Voorbeschouwing: Ronde van Lombardije 2022 – Vingegaard en Pogacar treffen elkaar weer

Voorbeschouwing: Ronde van Lombardije 2022 – Vingegaard en Pogacar treffen elkaar weer

foto: Cor Vos

zaterdag 8 oktober 2022 om 12:00

Het wielerseizoen 2022 zit er bijna op. Maar voordat de gordijnen van het grote koerstheater kunnen sluiten, moet eerst natuurlijk de Ronde van Lombardije nog verreden worden. We stoppen pas als we een opvolger kennen van Tadej Pogačar. De Sloveen staat zaterdag aan de start om zijn titel te verdedigen, maar gemakkelijk gaat hij het niet krijgen tussen Bergamo en Como. Er zijn genoeg kapers op de kust. WielerFlits blikt vooruit!

Historie

De Ronde van Lombardije werd geboren op 12 november 1905. Oorspronkelijk heette ze ‘Milaan-Milaan’, maar vanaf 1907 stond er gewoon Il Lombardia in haar paspoort – de naam waaronder we haar nu nog altijd kennen. Ze was de derde in een gezin van uiteindelijk vijf kinderen, die we pas later als verwanten zouden herkennen en de ‘Monumenten’ gingen noemen. Luik-Bastenaken-Luik (1892) en Parijs-Roubaix (1896) zijn ouder, Milaan-San Remo (1907) en de Ronde van Vlaanderen (1913) jonger.

Hoewel Luik-Bastenaken-Luik en Parijs-Roubaix vanwege hun leeftijd dus eigenlijk de meeste reden hebben om wat weemoedig te worden, is de Ronde van Lombardije de melancholicus van het stel. Sinds jaar en dag is ze het symbool van de vergankelijkheid. Dat heeft natuurlijk alles te maken met het seizoen waarin ze verjaart: de herfst. La corsa delle foglie morte noemen ze haar in Italië, ‘de koers van de dode bladeren’. In het Nederlands wordt eufemistisch van ‘vallende bladeren’ gesproken.

Een typisch herfstbeeld uit de Ronde van Lombardije – foto: Cor Vos

In de jeugdjaren van Il Lombardia vond haar jubileum vaak plaats in november, maar later is de viering langzaam maar zeker een beetje naar voren gehaald. Sinds 1937 vindt ze – enkele uitzonderingsjaren daargelaten – steevast plaats in oktober. Ondanks deze verandering is de Ronde van Lombardije altijd de afsluiter van het wielerjaar gebleven.

Alhoewel, loopt de kalender niet nog een tijdje door? “Zoals alles vóór de Omloop niet telt, telt alles na Lombardije ook niet”, beantwoordde Frank Heinen die vraag vorig jaar in HP De Tijd. Hij schreef dit op 10 oktober 2021, daags na de overwinning van Tadej Pogačar in de 115de editie. Heinen is die dag duidelijk in de greep van de wielerweemoed, zo blijkt in de volgende passage van zijn column. Hier verwoordt hij een gevoel dat iedere wielerliefhebber tot op zekere hoogte zal herkennen:

“Bij het slot van elk wielerseizoen zakt de lift van je gemoed een paar verdiepingen. Pas als de dagen beginnen te lengen, begin februari, zal je er pas weer een beetje gat in beginnen te zien. Wat dat betreft, is het wreed dat een wielerjaar eindigt met zo’n meesterwerk van een wedstrijd. Een laatste keer wordt je datgene ingepeperd waarvan je maandenlang verstoken zult blijven.”

Pogačar won de editie van 2021 – foto: Cor Vos

Hoe krijgt een wedstrijd de status van ‘meesterwerk’? Veel factoren spelen daarbij een rol, maar een erelijst vol met grote namen is de eerste en voornaamste voorwaarde. Bij de Ronde van Lombardije zit dat wel goed. Kijken we naar de eerste jaren van de koers, dan zien we na twee Italianen – Giovanni Gerbi en Cesare Brambilla – gelijk diverse grootheden uit het buitenland. Gustave Garrigou (1907), François Faber (1908), Henri Pélissier (1911, 1913 en 1920), Philippe Thys (1917) zijn allen ook Tour de France-winnaars.

In het Interbellum triomferen (op Pélissier na dus) enkel Italianen. De Ronde van Lombardije wordt het terrein van de campionissimo’s. Costante Girardengo en Gino Bartali zijn beiden drie keer aan het feest, Alfredo Binda is vier keer de beste. In het begin van de jaren twintig zijn er ook nog twee zeges voor Giovanni Brunero. Brunero is ietwat vergeten, maar terecht is dat niet. Hij verdient een plekje in het wielerpantheon. Naast zijn successen in Lombardije, won hij onder andere Milaan-San Remo en drie keer de Giro d’Italia. Bovendien is zijn (tragische) levensverhaal, dat hier te lezen is, zeer de moeite waard.

Brunero, die naar eigen zeggen was ‘geboren om te lijden’, overleed op 39-jarige leeftijd aan de gevolgen van een slepende ziekte. Dat doet enigszins denken aan de al even tragische Fausto Coppi. Coppi stierf op 4 januari 1960, toen hij veertig jaar oud was. Ruim vijf jaar eerder had hij voor de vijfde keer de Ronde van Lombardije op zijn naam geschreven. Hij ging daarmee Binda voorbij wat betreft het aantal zeges in Il Lombardia en is tot op de dag van vandaag recordhouder.

Nibali op weg naar zijn tweede zege in Lombardije – foto: Cor Vos

Na de oorlog kwamen King Kelly en Il Piccolo Principe het dichtst in de buurt bij keizer Coppi: Sean Kelly en Damiano Cunego waren elk goed voor drie zeges. Van de nog actieve renners hebben enkel Vincenzo Nibali en Philippe Gilbert meer dan één Ronde van Lombardije op hun palmares. Beiden wonnen al twee keer, maar beiden hangen ze ook bijna hun fiets aan de wilgen. Nibali staat zaterdag aan het vertrek en kan – in zijn laatste profkoers ooit – dus nog op gelijke hoogte komen met Kelly, Cunego en consorten.

Bij de andere tweevoudige winnaars zien we twee Belgen en één Nederlander. Een van de Belgen is uiteraard Eddy Merckx, de ander is – ook niet heel verrassend – Roger De Vlaeminck. En met de Nederlander doelen we vanzelfsprekend op Jo de Roo, die in 1962 en 1963 de gelukkige was. Nou ja, de ‘gelukkige’…? “Ik denk dat ik kwader was dan gelukkig”, zei De Roo in 2005 tegen Jean Nelissen. Terwijl De Roo materiaalpech had, hadden de Italiaanse tifosi titelverdediger en thuisrijder Livio Trapè de Muro di Sormano opgeduwd. Gelukkig kon De Roo terugkeren en zijn concurrent kloppen in de sprint.

Tot slot, mogen ook de andere enkelvoudige winnaars uit de Lage Landen niet ongenoemd blijven: Rik Van Looy (1959), Emile Daems (1960), Herman Van Springel (1968), Jean-Pierre Monseré (1969), Fons De Wolf (1980), Hennie Kuiper (1981) en Bauke Mollema (2019) staan voor eeuwig op de erelijst van de Ronde van Lombardije. Zij zullen sindsdien anders naar de wedstrijd gekeken hebben dan wij, gewone mensen. Voor hen is de koers geen symbool van de vergankelijkheid meer, maar eerder het tegendeel: een herinnering aan hun onsterfelijkheid.

Eeuwige roem voor Bauke Mollema – foto: Cor Vos

Laatste tien winnaars Ronde van Lombardije
2021: flag-si Tadej Pogačar
2020: flag-dk Jakob Fuglsang
2019: flag-nl Bauke Mollema
2018: flag-fr Thibaut Pinot
2017: flag-it Vincenzo Nibali
2016: flag-co Esteban Chaves
2015: flag-it Vincenzo Nibali
2014: flag-ie Daniel Martin
2013: flag-es Joaquim Rodríguez
2012: flag-es Joaquim Rodríguez


Vorig jaar

Primož Roglič, Julian Alaphilippe en Tadej Pogačar begonnen als grote favorieten aan de 115e editie van de Ronde van Lombardije, die in Como van start ging. In de beginfase reed er een kopgroep met tien renners weg uit het peloton. Daarbij zaten met Jan Bakelants, Victor Campenaerts en Tim Wellens drie Belgen. Verder schaarden ook Thomas Champion, Mattia Bais, Domen Novak, Chris Hamilton, Amanuel Ghebreigzabhier, Andrea Garosio en Davide Orrico zich bij dit tiental, dat een voorsprong van meer dan vijf minuten bij elkaar reed.

De kopgroep rijdt langs het Comomeer – foto: Cor Vos

Tot de beklimming van de Dossena bleef deze koerssituatie intact. Aldaar ontplofte de wedstrijd voor de eerste keer. Van voren en van achteren. Waar Bakelants in de kopgroep de boel uit elkaar trok, gingen Andrea Bagioli en Eddie Dunbar vanuit het peloton in de aanval. Zij kwamen weliswaar niet weg, maar hun actie zorgde er wel voor dat de achterdeur van het pak wagenwijd openstond.

In de kopgroep bleven Bais, Bakelants, Ghebreigzabhier, Hamilton, Novak en Garosio over op de top van de Dossena, maar hun voorsprong was inmiddels geslonken naar anderhalve minuut. Een hergroepering liet dan ook niet lang op zich wachten. Met nog 55 kilometer te gaan werden zij ingerekend door het peloton en kon de finale echt beginnen. Aan de voet van de Passo di Ganda bepaalde Tiesj Benoot – toen nog in dienst van Team DSM – het tempo voor Romain Bardet, die blijkbaar over goede benen beschikte.

Benoot nog in de kleuren van Team DSM – foto: Cor Vos

De Fransman bewees dat even later door mee te springen met aanvallen van eerst Nibali en daarna Pogačar. Bardet kon de tweevoudig Tourwinnaar even volgen, maar uiteindelijk moest ook hij de ontketende Sloveen laten gaan. Laatstgenoemde kwam met een halve minuut voorsprong boven op de Ganda. Terwijl Pogačar dus alleen voorop reed, had zijn landgenoot Roglič het moeilijk. Net voor de top leek hij zelfs even te moeten passen in de groep met achtervolgers, maar op hangen en wurgen kon hij toch nog aanhaken.

In de afdaling was het Fausto Masnada die wegreed uit die groep. De Italiaan van Deceuninck-Quick-Step slaagde er na een lange achtervolging in om de kloof met Pogačar te dichten, waardoor we op 15 kilometer van de meet twee kanshebbers op de zege in de Ronde van Lombardije hadden. Achter hen was de verstandhouding matig. Roglič, Jonas Vingegaard, Adam Yates, Michael Woods, Alejandro Valverde, Bardet en Alaphilippe draaiden soms goed rond en kwamen dan snel dichterbij, maar te vaak stokte de samenwerking. Daardoor liep hun achterstand op een gegeven moment op tot 50 seconden – te veel om nog goed te maken, zo bleek.

Pogačar en Masnada naderen de finish – foto: Cor Vos

In de laatste kilometers vielen zowel Pogačar en Masnada nog een keer aan, maar beide renners konden elkaar niet afschudden. Na meer dan 239 kilometer zou een sprint de winnaar uitwijzen. Zonder al te veel moeite kon de Sloveense Tourwinnaar de versnelling van Masnada op 150 meter van de streep opvangen, waardoor hij na Luik-Bastenaken-Luik zijn tweede monument van het jaar won. Bijna een minuut later won Yates de sprint voor de derde plek.

Uitslag Ronde van Lombardije 2021
1. flag-si Tadej Pogačar (UAE Emirates) in 6u1m39s
2. flag-it Fausto Masnada (Deceuninck-Quickstep) z.t.
3. flag-gb Adam Yates (INEOS Grenadiers) op 51s
4. flag-si Primož Roglič (Jumbo-Visma) z.t.
5. flag-es Alejandro Valverde (Movistar) z.t.


Parcours

Tot 1961 had de Ronde van Lombardije de start en finish steevast in Milaan en vervolgens was het traject Milaan-Como jarenlang vaste prik, een uitstapje naar Seveso in 1977 daargelaten. Vanaf halverwege de jaren tachtig verandert de organisatie echter regelmatig van parcours. In 2020 reden de renners bijvoorbeeld van Bergamo naar Como, in 2021 van Como naar Bergamo en dit jaar… weer van Bergamo naar Como.

Vergeleken met vorig jaar is het parcours dus flink veranderd, maar ook ten opzichte van 2020 zijn er de nodige wijzigingen. Dat blijkt alleen al uit de afstand: toen moesten de renners 231 kilometer afleggen, nu is dat 253 kilometer. Bovendien is ook de opbouw van de wedstrijd anders. Dit keer geen omweg over vlakke wegen na de start in Bergamo, maar gelijk de heuvels in.

De Forcellino di Bianzano (6,3 km aan 5,3%), Passo di Ganda (9,3 km aan 7,1%), Dossena (5,5 km aan 4,9%), Forcella di Bura (18,8 km aan 2,5%) en Colle di Berbenno (4,4 km aan 6,3%) liggen allemaal in de eerste honderdtwintig kilometer van de koers. Die tweede beklimming, de Passo di Ganda, was een jaar geleden trouwens nog de grote scherprechter. Hier maakte Tadej Pogačar destijds het verschil.

Vanaf de top van de Colle di Berbenno, bijna halverwege de wedstrijd, volgt een lang tussenstuk. Ruim zestig kilometer lang hoeft nauwelijks geklommen te worden. Pas op zeventig kilometer voor het einde doemt er weer een beklimming op, en niet zomaar één: de Madonna del Ghisallo (8,7 km aan 5,4%). Dat is niet de zwaarste klim van de dag, maar wel de meest mythische. De Italiaanse schrijver Gianni Brera noemde de Ghisallo een ‘ruimteschip voor de armen’, omdat de berg iedereen met een fiets in staat stelde om op te stijgen tot in de hemel.

De hemel, op 758 meter boven zeeniveau? Het ging Brera niet om de top op zich en de letterlijke hoogte ervan, maar om het kerkje dat er staat. De Madonna del Ghisallo (de klim zelf heet eigenlijk de Colle del Ghisallo, maar laten we dat gauw weer vergeten) werd in 1949 door paus Pius XII uitgeroepen tot beschermheilige van wielrenners. Sindsdien is het een bedevaartsoort voor fietstoeristen. In het kerkje brandt een eeuwige vlam voor gestorven renners en zijn verschillende relikwieën te zien, zoals de verwrongen fiets waarmee Fabio Casartelli verongelukte in de Tour de France van 1995.

Wielerpelgrims op de Ghisallo tijdens Il Lombardia 2021 – foto: Cor Vos

De renners zullen zaterdag geen tijd hebben om een kijkje te nemen in dit wielerheiligdom, zij naderen de ultieme finale. Al duurt het nog wel even voor de volgende klim zich aandient. De San Fermo della Battaglia (2,8 km aan 6,7%), die terug is van een jaar weggeweest, begint namelijk pas zo’n dertig kilometer na de top van de Ghisallo. Eenmaal aan de voet, zal er echter geen rustpunt meer komen.

Direct na de afdaling van de Battaglia, als de streep in Como voor een eerste maal gepasseerd is, komen de coureurs namelijk nog een oude bekende tegen: de Civiglio (4,1 km aan 10,1%). In 2019 begon Bauke Mollema hier aan zijn succesvolle solo, in 2020 zagen we hem samen met twee ploeggenoten lossen bij Aleksandr Vlasov, George Bennett en Jakob Fuglsang. Net als in die jaren, volgt ook dit jaar na de Civiglio nog de Battaglia. Die moet deze editie dus twee keer overwonnen worden. De laatste keer ligt de top op een dikke vijf kilometer van de streep in Como.

Zaterdag 8 oktober, Ronde van Lombardije: Bergamo – Como (253 km)
Start: 10.10 uur
Finish: tussen 16.35 en 17.25 uur


Favorieten

Het parcours van de Ronde van Lombardije is flink veranderd ten opzichte van vorig jaar, maar een andere winnaar hoeft dat niet per se op te leveren. Titelverdediger Tadej Pogačar is ondanks alle wijzigingen gewoon de topfavoriet. De Civiglio in plaats van de Passo di Ganda? Waarschijnlijk maakt het hem weinig uit. Op een goede dag kan Pogačar de tegenstand overal pijn doen. En mocht hij zich onverhoopt niet los weten te weken, dan kan hij altijd nog vertrouwen op zijn sprint. Na een zware koers is de Sloveen razendsnel.

Pogačar bewees dat onlangs nog in de GP de Montréal en Tre Valli Varesine, die hij beide wist te winnen. Die laatste koers werd afgelopen dinsdag verreden, wat duidt op een uitstekende vorm bij de tweevoudig Tourwinnaar. Een stuk beter alvast dan vorig jaar, toen hij in aanloop naar Il Lombardia niet echt wist te imponeren. Toch bleek afgelopen zaterdag dat de huidige Pogačar zeker niet onverslaanbaar is.

Pogačar was Van Aert de baas in Montréal – foto: Cor Vos

Sterker nog, Enric Mas maakte gehakt van de UAE-kopman in de Giro dell’Emilia. Op de voorlaatste beklimming van de San Luca hing Pogačar al aan het elastiek, op de slotklim gooide Mas hem met een splijtende demarrage definitief overboord. Als we louter afgaan op dat laatste beeld, zouden we de Spanjaard eigenlijk boven de Sloveen moeten plaatsen in onze sterrenverdeling. Per slot van rekening werd Mas ook nog tweede in de voorbije Vuelta a España.

Maar de Movistar-renner gaf zelf al een goed argument waarom dat een fout zou zijn: de Ronde van Lombardije is bijna zestig kilometer langer dan de Giro dell’Emilia. Pogačar heeft zich in dergelijke koersen al bewezen, Mas nog niet. De Giro dell’Emilia is zelfs de eerste eendaagse op zijn palmares. Bovendien moeten we onthouden dat Pogačar tijdens de Giro dell’Emilia net een paar dagen terug was uit Australië, waar hij kort daarvoor het WK had gereden. De jetlag was wellicht nog niet helemaal verwerkt.

Mas was veruit de sterkste op de San Luca – foto: Cor Vos

Net als Mas, weet ook Jonas Vingegaard hoe het is om Pogačar te kloppen. In de Tour de France troefde de Deen de gedoodverfde winnaar af. Nadien kwam Vingegaard lange tijd niet in actie, maar in de CRO Race keerde hij terug in koers. En niet zonder succes, want hij won twee ritten. Door het spel der bonificaties glipte de eindzege op de slotdag door zijn vingers. Toch zal de kopman van Jumbo-Visma niet ontevreden terugkijken op zijn comeback. Hij weet dat hij klaar is voor De koers van de vallende bladeren.

Ook klaar voor zaterdag: Alejandro Valverde. De 42-jarige Spanjaard stopt na de Ronde van Lombardije als profwielrenner, maar wie zijn uitslagen van de afgelopen anderhalve week erbij pakt, zou zeggen dat hij in de bloei van zijn carrière is. Tweede in de Coppa Agostoni, vierde in de Giro dell’Emilia, derde in de Tre Valli Varesine – dat is geen onverdienstelijk rijtje. En toch zal El Imbatido – de naam zegt het eigenlijk al – een klein beetje balen. Hij heeft immers nog niet gewonnen tijdens zijn afscheidstournee. Misschien moest het zo zijn, zodat hij in de Ronde van Lombardije kan afsluiten met een knal. Hij kan een laatste leemte vullen op zijn ellenlange erelijst.

Zegt Valverde adiós met een overwinning? – foto: Cor Vos

De ‘oudjes’ roeren zich de laatste tijd. Achter Valverde (en Sjoerd Bax, laten we dat vooral niet ongenoemd laten) eindigden ook Domenico Pozzovivo (39), Rigoberto Urán (35) en Vincenzo Nibali (37) in de top-10 van de Coppa Agostoni. Allen staan ze zaterdag weer aan de start en allen maken ze een kans. Tweevoudig winnaar Nibali rijdt net als Valverde de laatste koers uit zijn loopbaan en is altijd in staat tot iets geks, maar Pozzovivo en Urán hebben een klein streepje voor op basis van het recente verleden.

Vooral vanwege de Giro dell’Emilia, waar Nibali (dat moet gezegd) niet aan de start stond. Pozzovivo werd hier knap derde, Urán kwam als vijfde over de streep. In Tre Valli Varesine eindigden beiden ook nog in de top-10. Dalen we verder af in de geschiedenis, dan leren we bovendien dat zowel de Italiaan als de Colombiaan goed uit de voeten kan in de Ronde van Lombardije. Pozzovivo was twee keer zesde en één keer achtste, Urán deed nog beter: hij was drie keer derde en één keer vierde.

Nibali en Pozzovivo in de Vuelta – foto: Cor Vos

Adam Yates reed bij zijn eerste vijf deelnames aan de Ronde van Lombardije geen enkele keer top-10, maar bij zijn zesde beurt stond hij toch maar mooi op het podium in Bergamo. Derde, achter Pogačar en Fausto Masnada. Hoewel het parcours nu anders is, mag de Brit opnieuw van voren verwacht worden. De laatste maanden is hij immers goed op dreef. Yates won in augustus de Deutschland Tour, maar vooral zijn optreden in de GP de Montréal getuigde van grootse vorm. Met een zesde plaats in Tre Valli Varesine liet hij zien dat die conditie nog niet verdwenen is.

In diezelfde Tre Valli Varesine toonde Sergio Higuita juist dat de goede benen terug zijn. De Colombiaan sprintte naar een tweede plaats, nadat hij in de Ronde van Spanje drie weken lang behoorlijk onzichtbaar was geweest – alleen in de laatste week kwam hij nog even piepen. Wie weet kan Higuita de smaak van de teleurstellende Vuelta wegspoelen met een straffe prestatie in Il Lombardia. Dit voorjaar eindigde hij als vijfde in Luik-Bastenaken-Luik, dus de afstand moet geen probleem zijn. Zijn sprint is een handig wapen.

Yates juicht in de koninginnenrit van de Deutschland Tour – foto: Cor Vos

Higuita’s ploeggenoot Aleksandr Vlasov bij BORA-hansgrohe is ook rap. In Tre Valli Varesine deed de Rus een lead-out voor Higuita, maar als de Colombiaan er niet meer bij is in Como, kan Vlasov het ook zelf afmaken in de sprint. Wat de vorm van Vlasov betreft, is het wel een beetje gissen. In de Coppa Sabatini was hij duidelijk in orde en dinsdag was hij dus belangrijk voor BORA-hansgrohe, maar tussendoor gaf hij in de Giro dell’Emilia niet thuis. Gewoon een off-day? Het is te hopen voor hem, als hij zijn derde plek van Il Lombardia 2020 wil evenaren of verbeteren.

In die editie finishte Bauke Mollema één plekje achter Vlasov, een jaar eerder was de Nederlander de grote man. Kan Mollema zijn zege van 2019 overdoen? Zijn zevende plek in Tre Valli Varesine biedt in ieder geval perspectief. Natuurlijk, er starten zaterdag renners die betere resultaten kunnen voorleggen, maar Mollema hoeft niet per se de beste te zijn om te winnen. Eén verrassende aanval kan genoeg zijn voor de 36-jarige renner van Trek-Segafredo. En laat dat nou net zijn specialiteit zijn.

Mollema en Higuita waren respectievelijk 25ste en 31ste op het WK – foto: Cor Vos

Dan de outsiders. Tot deze categorie behoren onder anderen Daniel Felipe Martínez, Carlos Rodríguez, Mattias Skjelmose, Andrea Piccolo, Jai Hindley, Thymen Arensman, Romain Bardet, Guillaume Martin, João Almeida, Marc Hirschi, Valentin Madouas, Matej Mohorič, Dylan Teuns, Quinten Hermans, Lorenzo Fortunato en Warren Barguil.

Misschien wel de belangrijkste naam die we hier moeten noemen, is die van Julian Alaphilippe. Normaal gesproken behoort de Fransman altijd tot de (top)favorieten in Lombardije, maar 2022 is voor hem een moeizaam jaar. Toch zijn er hoopvolle tekenen. Zo oogde Alaphilippe op het WK in Wollongong sterk en was hij zeer actief in de Coppa Bernocchi. Of hij inmiddels klaar is om ook in de Ronde van Lombardije mee te spelen? Dat is nog afwachten, maar we schrijven hem zeker nog niet af.


Favorieten volgens WielerFlits
**** Tadej Pogačar
*** Enric Mas, Jonas Vingegaard
** Alejandro Valverde, Domenico Pozzovivo, Adam Yates
* Bauke Mollema, Aleksandr Vlasov, Sergio Higuita, Rigoberto Urán

Website organisatie
Deelnemerslijst (ProCyclingStats)


Weer en TV

Het wordt zaterdag aangenaam koersweer in Noord-Italië. Misschien een beetje fris – in finishplaats Como komt de temperatuur niet boven de 17 graden – maar het zonnetje schijnt en de kans op regen is nihil. Ook waait het nauwelijks: windkracht 2, uit het zuidwesten.

De Ronde van Lombardije is van start tot finish te zien via de Eurosport Player/GCN+, vanaf 11.00 uur kun je ook terecht op Eurosport 1. Voor de Belgische kijker kan vanaf 13.35 uur ook ingeschakeld worden op VTM. Niet in de gelegenheid om de koers op televisie te volgen? Geen zorgen, WielerFlits voorziet je in het Wielercafé van updates.


Dit artikel delen:

60 Reacties

Bontempi1962 5 oktober 2022 om 20:11

Mooiste koers van het jaar. Vanwege de melancholie die je overvalt en het vooruitzicht van een maand of 5 wachten tot de volgende koers.

7
Jacco van Stierop 6 oktober 2022 om 14:27

Behalve het kerkje op de Ghisallo is ook het ernaast gelegen Museo del Ciclismo verplichte kost voor de wielerliefhebber. Bij een bezoek kun je er veilig je fiets stallen, en ik heb nog op mijn sokken door de zalen moeten banjeren, maar tegenwoordig schijn je bij de ingang crocs te kunnen aantrekken. Veel roze truien aan de muren en de fietsfreak komt danig aan zijn trekken bij het zien van historische, met Campagnolo Super Record afgemonteerde, modellen van onder andere Masi, Gios en Bianchi. Aandacht is er niet alleen voor de mannelijke wielerhelden, aan Alfonsina Strada en Marianne Vos wordt ook eer betoond.
Na inzegening van de Paus werd het museum in 2006 geopend door Fiorenzo Magni (1920-2012), in bezit van een groot palmares (o;a. 3x Giro, 3x Vlaanderen) maar waarop Il Lombardia ironisch genoeg ontbreekt. In 1953 leek hij op weg naar de zege maar het lot besliste anders. Bij afwezigheid van Bartali en wereldkampioen Coppi was Italiaans kampioen Magni dat jaar dé grote favoriet. Het was weliswaar hondenweer die 25e oktober maar voor Magni liep de koers op rolletjes, zeker toen voornaamste concurrenten Ferdi Kubler, ‘De Meteoor’ Loretto Petrucci en Toni Bevilacqua geen goede dag kenden en zelfs de finish niet haalden. In de finale kwam Magni in een zetel in een elf man tellende kopgroep te zitten, met Stan Ockers als gevaarlijkste tegenstander. In de laatste kilometers, bij het binnengaan van Milaan, laadde Magni zich op, hij kon de overwinning al ruiken en zette zich stoer op kop. Niet ver voor de meet stuurde Magni op aangeven van een agent naar links. De volgauto’s dienden inderdaad linksaf te slaan, maar de renners daarentegen hadden naar rechts gemoeten. Nadat de renners hadden gemerkt dat ze de verkeerde afslag hadden genomen keerden ze om, maar degenen die achteraan hadden gebungeld in de groep bevonden zich nu opeens aan kop, en Magni zat in de staart. Magni kon zijn achterstand niet meer goedmaken. De onbekende Bruno Landi, – die slechts 5 jaar als beroepsrenner zijn brood heeft verdiend en wiens overwinningen op de vingers van één hand zijn te tellen-, wist Pino Cerami in de sprint te verschalken en schreef zo de 47ste Ronde van Lombardije op zijn naam. Magni zou witheet van woede 7e worden, de toorn over de gang van zaken bleef hij de rest van zijn leven koesteren.

7
Wheely 6 oktober 2022 om 14:47

Hij is weer fijn Jacco!

0
Romāns Vainšteins 6 oktober 2022 om 19:04

Die Mohoric. Zie ik ook nog wel iets flikken. Zeker omdat dit jaar niet de zwaarste uitgave lijkt te gaan worden.

4
Wheely 7 oktober 2022 om 10:29

Twee wapens, zijn afdaling en hij laat de laatste tijd ook nog eens zien dat hij een sterke spurt heeft.

1
Il cavallo pazzo 5 oktober 2022 om 22:23

3 sterren voor Vingegaard? Hij mag me verrassen, maar die zie ik toch geen eendagswedstrijd winnen tegen al die toppers…

3
sus 9 oktober 2022 om 07:50

Inderdaad niks uitstraling die vingegaard,

0
ronddraaien 6 oktober 2022 om 18:48

Niemand die iets zegt over Mohoric? Toch niet zo’n zware editie dit jaar…

3
Mystery Rider 6 oktober 2022 om 08:10

Zou mooi zijn voor Valverde om deze nog op zijn palmares toe te voegen !

2
Kopinkas 8 oktober 2022 om 10:12

Pogacar in alle monumenten waar hij sinds LBL 2020 aan de start stond, minstens top 5 gereden.
Vingegaard heeft bij zijn eerdere deelnames aan LBL en Lombardije (laat staan RVV en MSR waar Pogacar mee de koers kleurde) zelfs nog nooit de samenvatting gehaald…
Pogacar koerst hier zonder de minste druk.
Kijk al uit naar San Remo volgend jaar, hoe hij leert uit zijn fout van dit jaar (aanval op verkeerd punt, met tegenwind). Als hij die pakt, ligt hij op pole position voor de strive for five, meer dan MVDP of WVA…

2
Mooie Sjors 8 oktober 2022 om 10:36

Die Strive for five, al vaak zien aangehaald worden bij renners. Ondertussen is de laatste keer dat het iemand lukte alweer geleden van de jaren ‘70. :)

0
Romāns Vainšteins 8 oktober 2022 om 12:36

Wat natuurlijk een goede zaak is.

De enige volgorde lijkt me wel eerst de heuvels en dan in het tweede carrieregedeelte de keien. MSR is meer van het geluk/noodlot afhankelijk. WK zou ik er overigens altij bij rekenen waarmee Gilbert en zijn 5/6 wel bizar is.

0
Mooie Sjors 8 oktober 2022 om 12:47

Even kijken hoor, wat blijft er nog over nu Gilbert, Valverde, NIbali en Terpstra stoppen?

Sagan: 3 uit 6
Pogacar: 2 uit 6
Evenepoel: 2 uit 6
Kwiatek: 2 uit 6
Alaphil: 2 uit 6
Fuglsang: 2 uit 6
Cavendish: 2 uit 6
Kristoff: 2 uit 6
Degenkolb: 2 uit 6

Hmmm Pogacar wellicht de beste kans inderdaad, gezien zijn leeftijd. Van Aert en Van der Poel zie ik het ook niet meer doen.

0
Dikke Kater 5 oktober 2022 om 21:22

“In 2020 reden de renners bijvoorbeeld van Bergamo naar Como, in 2021 van Como naar Bergamo en dit jaar… weer van Como naar Bergamo.
Vergeleken met vorig jaar is het parcours dus flink veranderd”

Tja, wat klopt er niet …

Precies, ze starten in Bergamo.

Ik kijk uiteraard wel uit naar de race en de beelden.

1
Jeen de Jong 5 oktober 2022 om 22:26

Die laatste bedoelde ik uiteraard andersom ja. Dankje, het is aangepast!

0
wielervenn 5 oktober 2022 om 23:42

Nieuwe strijd tussen Pogacar en Vingegaard lijkt me wel wat.

1
Angelo Pauwels 6 oktober 2022 om 08:35

Julian krijgt zelfs geen ster lol.

1
Ronellenfitsch 6 oktober 2022 om 09:21

Inderdaad, die zou ik toch eerder een ster geven dan Pozzovivo of Uran van wie de top 10 kansen misschien wel groter zijn, maar niet zo snel zullen winnen.

3
Dikke Vrouw 6 oktober 2022 om 09:59

Juju geen 1 ster vind ik te gek voor woorden die doet sowieso mee in de finale ..

0
Cycling 9 oktober 2022 om 08:09

@Angelo Pauwels @Dikke Vrouw volgens mij had wielerflits toch beter kijk op de prestaties van Alaphilippe dan jullie.

0
Promiz Rigloc 7 oktober 2022 om 10:22

Quote

"Het wielerseizoen 2022 zit er bijna op. Maar voordat de gordijnen van het grote koerstheater kunnen sluiten, moet eerst natuurlijk de Ronde van Lombardije nog verreden worden. We stoppen pas als we een opvolger kennen van Tadej Pogačar."

Okayyyy ? Vinden jullie het niet erg als ik er zondag ook nog even Parijs-Tours achteraan plak ? ;)

On-topic …> Mollema en Mohoric die er in de laatste 15km tussenuit glippen en een seconde of 45 pakken op een groep met de overige favorieten. UAE met nog drie man vertegenwoordigd in de groep met achtervolgers zet een inhaalrace op poten om M&M terug te halen, maar ze komen net te laat. Mohoric verslaat Mollema in de sprint, en in de groep der favorieten is het Valverde die net voor Higuita en Pogacar eindigt. :)

1
Rawolf 7 oktober 2022 om 12:23

3 sterren voor een renner die puur op ervaring net wat sterker bleek dan de 19 jarige Onley… vinge niet in topvorm imo

1
Krist The Vanma 7 oktober 2022 om 14:34

In de Cro race was hij toch redelijk in orde.

0
Jayster 7 oktober 2022 om 14:37

Aldus Cyclingmole

0
luc71 7 oktober 2022 om 23:31

Mooi stukje Jeen!

1
Dikke Vrouw 5 oktober 2022 om 18:45

Deze is voor ala voor mas en pogi , denk ik

0
guyremgabdel 5 oktober 2022 om 23:25

De wedstrijd is ook te volgen in België op VTM

0
Krist The Vanma 7 oktober 2022 om 14:30

Met commentaar van Michel – fluïde lucide – Wuyts.

0
Sjoerd102 6 oktober 2022 om 14:38

Ik lees op diversen sites dat in het kerkje/kapelletje bovenop de colle del Ghisallo de fiets van Casartelli hing waarmee hij verongelukt is. In ben er in 2019 geweest. Er hong weliswaar een fiets van Casartelli, maar dat was zijn fiets van de olympische spelen 1992.

0
Jacco van Stierop 6 oktober 2022 om 17:19

Bij Motorola reed Casartelli op een blauwe Caloi en komt overeen met de fiets die in het kapelletje hangt. Of het ook de fiets is van het fatale ongeluk moeten we maar aannemen. De fiets waarmee Casartelli zijn Olympische titel won was een rode Colnago, wellicht eigendom van het Museo del Ciclismo op de Ghisallo, het is daar in ieder geval tentoongesteld afgelopen zomer tijdens de expositie ‘Oltre i cinque cerchi”, opgedragen aan de 3 Olympisch kampioenen op de weg die Italië heeft voortgebracht.

0
testbeeld 6 oktober 2022 om 15:57

Ik gun het Valverde an sich wel als mooie afsluiter… maar een Mollemaaltje zou natuurlijk helemaal mooi zijn.

0
11 na 11 6 oktober 2022 om 16:38

Opvallend dat er geen enkele QuickStepper een ster krijgt. Ik vermoed dat men Bernocchi niet gezien heeft, waar QS het sterkste blok was in de aanval. Alaphilippe is blijkbaar een outsider, in een lijstje met namen waar sommigen nog nooit iets bewezen hebben in ééndagskoersen.

0
Murcia 6 oktober 2022 om 16:52

Lombardije heeft 5000 hoogtemeters en Bernocchi 2000, dat lijkt al een belangrijk verschil in hoeverre deze QSA ploeg de koers kan controleren en/of domineren. Daarnaast zie ik niet hoe je Julian als iets anders kan zien dan outsider gezien zijn erg matige seizoen. Zelfs winst in Lombardije kan niet wegpoetsen dat het (met redenen) erg teleurstellend was.

0
11 na 11 6 oktober 2022 om 20:56

Als je de hele dag of de hele finale in de aanval zit, dan is de vorm goed. Zo simpel is het. Het gaat om grotendeels dezelfde groep die ook in Lombardije van start gaat, en dat zijn doorgaans jongens die bergop kunnen fietsen. Als je dan ziet welke mensen hier een ster krijgen, of zelfs bij de outsiders staan, dan besef je dat jouw argument nergens op gebaseerd is, want daar staan ook jongens tussen die niets bewezen hebben een parcours met 5000 hoogtemeters.

0
Murcia 6 oktober 2022 om 21:30

Onzin, je bent pissig omdat er geen QSA renners worden genoemd als kanshebber en komt dan met het argument dat ze in 1 koers de hele dag in de aanval reden. Een wedstrijd die totaal niet is te vergelijken met die van zaterdag. Verder verbaasd het niet opnoemen van Julian als kanshebber je terwijl die dit seizoen geen deuk in een pakje boter heeft gereden. Kortom, je vindt dat QSA tekort wordt gedaan.

0
Romāns Vainšteins 6 oktober 2022 om 21:35

Helaas heeft Flip dit jaar met name veel deuken in zichzelf gereden. Die heb ik ettelijke malen pontificaal door beeld zien vliegen. 3 x dan toch sowieso. Of het allemaal weer top is blijft gissen want ook op het WK zat hij niet in een positie om de koers te kleuren (samen met nagenoeg alle toppers).

Ik ben niet verbaasd dat hij niet genoemd wordt maar zou evenmin verbaasd zijn als hij er in de finale bij is. Het blijft Flip.

1
Mooie Sjors 6 oktober 2022 om 22:28

Vertrekken zonder WF-sterren betekent wel zo veel als op de TOTALE verrassing kunnen spelen. En dan nog Alafpolak zonder regenboogtrui… ow s*it wie was die blauwe?? Ach laat maar rijden, die hadden geen sterren.

Juju jonge, dit is je kans.

0
Panache 7 oktober 2022 om 15:51

Feltet zit er qua argumentatie wat tussen in, maar rankt Alaphilippe ook pas als 13e.
“Samen met Landa moet hij in de categorie joker vallen, want zoals je weet heeft hij een nogal ongelukkige start gehad. De lijst met tegenslagen is te lang om hier op te sommen, maar hij heeft een hoger niveau bereikt dan verwacht. Hij miste naar verluidt nog behoorlijk wat voor het WK, waar hij zijn teamgenoten snel vertelde dat ze hun eigen kans moesten nemen, maar hij reed nog steeds een respectabele race. In Bernocchi was hij onbetwist de sterkste man op de heuvels, maar helaas had hij een defect in Emilia, waar we de echte kans hadden om zijn vorm te beoordelen. Bernocchi is geen goede maatstaf voor Lombardije, omdat het klimmersveld zwak was en het terrein compleet anders, maar hij liet zo’n goede indruk achter dat we hem niet kunnen uitsluiten. Het probleem is dat de Lombardije zo moeilijk is dat Alaphilippe bijna 100% moet zijn om te winnen, maar hier wordt hij geholpen door de gemakkelijkere finale, het is meer Ardenner-achtig dan normaal. Hij is ook de man om Pogacar aan de lijn te verslaan – in een sprint die alle kanten op kan gaan – maar daarvoor moet hij eerst in die positie komen. Het zal me verbazen of zijn vorm voldoende is, maar de race van maandag geeft hoop dat het mogelijk is om te verbeteren op de 2e plaats die hij al in deze race heeft.”

0
Jayster 6 oktober 2022 om 21:23

Ik kan mij prima vinden in de sterrenverdeling. Alaphilippe lijkt nog niet terug op zijn normale niveau.

0
Romāns Vainšteins 7 oktober 2022 om 10:31

Pogi heeft wel mazzel dat zijn beul: Wout van Aert niet aantreedt want bij het weerzien van zijn beul: Wout van Aert beginnen zijn benen zo te trillen dat Vingegaard er vandoor muizen kan. Hij: Wout van Aert is dan ook de enige, echte beul van Pogacar: Wout van Aert.

0
kleomantre 7 oktober 2022 om 14:01

De persoon die de beul introduceerde kan beter aan zijn geloof gaan werken en waar kan dat beter dan in het RK-kerkje bovenop de Ghisallo. Naar verluidt zien mensen daar wel eens het licht. Bovendien kan het nooit kwaad als er weer eens een goede beschermheilige van de renners opstaat om weerstand te bieden tegen al die wielrenners en hun priveleven vogelvrij verklaren.

0
Krist The Vanma 7 oktober 2022 om 14:33

Montreal ben je precies al vergeten, Romans. Daar waren de rollen van beul en slachtoffer omgedraaid.

1
Wim Kruithof 7 oktober 2022 om 22:45

Krist, Romans doet niet aan Canadese ‘criteriums’ en neemt ook de uitslag ervan nauwelijks serieus.

0
Kopinkas 8 oktober 2022 om 09:58

@rv
De kans dat Pogacar WVA aftroeft in de Ronde van Vlaanderen is nochtans vele malen groter dan dat WVA Pogacar op zijn nummer zet in Lombardije…

0
Hoste 6 oktober 2022 om 11:59

– WK (afhankelijk van het parcours)
– LBL
– Lombardije
– Strade B
– Parijs-Roubaix
– RVV
– GW
– Amstel
– MSR

-2
Albeijing Feeniks 5 oktober 2022 om 18:37

Dan is het WK winnen zoals Evenepoel toch mooier!

-24
Marik 5 oktober 2022 om 19:45

Dan wordt het wel een jaar afzien Albeijing, bijna elke wedstrijd heeft minder aanzien dan het WK.

1
Wheely 5 oktober 2022 om 19:55

Dat is allemaal zo subjectief als het favoriete snoep van Pipi Langkous. Strade en Vlaanderen vind ik mooiere koersen en zouden bij mij hoger op mijn lijstje staan mocht ik renner wezen. Uiteraard is die trui rete gegeerd maar als koers om naar te kijken kan Lombardije een stuk mooier zijn.

6
Mooie Sjors 5 oktober 2022 om 22:36

1. WK
2. Luik-Bastenaken-Luik
3. Parijs-Roubaix
4. Ronde van Vlaanderen
5. Milaan-San Remo
6. Ronde van Lombardije
7. Strade Bianche

Zoiets.

-6
Romāns Vainšteins 5 oktober 2022 om 22:43

Leuk! Gaan we dan:

PR
LBL
GW
WK
MSR
GL
RVV
AGR

Is ongeveer de naaruitkijkvolgorde van mij qua grote, lange koersen

De onder 200 doen me toch allemaal iets ie minder

-1
Mooie Sjors 5 oktober 2022 om 23:00

Oh het is naaruitkijkvolgorde, mijne was “belangrijkheid”.

Naaruitkijkvolgorde doe ik als kijker: Ronde van Vlaanderen – Parijs-Roubaix – WK – Luik-Bastenaken-Luik – Strade Bianche – Milaan-San Remo – Ronde van Lombardije.

3
Wim Kruithof 6 oktober 2022 om 05:57

eens met Wheely. Strade is grandioos en ook Lombardije zou ik veel hoger aanslaan qua heroïek en historie. Nu nog Jacco van Stierop er overheen voor de finishing touch op de voorbeschouwing.

Ik vermoed een prachtige editie zaterdag en hoop op Vingegaard.

1
Lalsacien 6 oktober 2022 om 07:35

Zelfs denk ik dat mondiaal gezien voor de renners Parijs Roubaix de grootste eendagswedstrijd blijft om te winnen ivm de heroïek. Daarna het WK. Maar voor een Italiaan of een Belg zal dat wellicht anders zijn.

1
Steve De Wolf 6 oktober 2022 om 07:48

Wat mij betreft kan niets, maar dan ook niets op tegen de aankomst van de Waalse Pijl.

0
Mystery Rider 6 oktober 2022 om 08:09

@steve – Waalse Pijl saaiste koers van het jaar, maar wel met de beste laatste kilometer…

Persoonlijk vind ik PR de meest interessante koers om te volgen.

2
Wim Kruithof 6 oktober 2022 om 08:34

Het meest uitkijken doe ik naar Milaan – San Remo, maar dat komt vooral ook door de plaats op de kalender. Vroeg in het voorjaar is het Europese circuit met het Belgisch openingsweekend en de Franse GP la Marseillaise en Ster van Besseges dan pas net begonnen en de eerste echte grote parel is San Remo. De docu van Holland Sport erbij… heerlijk voer.

En niet in de laatste plaats omdat er zoveel scenario’s mogelijk zijn… dus zoveel potentiële winnaars ook.

2
Romāns Vainšteins 6 oktober 2022 om 09:24

De ronde van Vlaanderen dankt touwens 75% van zijn plaatsing aan de planning, precies tussen de veel fraaiere GW en PR in, en historie. Het huidige, muurloze naar VIPgedoe stinkende parcours moet echt zsm herzien worden. Hoe uit dezelfde handen een geweldige hervorming van GW gekomen is blijft een van de grootste raadsels uit de wielrennerij.

-1
SoloSlim 6 oktober 2022 om 10:05

@wielerflits
Dit neigt naar een oproep voor een poll.. of misschien zelf 2

2
FDJ 6 oktober 2022 om 12:26

Qua ronde van Vlaanderen volledig eens met Romans. Veel te commercieel geworden.

Voor mij staat Roubaix op een zonder twijfel. Dat is vaak urenlang koers, met steeds wisselende situaties en posities van favorieten.

Luik vind ik een mooie tweede. Prachtige omgeving en historie.

Lombardije op drie. Prachtige koers.

Strade is leuk, maar mist de lengte voor een echte klassieker en is een beetje in het rijtje gehypte onverharde wegen gedoe. Leuke beelden, maar qua afstand en historie geen klassieker.

1
jooprioolpijp 7 oktober 2022 om 13:01

Waar komt die liefde voor LBL vandaan? Geen koers waar jaar in, jaar uit zo reikhalzend naar wordt uitgekeken en die dan zo tegenvalt.

1

Laatste nieuws

Populair

Materiaalzone