Na zege in Milaan-San Remo komt Tadej Pogacar op gelijke hoogte met Roger De Vlaeminck
De aanhouder wint: Tadej Pogacar mag zich ‘eindelijk’ winnaar van Milaan-San Remo noemen. De Sloveen kwam zaterdag na een nagelbijtende finale als winnaar over de streep en schreef zo op meerdere manieren geschiedenis.
Pogacar is bijvoorbeeld nog maar de vijfde renner in de geschiedenis die als wereldkampioen Milaan-San Remo wist te winnen. Giuseppe Saronni (1983), de onvermijdelijke Eddy Merckx (1975 en 1972), Felice Gimondi (1974) en Alfredo Binda (1931) gingen hem voor.
Met zijn zege in La Primavera staat de monumententeller van Pogacar inmiddels op elf stuks. Hij komt daarmee op gelijke hoogte met Roger De Vlaeminck, die in de jaren zeventig van de vorige eeuw ook elf monumenten op zijn naam wist te schrijven. Pogacar moet nu nog maar één renner voor zich dulden: Eddy Merckx. Het verschil tussen beide wielergrootheden is wel aanzienlijk, want de Belg won liefst negentien monumentale klassiekers.
Dit bericht op Instagram bekijken
Nu Milaan-San Remo op zijn palmares prijkt, kan Pogacar dit voorjaar nog een stukje wielergeschiedenis schrijven door alle vijf de monumenten af te vinken. De renner van UAE Emirates XRG moet immers alleen nog Parijs-Roubaix zien te winnen. Als hij daarin slaagt, fietst hij zich in het illustere rijtje van Eddy Merckx, Roger De Vlaeminck en Rik Van Looy.
Wat Pogacar dit voorjaar ook nog kan ambiëren, is het winnen van de drie voorjaarsmonumenten in één seizoen, met Milaan-San Remo, Ronde van Vlaanderen én Parijs-Roubaix. Dit is nog niet eerder gedaan, al waren Eddy Merckx (in 1969 en 1975) en Roger De Vlaeminck (1977) er in het verleden zeer dicht bij.

foto: Fotopersburo Cor Vos
Misschien is de absolute top zelfs smaller en het verschil tussen de top en er net onder groter dan ooit. Want hoeveel van alle wedstrijden die er echt toe doen zijn naar hoeveel renners/ploegen gegaan. Het wielrennen heeft zelfs een probleempje als het zo doorgaat qua beleving van het grote publiek.
Waarmee ik de prestaties van Pogacar in tegenstelling tot u niet wil marginaliseren omdat tijden anders zijn. Want hij staat op eenzame hoogte en dat gaat lang standhouden als de sport zich niet verder ontwikkeld.
Hij kan grote rondes winnen en kasseiklassiekers. Hij kan bergop, maar is ook bergaf meer dan uitstekend; Pidcock kon hem bergaf nauwelijks bijbenen. Mentaal ijzersterk; vergelijk dit eens met het gedrag dat bijvoorbeeld Remco laat zien na een tegenslag.
Hij is enkel nog te kloppen in tijdritten zo lijkt het. En in massasprints. En hopelijk nog even op de kasseien van Roubaix.
Over het wielrennen geef ik je helemaal gelijk