Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Mike Teunissen, van dikke banden naar de gele trui in de Tour de France
Dit zijn de weken waar Mike Teunissen voor leeft. De Vlaamse klassiekers, het dokkeren over de kasseien; dat is het terrein waar de Limburger het liefst excelleert. In dienst van XDS Astana kan Teunissen op een vrije rol in de komende dagen rekenen. Net als zoveel Nederlandse profs begon het wieleravontuur van hem ook tijdens de Rabo Dikke Banden Races.
Waar voor de meesten de Rabo Dikke Banden Races een eerste kennismaking met de wielersport is, zijn deze voor een enkeling het laatste zetje om zeker te weten wat je wilt. Voor Mike Teunissen was er na de Rabo Dikke Banden Race in Ysselsteyn geen twijfel meer: “Ik wil profwielrenner worden.”
Het wielervirus gaat soms van generatie op generatie. Wat als opa Theo Teunissen nooit was gaan fietsen? Dan was buurjongen Peter Winnen misschien nooit de Tour de France-held geworden zoals we de blonde Noord-Limburger sinds 1981 kennen. En ook vader Martin kreeg zo de wielerbacil in zijn bloed.
Toen opa Theo in 1976 in de eindsprint bij het NK voor veteranen van de NWB in Hoensbroek ten val kwam en zijn linkeronderarm en rechterduim brak, was zijn wielerloopbaan naast zijn werk als aannemer niet meer vol te houden. Hierdoor kreeg vader Martin wel een vrijbrief om te gaan fietsen. En de kleine Mike vond het als kleuter later weer fascinerend om zijn vader in het peloton voorbij te zien flitsen.
Toch werd het zaadje bij Mike Teunissen pas echt geplant toen er in zijn woonplaats Ysselsteyn, voorafgaand aan de wielerronde voor junioren en amateurs, ook een Rabo Dikke Banden Race werd georganiseerd. Hij was zes jaar jong, waardoor hij moest deelnemen in een categorie met twee jaar oudere jongens en meisjes.
Mike Teunissen bij Rabo Dikke Banden Races
“Ik eindigde op mijn schoolfiets in het koersje als derde, maar werd spontaan door omstanders gebombardeerd tot winnaar bij de zesjarigen. Of dat officieel klopte, weet ik niet meer. Ik was in ieder geval heel trots op die prestatie. De wielersport had mijn hart al veroverd, maar dit was de ervaring waardoor ik het zeker wist. Ik was nog te jong om bij de jeugd te fietsen, en een racefietsje had ik ook nog niet. Vanaf die dag wilde ik nog maar één ding: koersen.”
Mike kan zich nog goed herinneren hoe hij als kleine jongen langs het wielerparcours stond en zijn vader aanmoedigde, die in het peloton van de NWB (Nederlandse Wielren Bond) zijn wedstrijden reed. De geur van massageolie, de stem van de speaker, de snelheid van de wielrenners die voorbij flitsten en het hele sfeertje rond de wedstrijden spraken hem toen al aan.
“In Ysselsteyn werd er ook een criterium georganiseerd. In het voorprogramma waren er Rabo Dikke Banden Races. Ik was nog te jong om bij de jeugd te fietsen, dus dit was de eerste gelegenheid voor mij om een wedstrijdje te rijden. Eerder deed ik met vriendjes wel eens spontaan een fietswedstrijdje op de openbare weg. Wie het snelst bij de school was, of zo.”
“Op een afgesloten parcours met prijzen, een bijzonder T-shirt, een officieel rugnummer en een witte streep voor de finish, was dit heel anders. Natuurlijk was het extra leuk dat ik het daarin opnam tegen vriendjes van school en uit de buurt. Het voelde ook echt als een belangrijke wedstrijd. Met het publiek achter de dranghekken en het enthousiasme van de speaker. Als kleine jongen voelde ik me ineens een echte wielrenner. Ja, na die dag was ik verkocht.”
In de buurt reed Mike de daaropvolgende jaren steevast meerdere Rabo Dikke Banden Races in onder andere Ysselsteyn, Afferden en Mierlo. Vader Martin ging vervolgens eens met hem kijken naar een veldrit bij de jeugd in Mierlo. “Dit wil ik ook,” was Mike’s snelle conclusie. Op zolder stond nog een oude racefiets en die werd in orde gemaakt, zodat Mike als negenjarige in de wintermaanden zijn debuut kon maken in de veldritten van de NWB.
Mike Teunissen
“Ik heb het fietsen sinds die eerste Rabo Dikke Banden Race niet meer losgelaten. Het was een groot voordeel dat je in die periode in Limburg en Brabant veel wedstrijden had voor de jeugd van de NWB. Daardoor kon ik elk weekend wel ergens koersen. Later is mijn twee jaar jongere zus Britt ook gaan fietsen. Je staat er dan niet bij stil, maar onze ouders hebben toen echt veel gedaan om ons onze wedstrijdjes te laten rijden. Wat dat betreft is wielrennen niet de meest eenvoudige sport. In elk dorp heb je tal van sporten die je elke dag ter plaatse kunt doen. In het wielrennen moet je altijd reizen.”
Teunissen, die in 2019 de eerste rit in de Tour de France won en de gele trui pakte, realiseert zich nu ook dat de drempel om te gaan wielrennen voor velen heel hoog ligt. “Het is voor het Nederlandse wielrennen heel belangrijk dat Rabobank de Dikke Banden Races weer heeft omarmd, zodat veel kinderen en jongeren op een heel eenvoudige manier in aanraking kunnen komen met het fietsen van een wedstrijdje. Dat is de eerste stap; je moet de jeugd enthousiast maken voor de sport. Om hieraan deel te nemen, heb je letterlijk alleen een gewone fiets nodig.”
Al beseft hij ook dat het vervolgens nog een heel lange weg is. Zijn ouders hebben het nooit als een opoffering gezien om Britt en Mike naar een jeugdwedstrijd te brengen. Voor hen was de wielersport hun passie en reden ze elk weekend graag door stad en land. Al was het natuurlijk wel extreem om vanuit Limburg naar Emmen te rijden, waar de kinderen twee keer een kwartier in actie kwamen. “Wanneer je iets met hart en ziel doet, dan blijven er alleen mooie herinneringen over,” zegt vader Martin hierover.
“In het verleden had je in een omtrek van 25 kilometer elk weekend wel ergens een koersje,” kijkt Mike terug. “Soms waren er in de buurt in een weekend wel drie wedstrijden. Tegenwoordig is het aantal wedstrijden voor de jeugd in de wijde omtrek op één hand te tellen. En vaak moeten de ouders er dan al vele kilometers voor reizen om hun kinderen daar te brengen. Dan is het een stuk eenvoudiger wanneer ze in hun dorp om de hoek gaan voetballen of bijvoorbeeld tennissen. Daarom is het ook heel belangrijk dat het aantal jeugdwedstrijden op niveau blijft.”
Dit verhaal is tot stand gekomen in samenwerking met Stichting Ready2Race.
Reacties zijn gesloten.