Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Tour 2026: Tadej Pogacar slaat daags na rustdag nieuwe slag in Centraal Massief, goede zaak Remco Evenepoel
Tadej Pogacar heeft de puntjes nog eens op de i gezet in de tiende etappe van de Tour de France. In de laatste veertien kilometer reed de gele trui al zijn concurrenten weer uit het wiel, om uiteindelijk met meer dan een halve minuut over de aankomst te komen. Logischerwijs zit hij nog steviger in de gele trui.
In deze tiende etappe trok het peloton in 167 kilometer door het Centraal Massief. Na een vlakke openingsfase vanuit Aurillac, volgden in de finale nog ruim 3900 hoogtemeters. Het klimgedeelte werd geopend met de Côte de Pailherols (3 km à 7,2%) na zeventig kilometer, waarna de rest van de rit geen vlakke meter meer telde.
Er waren ook nog de beklimmingen van de Col de la Griffoul (5,9 km à 6,7%), Col Prat de Bouc (3,1 km à 6,5%) en de Cote de Murat (5,2 km à 5,3%). De race moest pas goed ontbranden op de loeisteile Puy Mary (7,8 km à 6%). Na een korte afdaling volgde dan de loodzware Col de Pertus (4,4 km à 8,5%) met 14 kilometer te gaan. In de absolute slotfase was er dan nog de Col de Font de Cère (3,1 km à 5,8%).
Op voorhand was er twijfel of de aanvallers zich hier zouden kunnen uitleven. Een aantal renners vermoedden dat UAE Emirates iets in haar schild voerde, maar in de eerste kilometers zagen we toch een spervuur aan demarrages. Lidl-Trek probeerde die pogingen te controleren, omdat het ambities had met Mads Pedersen bij de tussensprint. Even liet het op die manier zelfs de groep scheuren, zelfs Remco Evenepoel en Tadej Pogacar waren mee voorin.
Toch kwam alles weer samen en Pedersen deed een uitstekende zaak. De Deen pakte de volle buit van 25 punten voor Max Kanter en Biniam Girmay, terwijl zijn dichtste concurrenten Tim Merlier en Jasper Philipsen al in de achtergrond hingen. Hoewel we op dat moment nog niet in de bergen waren toegekomen, was het terrein toch al voldoende lastig. Meteen na de tussensprint profiteerde Mathieu van der Poel van de verwarring en ging hij aanvallen.
In de kilometers die daarop volgden was Van der Poel misschien wel een van de meest attractieve renners. Niet alleen in dienst van zichzelf, Van der Poel nam ook ploegmaat Ramses Debruyne op sleeptouw. Op die manier lag hij aan de basis van een kopgroep van dertien renners, die in verschillende schuifjes tot een grotere groep van 31 renners zou evolueren.
De andere, belangrijkste namen voorin? Alex Baudin, Ben Healy (EF Education-EasyPost), Sergio Higuita, Harold Tejada (XDS Astana), Thymen Arensman, Kevin Vauquelin (INEOS Grenadiers), Valentin Paret-Peintre, Louis Vervaeke (Soudal Quick-Step) Ben O’Connor (Jayco AlUla), Margo Frigo (NSN), Javier Romo (Movistar), Ion Izagirre (Cofidis), Romain Grégoire, Guillaume Martin (Groupama-FDJ) en Jorgan Jegat (TotalEnergies).
Alleen, de vrees die het peloton vooraf had dat UAE Emirates XRG alles wilde controleren, kwam ook uit. Ze gaven die groep nooit meer voorsprong dan anderhalve minuut. Voorin moesten ze daarom meteen stevig tempo rijden en in geen tijd werd die groep weer uitgedund. Met name Javier Romo maakte veel indruk. Eerst met Tejada, Higuita en Healy en later alleen slaagde hij erin om een tijdje alleen voorop te rijden.
Tussen 80 en 40 kilometer van het einde was het beeld redelijk eentonig. Voorin had je Romo die zich helemaal leeg reed, achterin lieten de renners van UAE zich gelden en zo kwam alles steeds meer op een zakdoek te liggen. Op 38 kilometer van het einde was het liedje van Romo gezongen, waarna Richard Carapaz (EF Education EasyPost) de volgende aanvaller van dienst was.
Aangezien de Ecuadoriaan helemaal niet gevaarlijk meer was in het algemeen klassement, gingen de UAE’ers niet als een bezetene achtervolgen. Het tempo bleef wel redelijk hoog in het peloton, waar intussen nog amper 25 renners overbleven. Omdat veel knechten uitgereden waren, kon Carapaz op de flanken van de lastige Col de Puy Mary zijn kloof zo vergroten tot een minuut.
Carapaz en Romo onderweg – foto: Fotopersburo Cor Vos
Het lastigste deel van de rit moest dan nog altijd komen. Bij het opdraaien van de Col de Pertus vielen er plots veel lijken. Meteen ging Mattias Skjelmose (Lidl-Trek) overboord, niet veel nadien zouden nog meer schaduwkopmannen én knechten van Pogacar en Vingegaard volgen. Even leek het erop dat de aanvallen zouden uitblijven, maar op een kleine kilometer van de top achtte Pogacar zijn moment toch gekomen.
Niemand deed een poging om te volgen. De gele trui leek te vliegen, reed in een ruk naar Carapaz, en ging er zelfs nog over ook. De verschillen waren op de top redelijk beperkt. De Ecuadoriaan volgde op amper vijf tellen; Vingegaard, Paul Seixas (Decathlon CMA CGM), Juan Ayuso (Lidl-Trek), Florian Lipowitz en Evenepoel (Red Bull-BORA-hansgrohe) nog eens tien tellen verder. Alles leek speelbaar, maar in de afdaling en daaropvolgende beklimming deed Pogacar en alleen maar tijd bij.
Bij de achtervolgers was Isaac Del Toro (UAE) de opvallende afwezige, en ook Evenepoel kende kwade momenten. Toch wist de jonge Belg bij het ingaan van de slotkilometer nog terug bij de achtervolgende groep te komen, en in de laatste rechte lijn van hen weg te sprinten. Vingegaard moest zich dan weer neerzetten, na vele inspanningen om de schade op Pogacar te beperken.
Uiteindelijk zou Pogacar over de aankomst komen met een kloof van 32 seconden op Evenepoel en 35 op Seixas. Goed voor zijn 24e ritzege in de Tour de France, maar vooral weer een belangrijke slag ten opzichte van zijn concurrenten in het algemeen klassement.
Tour de France (2.UWT)
Etappe 10: Aurillac → Le Lioran (166.6 km)
| Rank | Renner | Tijd |
|---|---|---|
| 1 | 03:58:08 | |
| 2 | + 32 | |
| 3 | + 34 | |
| 4 | " | |
| 5 | + 38 | |
| 6 | " | |
| 7 | + 44 | |
| 8 | + 01:31 | |
| 9 | + 01:59 | |
| 10 | + 02:03 |
Maar als je Pogacar zijn gedrag analyseert de afgelopen tijd, krijg ik wel echt vraagtekens. We hebben met werelds beste klassementsrenners te maken deze tour. Pogacar steekt daar op dit moment een aantal klasses bovenuit, op eigenlijk elk onderdeel van het wielrennen. Hij rijdt bij ze weg of ze niet meedoen. Trekt gekke bekken op 300m van de streep om vervolgens 30 seconde over de finish volledig op adem te zijn en amper te ademen.
In het voorjaar wint hij normaal gesproken alles (zonder pech in P-R) tegen een ander soort type renners, die ook extreem getalenteerd zijn in hun onderdeel.
Zijn entourage helpt de richting van alle gedachtes ook niet mee.
1) Hij is een super super super talent die op alle vlakken van het wielrennen beter getalenteerd is dan ieder ander in zijn generatie…
2) Hij gebruikt een trainingsmethode danwel voedingstrategie (supplementen) wat bij andere nog niet bekend is en waar hij naast zijn talent extra het verschil mee maakt.
3) Hij heeft mechanische “doping”.
4) Hij gebruikt helaas doping wat nog niet traceerbaar is.
Ik hoop zelf zo op 1 of 2. Maar ik volg het wielrennen al zolang en mijn gedachtes neigen helaas steeds meer naar 3(nog eerder) of 4.
Mijn respect is zo enorm groot voor wat hij doet, wat een topatleet. Maar helaas is zijn overmacht zo ontzettend groot dat ik er steeds minder met plezier naar kan kijken.
En doping met minidoses had @Panache hier vorig jaar uitgelegd net als letterlijk een paardemiddel dat de toevoer van zuurstof naar de spieren enorm vergroot. Dat is een van de redenen dat ik voor een whitelist ben, alles wat niet toegestaan is, is verboden.
Ze denken bij UAE iets waterdichts te hebben uitgevonden, in hun vuist lachend kakelvers door de meest brute etappes , maar uiteindelijk komt alles altijd uit.
Tot die tijd kijken we naar de zichzelf repeterende overwinning van circus Pogacar, bestaat er iets saaiers?