• dinsdag 2 juni 2026 om 08:54

Margot Marasco blijft dromen, ondanks chronische ziekte en ziekenhuisopname

Interview Kun je profwielrenster worden als je chronisch ziek bent? Margot Marasco van het Franse Ma Petite Enterprise bewijst dat het kan. Hoewel het voor de 21-jarige Française een leven lang balanceren is, maakte ze dit jaar haar debuut in Parijs-Roubaix. Om vervolgens met spoed in het ziekenhuis opgenomen te worden. “Het zijn de ups en downs van een leven met een chronische ziekte”, vertelt Marasco, die lijdt aan colitis ulcerosa, een chronische darmontsteking die verwant is aan de ziekte van Crohn.

Het was even schrikken vorige week, toen Marasco een serie foto’s van zichzelf aan het infuus plaatste op Instagram. De tekst: “Twee weken gedwongen rust, waarvan één in het ziekenhuis, is verre van ideaal. Het is niet makkelijk dat mijn leven als atlete voor altijd getekend zal blijven door deze ziekte, maar het is aan mij om er een kracht van te maken. Ik moet accepteren dat ik de tijd moet nemen om naar mezelf te luisteren, om vooruit te plannen en voor mijn gezondheid te kiezen, in plaats van koste wat het kost door te trainen. En om te blijven geloven dat het mogelijk is om ondanks dit alles een presterende atlete te zijn.”

Aan Wielerflits vertelt de Française, die de afgelopen jaren uitkwam voor NXTG Racing en AG Insurance-Soudal, meer over haar ziekte. En ook hoe het zo ver heeft kunnen komen dat ze in mei moest worden opgenomen in het ziekenhuis. “Ik heb de ziekte al een paar jaar”, doet Marasco haar verhaal. “Toen ik in 2022 als juniore net bij de NXTG-ploeg van Natascha Knaven kwam te rijden, begon het allemaal voor me. Maandenlang was ik ziek, moe en had ik veel pijn aan mijn ingewanden. Ik verloor heel veel gewicht en pas toen ik naar een dokter in Luxemburg was geweest, werd duidelijk dat ik aan colitis ulcerosa leed.”

Geen gelletjes
“Gelukkig kon ik daar goed van terugkomen door medicatie te krijgen, al heeft het wel echt even geduurd. Ik merk dat ik door mijn ziekte sneller moe word en ik moet ook echt oppassen met wat ik eet. Ik kan op de fiets beter geen gelletjes of snelle koolhydraten nemen, maar gewoon alleen vast voedsel. Echte regels zijn er niet echt waar ik me aan moet houden, maar dat komt omdat de wetenschap het ook niet zo goed weet wat wél mag en wat niét mag.”

Voor Marasco gaat het ondanks haar beperkingen jarenlang goed op de fiets. Eind 2025 tekende ze haar eerste profcontract bij het nieuwe ProTeam Ma Petite Enterprise, een Franse ploeg die door een groot aantal kleine, Franse ondernemingen wordt gefinancierd en waar Vincent Lavenu de teammanager is. “We zijn met aan zijn allen aan het leren wat het is om een professionele wielerploeg te zijn”, vertelt ze daarover. “De eerste maanden waren voor mij heel positief en met de groep is het heel gezellig. Ik was deze winter echt heel enthousiast om aan mijn eerste jaar als prof te beginnen.”

foto: Thomas Braun

Een week lang in het ziekenhuis
Als oud-mountainbikester werd de 21-jarige renster ook meteen opgesteld in Parijs-Roubaix, waar ze als 91ste en laatste de finish bereikte. Een droom werd daarmee werkelijkheid voor de Française, maar daarna ging het mis. “Ik werd na Roubaix heel erg ziek. Wéér verloor ik veel gewicht en had ik helemaal geen energie meer. In de dagen erna ging het alleen maar slechter en slechter en ik had zoveel pijn aan mijn ingewanden. Toen ik naar de dokter ging, kreeg ik te horen dat de medicatie die ik al jaren gebruik niet meer aanslaat. Vervolgens ben ik naar het ziekenhuis gestuurd, waar ik via een infuus nieuwe medicatie voor mijn ziekte toegediend heb gekregen.”

“Ik was die week niet echt optimistisch meer over mijn wielercarrière . Als atlete vraag je veel van je lichaam en als het voor mijn ziekte beter is om ermee te stoppen, dan moet dat maar. Wielrennen zal niet voor altijd mijn leven zijn”, gaat ze verder.

Dromen van de Tour in Metz
Toch kwam de hoop de afgelopen anderhalve week weer terug bij Marasco. “De medicatie slaat aan en ik train weer. Ik volg nog niet echt trainingsschema’s, maar het is heel fijn om weer te sporten. Natuurlijk is het spannend of de medicatie ook de komende jaren blijft aanslaan, maar voor nu kan ik weer vooruitkijken. Ik kijk er heel erg naar uit om weer bij mijn team aan te sluiten in de Tour des Pyrénées over twee weken en rijd daarna ook de Ronde van Zwitserland. Natuurlijk zal het nog niet op topniveau zijn, maar dat maakt nu even niet zoveel uit.”

“Op dit moment staat de Tour de France Femmes dit jaar niet op mijn programma, maar het blijft zeker mijn droom om daar ooit aan mee te doen. En het liefst dan in een etappe die door mijn woonplaats Metz gaat. De Tour blijft toch het hoogst haalbare. Altijd als ik tegen mensen zeg dat ik profwielrenster ben, is hun eerste vraag: rijd je dan ook de Tour de France? Misschien gaat het ooit lukken, het is in ieder geval een opluchting dat ik ook volgend jaar nog een contract heb bij Ma Petite Enterprise”, eindigt ze.