Ook Dennis van Winden gaat mountainbiken: “Kunnen we elkaar daar pijn doen”

Door , zondag 15 maart 2020 om 14:15
Ook Dennis van Winden gaat mountainbiken: “Kunnen we elkaar daar pijn doen”

foto: Cor Vos

Dennis van Winden ruilt de racefiets in voor de mountainbike. Hij stort zich vol motivatie op deze voor hem vrij nieuwe discipline, al hoopt hij nog wel een aantal koersen op de weg te rijden. “Ik ga een partnership aan met het Orange Seal Offroad Team”, vertelt Van Winden in een uitgebreid gesprek met WielerFlits. De 32-jarige Zuid-Hollander liep uit zijn contract bij Israel Cycling Academy. Gesprekken met andere teams liepen op niets uit en nu wacht dus het offroadcircuit.

Laten we eerst eens terugblikken op 2019. De nummer acht van het jongste NK op de weg kende namelijk een moeilijk jaar. “Ik mag dan wel een renner op leeftijd zijn, maar het was wel weer een seizoen met leermomenten”, vertelt Van Winden. “In januari ben ik superambitieus op hoogtestage gegaan voor drie weken, nadat ik in december ook al echt hard getraind had. Mijn conditie was toen al uitstekend, maar achteraf moet ik concluderen dat ik tijdens de hoogtestage net iets te gek gedaan heb. Dat nekte me in de eerste koersen.”

Ondanks de stroeve start op Mallorca, bleef hij hard trainen. “Ik ben iemand die altijd vol ambities ergens voor gaat. Normaal gesproken slaan hoogtestages bij mij echt goed aan, dan vlieg ik echt. Daarom begreep ik ook niet dat het fout is gelopen. Alleen die eerdere hoogtestages waren wel tijdens het seizoen en nu was het vóór het seizoen. Dan moet je naast duur ook op snelheid trainen en dat is op hoogte toch net even anders. Je kunt je daarna altijd herpakken, want het seizoen duurt nog lang. Achteraf had ik dat misschien moeten doen.”

Samensmelting ploegen zorgt voor onduidelijkheid

Van Winden koerste daardoor achter de feiten aan, hoewel hij aangeeft dat het voor hem niet meteen een verschil maakt. “Als lead out-man ben je net zo goed als dat je sprinter is. Iemand door het peloton loodsen in de laatste kilometers, daar hoef je niet supergoed voor te zijn. Je moet er alleen voor zorgen dat je de sprinter op de juiste plek afzet, zodat hij in de laatste tweehonderd meter de snelste kan zijn. Daar moet je een neusje voor hebben. En aangezien ik een vrij flinke neus heb…”, grapt Van Winden. “Zit dat bij mij wel goed.”

Bij Israel Cycling Academy zat hij op zijn plek, aangezien er vorige winter veel spurters bij kwamen. “Er waren genoeg plannen gemaakt dat ik een vaste sprinter zou hebben. Maar uiteindelijk zit je in een kleine ploeg en stick to the plan is daar niet het meest gangbaar. Niet iedereen houdt zich eraan. Het kwam erop neer dat ik een beetje van hier naar daar moest. Ik heb koersen met Davide Cimolai gedaan, wat wedstrijden met Tom Van Asbroeck en een paar met Sondre Holst Enger. Maar die laatste had in 2019 een off-jaar. Dat was zonde.”

Samen met Holst Enger tijdens de Europese Spelen 2019 in Minsk – foto: Cor Vos

Uiteindelijk werd Van Winden het kind van de rekening, toen zijn ploeg de WorldTour-licentie van Katusha-Alpecin overkocht. “Ik hoopte dat ik kon blijven. Daar zag het eerst ook naar uit. Tegen ons hebben ze gezegd dat de fusie met Katusha-Alpecin niet zou doorgaan. Maar op het laatste moment bleek dat toch zo te zijn. Op 29 september – een dag voordat het op z’n laatst officieel mocht van de CPA – kreeg ik een mailtje, dat vanwege de fusie er geen plek meer voor mij was. Dat bericht kregen volgens mij nog twaalf of dertien renners.”

Een hard gelag voor hen en dus ook voor de voormalig renner van Rabobank, Belkin en LottoNL-Jumbo. “Twee dagen later is het oktober. Dat is al heel laat. Er stopte ook een aantal teams, dus dan weet je al dat het uitdraait op een lastig verhaal. Toch heb ik heel hard gezocht naar een nieuw team. Ik ben een liefhebber en daarom wil ik blijven koersen. Maar dan moet je wel een ploeg hebben.” Dat is tot op heden nog niet gelukt, waardoor de wegcarrière van Van Winden voorlopig op negen en een half seizoen als prof blijft steken.

Letterlijk buiten de gebaande wegen

In navolging van Laurens ten Dam en Lars Boom gaat ook Van Winden zich storten op het offroadcircuit. “Kunnen we elkaar daar een beetje kapot concurreren, toch?”, lacht de laatste. Met het Amerikaanse Orange Seal heeft hij daarvoor een ploeg gevonden. “Voor hen ga ik een aantal gravel- of mountainbikewedstrijden in de Verenigde Staten rijden. Zoals het nu staat, ga ik vier keer die kant op. Natuurlijk moet er nog genoeg aan mijn techniek gebeuren, maar de afgelopen tijd heb ik er hard aan gewerkt om dat op te krikken.”

Hij kijkt uit naar het mountainbiken. “Het is een heel andere wereld. Maar ik vind dat mooi. Ik denk ook niet dat ik op de mountainbike hoge ogen ga gooien. Maar misschien dat ik in de gravelwedstrijden – die toch iets meer lijken op wegwielrennen – mezelf weleens kan laten zien. Het voornaamste is dat ik op dit moment er nog niet klaar voor ben om te stoppen en een vaste baan te nemen, ergens. Ik ga me nu een jaar oriënteren op waar de focus naartoe gaat. Nu ligt die nog volle bak op trainen. Ik maak zeker nog zo’n dertig uur per week.”

In zijn woonplaats Girona – een Spaans bedevaartsoort voor profwielrenners – ging hij gericht trainen met een aantal mountainbikers. “Dat gaat best goed”, vertelt Van Winden. “Maar tegelijkertijd heb ik van mezelf geen verwachtingen in die wedstrijden. Ik ga lekker koersen en ouderwets plezier maken. Dat is het belangrijkste. De laatste jaren ben ik best wel hard voor mezelf geweest. Nu ga ik puur op moraal dit soort wedstrijden doen. Ik moet het nog allemaal gaan ontdekken. Heel tof vooral en daar moet je geen stress op leggen.”

Trainen met voormalig wereldkampioen veldrijden Andreassen – foto: Cor Vos

Een van de jongens met wie de Nederlander nu veel optrekt, is Simon Andreassen. De 22-jarige Deen kennen we nog als wereldkampioen veldrijden bij de junioren in Tábor, 2015. “Echt een supermooie gast, vol met toffe verhalen”, legt Van Winden uit. “Die dacht waarschijnlijk de eerste keer: ‘Wat gaat deze idioot hier meedoen…’ In het mountainbiken geldt hij als een van de allergrootste talenten. Hij wil zich plaatsen voor de Olympische Spelen in Tokio, waarin hij dan in dezelfde discipline uitkomt als Mathieu van der Poel.”

Rol spelen in talentontwikkeling

Voor Van Winden staat onder andere Cape Epic op het verlanglijstje. “Maar de kosten daarvan liggen erg hoog. Het geld dat je daarvoor van potentiële sponsoren krijgt, kun je veel beter investeren in andere evenementen. Je rijdt Cape Epic met z’n tweeën en dat kost zesduizend euro… Per persoon! En twaalfduizend euro is een hele hap geld. Het is zeker iets wat ik wil doen. Maar in een jaar zoals ik nu voor me heb, moet je niet alles investeren in één week. Want dan ben je snel klaar. Het komt erop neer dat je kansen moet spreiden.”

Voor de Nederlander voelt het afscheid van het wegwielrennen wrang. “Met wat ik ga doen, wil ik mijn carrière mooi afsluiten. Nu heb ik dat voor mezelf in ieder geval niet bereikt. Dit avontuur benader ik niet als een afscheid, maar ook niet als een doorstart. Ik hoop dat er nog iets op mijn pad komt. Daar blijf ik naar streven en zoeken. Maar op een gegeven moment moet je wel door, hè. Ik neem deze stap niet omdat ik niet weet wat ik wil doen. Ik heb altijd gezegd dat ik één jaar voor de fun wilde mountainbiken, gewoon genieten.”

Hij wil in ieder geval nog één jaar competitief zijn. “Ik heb veel voor het wielrennen gedaan en er ook veel voor gelaten, lang geblesseerd geweest, een hele hoop rotzooi gehad. Maar ik heb ook heel veel mooie momenten beleefd. Dus ik neem nu even de tijd om nog meer van die mooie momenten te maken. Wat dat betreft ben ik gewoon een liefhebber. Ik ga er volle bak voor en dan kijk ik wel wat voor deuren er nog opengaan.” Wat hij in de toekomst wil gaan doen, weet hij nog niet precies. “Al vind ik het mooi om met talenten te werken.”

“Ik ben iemand die altijd erg ambitieus is en heel goed naar een moment toe kan én wil werken”, legt de sprintaantrekker uit. “Soms zet je daar ook weleens misstappen mee. Zo’n hoogtestage, bijvoorbeeld. Als dat zich dan niet uitbetaalt, werpt dat je meteen een aantal stappen terug. Dat is mij helaas vaker overkomen. Met die gegevens en wijze lessen, kan ik jongeren een zetje in de goede richting geven. Een fout die je twee stappen terugzet, kan je carrière de kop kosten. In plaats van een winnaar, kan je dan levenslang een knecht zijn. Dat is oké, maar wel erg jammer. In de toekomst zou ik mezelf daar graag voor willen inzetten.”

Zwaait de wegrenner Dennis van Winden het peloton uit? – foto: Cor Vos

Dit artikel delen:

3 Reacties

Jokke 13 maart 2020 om 12:23

Nog een mislukte wegrenner die uitwijkt naar het off-road circuit.

john 15 maart 2020 om 14:32

Nou als hij ze daar net zo veel pijn doet als op de weg ,komen ze niet bij van het lachen

Scott Sunderland 16 maart 2020 om 10:34

Ach, deze jongen doet wat hij kan. Hij heeft toch de nodige jaren bij goede ploegen gereden. Vaak als een van de mindere goden in de ploeg. En dan staat je plekje ieder jaar op het spel. Veel onzekerheid. Jongens in de marge zoals deze Dennis van Winden mogen er ook zijn. Veel succes, maar vooral veel plezier.

Reactie plaatsen

Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.

Headlines

Materiaalzone

Populair