Raymond Kerckhoffs

• woensdag 22 juli 2026 om 14:45 • Volg in Google

Interview Ze werken pas twee maanden samen, maar de synergie is nu al onmiskenbaar. Sinds medio mei is Tim Heemskerk de architect achter de trainingsopbouw van Remco Evenepoel. Door subtiele accenten in de aanpak te verleggen, heeft de geboren Limburger een tastbaar aandeel in de recente Tour de France-successen van de tweevoudig olympisch kampioen.

Na de indrukwekkende ritzege op het mythische Plateau de Solaison volgde voor Heemskerk opnieuw een hoogtepunt: de overtuigende tijdritzege in Thonon-les-Bains. Daarmee nestelt de 26-jarige Belg zich voorlopig stevig op de tweede plaats in het algemeen klassement, vlak achter de schier onklopbare Tadej Pogacar.

Wie Heemskerk vraagt naar zijn emoties van de voorbije dagen, krijgt een antwoord dat voorbij de pure cijfers reikt. “Bitterzoet,” zo vat hij de achtbaan van gevoelens samen. “Afgelopen zondag kon ik juichen om de schitterende zege van Remco, maar tegelijkertijd pinkte ik een traan weg om de zware val van Jonas Vingegaard, met wie ik ruim zeven jaar intensief heb samengewerkt. En bij de tijdritzege van Remco balen we natuurlijk ook enorm dat Florian Lipowitz door een valpartij wegviel. Het zijn dagen van een lach en een traan.”

Tot begin dit seizoen was Heemskerk de vaste vertrouweling en trainer van Vingegaard bij Visma | Lease a Bike, waar hij vanaf het eerste uur de sportieve evolutie van de Deen begeleidde. De breuk met het Nederlandse topteam kwam begin dit jaar plotseling. Als voornaamste reden gaf hij aan dat er in de strak georganiseerde structuur te weinig ruimte overbleef voor creativiteit en passie. Meerdere WorldTour-teams stonden vervolgens voor hem in de rij, maar het gevoel bij de leiding van Red Bull–BORA–hansgrohe was het meest vertrouwd.

Aanvankelijk lag het in de planning dat Heemskerk pas in augustus voor de Duitse formatie zou beginnen, maar het voortijdige vertrek van hoofdcoach Dan Lorang versnelde de zaken. Zo werd de Nederlander reeds in mei aangesteld als de vaste trainer van zowel Evenepoel als Finn Fisher-Black.

“Medio mei ben ik naar Sierra Nevada gereisd om de ploeg en Remco op hoogtestage te leren kennen”, blikt Heemskerk terug. “We zijn daar meteen gestart met onze samenwerking. Er lag al een generiek plan voor de eerste weken van die stage, maar als trainer krijg ik de vrijheid en alle creativiteit om samen met de renner zo’n schema te personaliseren.”

Nadat Heemskerk jarenlang met Jonas Vingegaard grote successen boekte, ligt er nu de uitdaging om met Remco Evenepoel ook in de grote rondes te scoren. Twee kampioenen, maar ook twee totaal verschillende karakters. Waar Vingegaard nog een onbekende nieuwkomer was toen hun samenwerking begon, is Evenepoel een gevestigde wereldtopper met een rijk verleden. Dat vergt een heel andere benadering van de trainer.

Tim Heemskerk met Jonas Vingegaard. foto: Visma | Lease a Bike / Bram Berkien

“Als je op hoogtestage bent, is Remco de absolute sfeermaker van de groep,” legt Heemskerk uit. “Jonas daarentegen is een enorm rustige jongen; bij hem moest je af en toe even kijken of hij er nog wel was. Remco is enigszins extravert. Hij is in een gezelschap degene die de stilte doorbreekt met een grap, maar hij is ook veel directer in de omgang. Als het gaat om feedback over trainingen, was Jonas in het begin volgzamer. Hij wilde er eerst rustig over nadenken voordat hij zijn mening gaf. Wat dat betreft staat Remco met zijn 26 jaar en indrukwekkende palmares op een heel ander punt in zijn carrière dan Jonas toen ik destijds met hem begon.”

Hoe voelde die samenwerking in de eerste dagen?
“De eerste dagen stonden uiteraard in het teken van voorzichtig aftasten. De Tour de France kwam er snel aan en dat bracht een gezonde druk met zich mee om meteen een doordacht plan te smeden. Ik redeneer als trainer altijd terug vanuit het moment waarop een renner er echt moet staan. Voor Remco was dat het cruciale venster vanaf de Vogezen-rit naar Le Markstein tot en met de slotrit in Parijs. Om vanuit daar een opbouw te maken, zeker met de constante hitte waarmee we vanaf Sierra Nevada te maken kregen, was een prachtige uitdaging.”

“Ik moet een renner allereerst grondig kunnen analyseren. Aan de hand van zijn trainingsdata probeer ik een helder beeld van zijn fysiologische capaciteiten te krijgen. Zo ontdek je de sterke punten die hij al bezit én de facetten die we eventueel nog kunnen uitbouwen. In het begin op Sierra Nevada heb ik Remco vooral geobserveerd. Vervolgens stel je een schema op dat een synergie vormt tussen wat hij gewend was en nieuwe trainingsprikkels. Je kijkt hoe hij op die vernieuwingen reageert en past het plan daar continu op aan.”

Geen ober met dienblad
Evenepoel stelde zich vanaf het eerste moment flexibel en leergierig op. “Hij gaf direct aan open te staan voor vernieuwing. Ik dacht vooraf nog: hij is een renner met zoveel ervaring dat hij wellicht star zal vasthouden aan zijn eigen vertrouwde filosofie. Remco gaf me echter meteen het vertrouwen om zaken aan te passen of toe te voegen. Kijk, ik zeg altijd dat ik geen ober ben die met een dienblad aan de wensen van een renner voldoet. Als ik overtuigd ben dat iets beter kan en moet, dan zeg ik dat. Er moet van beide kanten feedback komen. Zo’n samenwerking is zoveel meer dan puur data analyseren; het gaat om het opbouwen van een persoonlijke band. Ze zeggen dat Limburgers goed matchen met Belgen, en onze wisselwerking was inderdaad meteen positief. En het helpt uiteraard dat deze klinkende resultaten in de Tour zijn vertrouwen in onze aanpak alleen maar versterken.”

Eén van de meest opvallende keuzes in de voorbereiding is dat Evenepoel vanaf Luik-Bastenaken-Luik tot de Tour geen officiële koers meer heeft gereden. Had Heemskerk daar ook een hand in?
“Er stond al een hoogtestage op het programma en er lag al een plan om niet meer te koersen. Ik kon me erg goed vinden in die aanpak, al wil dat niet zeggen dat we het volgend jaar precies zo doen.”

Waarom stond hij achter die koersloze periode?
“Die keuze is ingegeven door een leermoment met Jonas uit het verleden. Die reed voorheen ook wel eens Luik, en dan zie je dat er een periode volgt waarin je uit je vormpiek treedt. Daardoor komen de eerste trainingsweken voordat je op hoogte gaat in het gedrang. Jonas kon Luik makkelijk schrappen, maar voor Remco is dat natuurlijk een heel ander verhaal. Na zo’n zwaar voorjaar heeft hij simpelweg een rustperiode nodig voordat hij naar de hoogte trekt. Als je daar ook nog voorbereidingskoersen tussen propt, wordt de tijdslijn richting de Tour krap. Bovendien was zo’n wedstrijdloze periode voor mij ideaal om Remco echt goed te leren kennen en te observeren hoe hij op nieuwe prikkels reageerde.”

Evenepoel wint op Plateau de Solaison foto: Fotoburo Coir Vos

In de Belgische media wordt Heemskerks methode inmiddels omschreven als een ‘gepolariseerde aanpak’: een combinatie van zeer lange, rustige duurtrainingen en extreem specifieke, zware blokken.

“Ik noem het zelf een bottom-up-benadering,” legt Heemskerk uit. “We zijn op Sierra Nevada heel rustig gestart. In die eerste weken was ik eigenlijk alleen maar bezig om hem af te remmen. Met de rem op trainen was iets wat Remco nog moest leren. Pas in de laatste drie à vier weken richting de Tour ging de rem er helemaal af. Vanaf dat moment voegden we lange blokken toe met specifieke opdrachten. Op het Plateau de Solaison hebben we bijvoorbeeld getraind op de situatie waarin Remco een paar minuten doortrekt in een extreem hoog wattage. We trainden op het aanvoelen van de eigen limieten: hoelang kan ik volgen? Is het mogelijk om dit tempo te houden tot de top, of moet ik terugschakelen? Het mooie aan Remco is dat hij na zulke variaties meteen haarscherpe feedback geeft, waar je bij andere renners vaak lang moet doorvragen.”

Heemskerk was tijdens de stage in Frankrijk acht dagen aan de zijde van Evenepoel. “Vanuit Combloux werd het Plateau de Solaison de berg waar we de zwaarste blokken hebben gedraaid. De ploeg trok echt alles uit de kast om de kwaliteit van de trainingen te waarborgen, wat ook nodig was omdat we trainden bij een verschroeiende hitte van 35 graden. In die omstandigheden moet je het schema continu bijsturen; doe je dat niet, dan maak je een cruciale fout. Dat hij vervolgens exact die Tour-rit wint, maakt de voorbereiding compleet. Solaison voelde voor hem  als een thuiswedstrijd.”

Of Evenepoel deze topvorm vast kan houden tot de traditionele slotstreep in Parijs?
“Remco heeft een hele goede vorm te pakken, dat bewijzen zijn twee overwinningen. Met deze vorm en de trainingsopbouw die we gevolgd hebben kunnen we vertrouwen hebben. Dat bewijzen zijn twee overwinningen. Natuurlijk spelen er altijd meer factoren mee dan puur de voorbereiding — zoals de hitte, waardoor je in de trainingen nooit de allerbeste waardes krijgt te zien. Omdat wij pas net samenwerken, kunnen we ook pas achteraf met zekerheid zeggen dat alles zoals gepland uitkomt. Wat ik wel zeker weet, is dat de basis solide is.”