Dominantie van Tadej Pogacars UAE Emirates XRG komt UCI en Tour de France goed uit
Opinie Ook in het Centraal Massief demonstreert de oppermachtige formatie van Tadej Pogačar dat zij deze Tour de France in een ijzeren houdgreep houdt. Zelfs op de Franse nationale feestdag gunt het collectief uit de Verenigde Arabische Emiraten het thuisland geen enkele surprise. De dirhams regeren de Tour; van ‘verdelen en heersen’ lijkt momenteel geen sprake, men wil enkel heersen. Dit wekt niet alleen grote irritatie bij het publiek en in het peloton, maar ook de machtigste instanties binnen de wielersport beginnen de dictatoriale dominantie van de ploeg stilaan zat te worden.
In het flitsinterview van Tadej Pogačar is het slechts een terzijde, een achteloos tussenzinnetje. “Het boegeroep van het publiek richting zijn ploeg sterkt hem alleen maar”, zo liet de soevereine geletruidrager optekenen. Op Le Lioran greep hij zijn derde ritzege in deze Tour en mocht hij voor de zestigste keer in zeven jaar tijd het geel in ontvangst nemen. Hiermee staat de Sloveen qua gele truien op gelijke hoogte met Miguel Indurain.
Hoewel Pogačar zijn woorden altijd in beminnelijke sympathie verpakt, kan deze ene uitspraak als een boemerang terugkeren. De komende anderhalve week zal het Franse publiek langs de Franse wegen zich vermoedelijk nog feller tegen de UAE-formatie keren. De geschiedenis van de Tour leert immers dat de wet van een te grote inhaligheid steevast een Franse volksopstand ontketent. Elk verzet daartegen wakkert het fluitconcert slechts verder aan.
Laat ik vooropstellen dat ik dit gedrag van het publiek ten zeerste afkeur. Toch plaats ik enkele kanttekeningen. Ik vind het onbegrijpelijk dat UAE Emirates XRG in de overgangsetappes de ongevaarlijke, vroege vlucht geen ademruimte gunt.
Pure klasse Van der Poel
Afgelopen zondag, in de uiteindelijk door Mathieu van der Poel gewonnen etappe naar Ussel, hield het team van sportief manager Mauro Gianetti de vluchters eveneens aan de ketting. Er klinken geluiden dat het team de leiding in het ploegenklassement wil veroveren, een nevenklassement dat onder de renners wel degelijk nog leeft. Daarom grijpen de renners elke kans aan om de half uur achterstand op Lidl-Trek te verkleinen.
Ook lag er zondag een scenario klaar om met Isaac Del Toro de sprint van een uitgedund peloton te winnen. En er circuleerde een lezing waarin Tim Wellens en Brandon McNulty jacht mochten maken op de dagprijs. Uiteindelijk is het aan de pure klasse van Mathieu van der Poel te danken, en wellicht ook aan zijn vriendschap met Pogačar, dat de Emiraten-equipe de jacht op de aanvallers in de vlakkere finale staakte.

Zestigste gele trui voor Tadej Pogacar – foto: Fotoburo Cor Vos
Toch zetten de verklaringen van diverse UAE-renners na die zondagrit kwaad bloed in het peloton. Laurens ten Dam sneed dit aan in zijn podcast Live Slow Ride Fast. De UAE-renners gaven te kennen dat ze liever loeihard over de beklimmingen jagen zodat iedereen afziet, dan dat er traag gekoerst wordt en ze de hele dag in de remmen moeten knijpen. Ten Dam bestempelde dit terecht als denigrerend richting de rest van het peloton.
Net als US Postal
Ik vraag me inderdaad af waarom je vluchters niet de ruimte gunt, zoals in de vierde rit naar Foix. Het kwam UAE Emirates XRG vorige week immers prima uit dat de Noor Torstein Træen daar ‘eventjes’ het geel overnam. Renners uit de tweede lijn vormen immers geen bedreiging voor Pogačar.
Nee, in de zinderende Franse hitte zal UAE Emirates XRG de komende anderhalve week nog veel meer hoon over zich heen krijgen. Net zoals de US Postal-ploeg van Lance Armstrong hier destijds zeven jaar lang mee werd geconfronteerd. Net zoals Rabobank in de Michael Rasmussen-Tour van 2007 een muur van negativiteit over zich heen kreeg. En zoals Team Sky jarenlang werd uitgefloten, waarbij kopman Chris Froome zelfs met urine werd bekogeld.
-
Lees ook Ploegen van zes en budgetplafond: David Lappartient pleit voor veranderingen in wielersport
Juist door deze tomeloze vraatzucht keert niet alleen het publiek, maar ook een deel van het peloton zich tegen de formatie van Pogačar. Met een budget van bijna €60 miljoen is UAE Emirates XRG met afstand de vermogendste ploeg. Ter vergelijking: het gemiddelde budget van een WorldTour-team ligt in 2026 rond de €33 miljoen, wat de immense financiële slagkracht van het Pogi-superteam onderstreept. Ondertussen zoekt ongeveer een derde van de overige WorldTour-teams nog altijd naar een sponsor, levend in de ijzige onzekerheid of zij hun budget voor 2027 wel rond krijgen.
Budgetplafond of kleinere ploegen?
Ook de internationale wielerunie UCI beseft dat deze verstikkende overmacht van de Emiraten-ploeg de wielersport uitholt. Al enkele jaren buigt men zich over een budgetplafond en wordt er met een schuin oog naar Amerikaanse sportmodellen gekeken. Juridisch blijkt dit echter een juridisch mijnenveld, terwijl creatieve teams bij zo’n plafond ongetwijfeld mazen in de wet zullen vinden.
UCI-voorzitter David Lappartient uitte voorafgaand aan deze Tour in een interview met WarnerBros zijn diepe zorgen over de dominantie en de wurggreep van de rijkste superteams in de WorldTour. “De machtigste teams slagen er vaak in om de show te blokkeren en de koers volledig te lamleggen. Zou het niet beter zijn om naar 25 ploegen te gaan, maar met slechts zes renners per team? Zo’n ingreep zou de races minder controleerbaar, onvoorspelbaarder en beslist spectaculairder maken.”

foto: Fotoburo Cor Vos
Deze optie opperde Lappartient al in 2018, vlak na de door Geraint Thomas gewonnen Tour de France, waarin Team INEOS (voorheen Team Sky) de wet dicteerde. “Met zeven adjudanten kan een ploeg als INEOS de koers nog altijd op slot zetten. Als je teruggaat naar zes renners, een kopman met vijf helpers, raken renners sneller uitgeput en wordt het tactisch een huzarenstukje om de wedstrijd van kilometer één tot drieduizend te controleren.”
Bij Le Grand Départ in Barcelona sprak ik met de Tour de France-directie over dit voorstel van Lappartient. De ASO omarmt dit plan direct en ziet louter voordelen voor de Tour en de wielersport in het algemeen wanneer ploegen van zes renners in de grote rondes van start gaan. Juist dat kan het wankele evenwicht in het peloton herstellen, waardoor het publiek weer vaker een heroïsch man-tegen-mangevecht te zien krijgt. Dit zal er bovendien toe leiden dat nieuwe sponsoren de weg naar de sport vinden en de budgetten behapbaar blijven voor multinationals.
Weerstand bieden aan One Cycling 2.0
De recente dominantie van UAE Emirates XRG sterkt de UCI en de Tour de France in hun overtuiging dat de sport drastisch moet transformeren. Daarmee krijgen de UCI en de Tour direct een machtig wapen in handen om weerstand te bieden aan One Cycling 2.0. Na het vastlopen van One Cycling 1.0, met het Saoedische investeringsfonds PIF als geldschieter, zitten de topploegen momenteel weer rond de tafel op initiatief van Ivan Glasenberg. Deze Zuid-Afrikaanse miljardair (wiens vermogen door Forbes op circa $14 miljard wordt geschat) is de eigenaar van het ProTeam Pinarello-Q36.5, dat voor volgend jaar Paul Seixas een astronomische aanbieding van €13 miljoen heeft gedaan.
Politiek gezien komt de volksopstand en de wrevel in het peloton tegen de ploeg van Pogačar de UCI en de Tourdirectie dus allerminst ongelegen. Het neemt niet weg dat er daadwerkelijk ingegrepen moet worden om de sportieve spanningsboog in het wielrennen te herstellen. Want hoe adembenemend het ook is om naar een wielerfenomeen als Tadej Pogačar te kijken: de ware magneet van topsport blijft de magie van de onvoorspelbaarheid.
De reden dat renners als Carapaz het soms zo mooi maken om te kijken, is omdat ze er volle bak voor gaan en niet naar die computer kijken. Soms lukt het, soms zak je erdoor heen, maar het is in ieder geval veel minder voorspelbaar.
In trainingen overigens prima om alles te gebruiken
Door de manier van trainen en eten weet zo'n 80% van de renners ook prima wat ze kunnen trappen zonder wattagemeter. Er zijn overigens enorm veel renners die hun wattages geeneens zichtbaar op hun fietscomputer hebben, dat kan juist afleidend zijn in koers.
Ik denk toch wel echt dat er een verschil gaat zijn als het niet meer gebruikt kan worden in de wedstrijden. De kans dat renners over hun toeren gaan en ontploffen is dan gewoon echt wel groter. Nu weten ze precies wat ze nog in de tank hebben en kunnen dat veel beter managen.
Neem weer Pogi als voorbeeld, maar hij weet gewoon gisteren, ik kan de laatste km tot de top zoveel w/kg trappen en een gaatje slaan, dan herstellen in de afdaling en dan voor de laatste 20 minuten kan ik op dit wattage blijven rijden zodat ik niet over mijn limiet ga en stil val. Op gevoel, zal de kans dat je over je limiet gaat altijd groter zijn en dat zou wedstrijden minder voorspelbaar maken, tactiek weer belangrijker maken en de kans dat niet altijd de beste wint vergroten.
Beetje ophitsend verhaal dit, niet heel prettig
Al zou een beetje socialisme ook in het peloton best deugd doen.
Bond en organisatoren stoppen al het geld in eigen zak en vinden het gek dat er ploegen zijn die domineren doordat ze grote sponsoren hebben.
Geen plafond maar de drempel moet omhoog door structureel tv geld aan teams uit te keren zodat er een basisinkomen is voor teams.
Kleinere teams is nog wel interessant om naar te kijken zodat ook meer teams mee kunnen doen. Dan krijg je meer specialistische teams.
Ik snap ook nog steeds niet wat nou het probleem is met One Cycling. Vanuit journalistiek oogpunt en vanuit de industrie zouden we dit moeten toejuichen, want het biedt kansen om zonder de verrotte UCI de wielersport te beleven. Andere regelgeving, meer innovatie, andere wedstrijdformats (Hammer Series was geniaal, maar de UCI vond het stom dus maakte het kapot), etc.
Budgetplafonds is een mijnenveld. Voorbeelden in Amerika laten zien dat het niet sluitend is, maar wel degelijk werkt tot op zekere hoogte.
De science-fictionisering van wielrennen is niet te stoppen ben ik bang, je jaagt anders een hele industrie weg die steeds verdere innovatie als bedrijfsmodel hanteert.