van Aru. Maar dat heeft hij ook eerder aangetoond. Bovendien waren de beklimmingen in die laatste rit niet bijzonder lastig, qua stijgingspercentages. Als Tom fit was geweest, had hij op die beklimmingen in het wiel gezeten en hadden ze hem er nooit meer afgereden. Ik denk wel dat de manier waarop vooral Tom – maar ook de ploeg – gekoerst heeft, elke dag met het mes tussen de tanden, tot de verbeelding sprak. Misschien hebben we af en toe jeugdig dom gekoerst en veel energie verspild, maar dat is wel attractief. Dat is ook iets wat Dumoulin zelf heeft gezegd: ‘Ik ben geen klassementsrenner die alleen maar volgt’. Daarom is hij denk ik ook zo gevaarlijk. Én voor ons als team maakt dat het leuk om voor hem te koersen. Met Tom Dumoulin is er nooit een saai moment.”

Dit artikel delen:

29 Reacties

bartje 19 september 2015 om 12:22

Prachtig interview weer. Enthousiaste gozer van een prachtige ploeg.

richardm 19 september 2015 om 12:27

Weer zo’n mooi interview, complimenten!

Vraagje: Hoe kan het dat Thijs Zonneveld in zijn column over de vermogens van Dumoulin wel cijfers heeft over etappe 9, maar Stamsnijder zegt dat hij op een reserve fiets reed en geen vermogensmeter had?

Arry1337 19 september 2015 om 12:33

Leuk interview, ook mooi om het een keer vanuit het perspectief van de knecht te zien

topgear1977 19 september 2015 om 12:39

Mooi interview weer. Bedankt WF, ik lees het altijd graag.

Plaggie 19 september 2015 om 13:03

@richardm
Omdat feit en fictie altijd een beetje door elkaar heen lopen in colums. Zeker die van Thijs Zonneveld.

Arema Pro Cycling Team 19 september 2015 om 13:20

Gaat wel erg veel over Dumoulin ;)

ikbenprocycling 19 september 2015 om 13:41

1e keer even vlug doorheen geneusd (afleidend al die dames in bh ernaast): Goed verhaal van Tom.
1 dingetje nu: over keurig afzetten aan de voet van de col. Mooi, maar wat als dat de een-na-laatste col van de dag is ? Kwetsbare toestand waarmee je minuten verliest (en dus tours verliest), tenzij de kopman in blakende vorm verkeert en de hele finale op eigen kracht kan blijven plakken om geen tijd te verliezen. Het kan niet zijn dat dat het toekomstig strijdplan voor Tom D is t.o.v. Astana en Sky blokken, maar dat zal Tom S wel niet bedoelen. Inderdaad zijn superklimknechten dun bezaaide dure jongens.

Wilmerus 19 september 2015 om 13:50

Heeft een verkouden rondemiss Tom de ronde gekost?

Youri IJnsen 19 september 2015 om 13:50

@ikbenprocyclist

Dat zegt Tom ook niet. In deze ronde was er echter geen extra steun bergop, waardoor dit de te volgen tactiek was. En als het Aru niet lukt om van Dumoulin af te komen, is die extra kracht dus helemaal niet nodig. Precies zoals Stamsnijder het verwoord ;)

schipperaar 19 september 2015 om 14:17

Goede strategie, kan zien dat hele team meedenkt en zich voor elkaar opoffert, wordt leuk morgen.

vlek 19 september 2015 om 14:36

@ Youri; nu moesten ze inderdaad wel op die manier koersen. Hij vertaalt het echter ook naar de toekomst en ziet hun koerswijze als een voorbeeld voor alle ploegen die met beperkte middelen een klassementsploeg willen bouwen. De vraag is daarnaast in welke mate er sprake is van een tactiek? Dat zie ik niet helemaal. Ik denk dat er met bewondering naar de inzet van de ploeggenoten van Dumoulin die boven zichzelf uitstegen is gekeken. Ik denk echter niet dat er veel ploegen tot de conclusie zijn gekomen dat dit soort selecties om een kopman formeren een weg is die je tactisch gezien in moet slaan. Je schrijft dat met tactiek hier het grote geld is overvleugeld, maar heeft het op de belangrijkste dag misschien niet juist een podium plek gekost?

schipperaar 19 september 2015 om 14:55

Hij geeft hierzelf aan dat Barquil de boel ook niet had kunnen redden, in goede doen had Aru hem er nooit afgereden zoals hij hier zegt, al zullen daar ongetwijfeld de meningen weer over verdeeld zijn.

vlek 19 september 2015 om 14:57

Hij geeft hier zelf aan dat Barguil misschien een podium plek had kunnen redden.

Youri IJnsen 19 september 2015 om 15:18

@Vlek

Nee, al hoewel ik je zin met ‘geld’ en ‘gekost’ er eentje vind om duimen en vingers bij af te likken. Als Dumoulin fit had geweest, dan was het – volgens Stamsnijder – een flinke kluif geweest voor Aru om Dumoulin nog uit het rood te rijden. Barguil had inderdaad een podiumplek kunnen redden, dat klopt. Maar Giant-Alpecin heeft deze ronde bewezen dat je niet vier klimmers nodig hebt om voor een klassement te kunnen rijden. Juist daar doelt Stamsnijder vooral op.

Pierre92 19 september 2015 om 15:25

Hoe zit het met de vermogensmeting op dag 9, toen TD won? Me dunkt dat Stamsnijder wel zal weten of TD die 11 minuten
heeft ‘opgenomen’. Beetje toevallig ook dat de waardes van dag 2 identiek waren: 460 Watt.

vlek 19 september 2015 om 15:28

Uiteraard is dat niet noodzakelijk. Zeker buiten het podium eindigen regelmatig renners die in de bergen geen ondersteuning hebben. De vraag blijft alleen in hoeverre daarbij sprake is van tactiek en op welke manier dat een voorbeeld zou moeten zijn voor andere ploegen. Ik zou het zoals gezegd eerder in de tomeloze inzet zoeken, die een inspiratie zou kunnen zijn voor andere ploegen. Uiteindelijk is het voor podiumkandidaten gewoon een nadeel om in de echte bergritten niemand bij zich te hebben. Tactisch kun je dat misschien nog een beetje opvangen door renners vooruit te sturen zodat ze later nog van dienst kunnen zijn, maar dan nog zou ik het overvleugelen van het grote geld niet direct zien.

schipperaar 19 september 2015 om 15:36

@vlek
Ook het voordeel tijdrijder te zijn, met voorsprong op aru hoefde hij alleen maar zijn wiel te volgen, de meest ideale knecht op dat moment.
Wordt vaak overdreven dat je niet zonder knecht kan in het gebergte.

vlek 19 september 2015 om 15:42

Eens met die laatste zin. Tegelijkertijd wordt het ‘alleen volgen van Aru’ wat onderschat.

xistnc 19 september 2015 om 15:48

Vraag is ook hoe maatgevend deze Vuelta is voor andere grote rondes. Het peloton is van gemiddeld wat mindere kwaliteit, de toppers waren overwegend vermoeid en het parkoers bestaat grotendeels uit ritten met een relatief eenvoudige aanloop naar een explosieve slotklim.

schipperaar 19 september 2015 om 15:49

@vlek
Aru probeerde meermaals te ontsnappen en verspeelde daardoor ook veel krachten. Daarbij alleen vooruit blijven kost nog meer kracht als je ploeg er al afgereden is. Hopelijk gaan meerdere ploegen hun tijdrijders ook inzetten id bergen, alles komt aan op wattages en niet op gewicht.

vlek 19 september 2015 om 15:52

Alleen vooruit blijven kost inderdaad veel kracht, daarom ook dat die rijke ploegen veel klimmers om hun kopman formeren. Kan zomaar eens van pas komen dat je ploeger op doorslaggevende momenten niet vanaf is gereden.

schipperaar 19 september 2015 om 15:54

Itgst de Tour was er vanaf dag een strijd wat het zoveel zwaarder maakte dan de tour. Hopelijk zijn ze uitgerust in Juli volgend jaar.

schipperaar 19 september 2015 om 15:57

@vlek
Teveel kan ook int nadeel werken, als landa aru de zege niet zou gunnen, of het echt vrienden zijn…..?

klootje kriekeljon 19 september 2015 om 16:59

Dumoulin heeft zijn wattages vrijgegeven van deze Vuelta:

http://static0.ad.nl/static/photo/2015/6/3/7/20150919110156/base_3296677.png

schipperaar 19 september 2015 om 20:39

@klootje
Thanks, blijkt wel dat Stamsnijder volkomen gelijk had, zijn wattage daalde gigantisch op de laatste klim. Met 400/450 waarden had Astana het nakijken gehad, doodzonde.

Laatste nieuws

Materiaalzone

Populair