Materiaalzone 
Fietstoerisme 
In het Critérium du Dauphiné zagen we de mooiste kopgroep van 2025
Terugblik Het wielerjaar 2025 was er een vol met hoogtepunten. Om het kalenderjaar met een positieve noot te eindigen, delen diverse redacteuren van WielerFlits en RIDE Magazine hun persoonlijke hoogtepunten van het afgelopen seizoen. Wat maakten zij zelf mee? Welk moment was bijzonder omdat ze zelf aan het werk waren? Vandaag het verhaal van redacteur Jeen de Jong.
Binnen de verhaalstructuur van een wielerseizoen heeft het Critérium du Dauphiné een duidelijke taak: de spanning opbouwen richting de Ronde van Frankrijk. Maar juist daarin slaagde de ronde dit jaar niet. Sterker nog, het tegenovergestelde gebeurde. Tadej Pogačar reed de ‘concurrentie’ dermate hard naar huis dat iedereen stiekem al wist: die gaat ook in juli domineren. Alleen de rasoptimisten durfden nog te hopen op een groots gevecht in de Tour.
Zo bekeken was het voorbije Critérium du Dauphiné een mislukking. Ze verzuimde immers haar voornaamste functie te vervullen. Maar, zoals zo vaak, moeten we ook hier enige nuance aanbrengen. Aanvankelijk werden we namelijk wél warm gemaakt voor een heerlijke Ronde van Frankrijk.
Tot halverwege de Dauphiné geloofde ik heilig dat we een van de mooiste Tours ooit gingen krijgen. Jonas Vingegaard zou Pogačar op elk terrein gaan bekampen, Remco Evenepoel was de twee tenoren nu wel héél dicht genaderd en Mathieu van der Poel ging drie weken show maken.
De eerste dagen van de Dauphiné hadden me volledig overtuigd. Want wat een spektakel hadden we daar gezien! Evenepoel, Vingegaard en Matteo Jorgenson gaven in de individuele tijdrit een tik aan Pogačar, die daarmee (eindelijk) een teken van zwakte gaf. En in de relatief gemakkelijke openingsetappe naar Montluçon hakten de kleppers tot ieders verrassing al vrolijk op elkaar in.
Vooral deze ‘sprintersrit’ zal ik me nog lang herinneren. Allereerst omdat je je simpelweg geen mooiere kopgroep kunt voorstellen: Vingegaard, Evenepoel, Van der Poel, Pogačar en… Santiago Buitrago (deze vijfde man wordt ooit een leuke wielerquizvraag en is alleen daarom al een uitstekende toevoeging aan het topkwartet).
Maar ook omdat het een onverwacht cadeautje was: wie had in deze rit nou zo’n gevecht verwacht, tussen zulke renners? Én omdat alle kleppers zich van hun beste kant lieten zien. We zagen een vinnige, speelse Vingegaard, we zagen een fabelachtige oversteek van Evenepoel, we zagen de bonkige Van der Poel meebeuken met de klimmers en we zagen Pogačar winnen zonder de spanning te slopen. Dat ging wat geven in de Tour!
Een paar Alpencols later was van die belofte natuurlijk niets meer over, weten we nu. Maar we hadden tenminste enkele dagen verlekkerd vooruit mogen kijken, even mogen dromen. Al is dat bij nader inzien misschien niet eens het belangrijkste. We hebben vaak de neiging om elke wedstrijd slechts als opmaat naar een volgende, grotere wedstrijd zien, maar daarmee ontnemen we onszelf een hoop koersplezier.
Rondes als de Dauphiné zijn op zich zelf de moeite meer dan waard. Het laatste uur van de openingsrit – een van de mooiste koersuurtjes van 2025 – vormt daar het ultieme bewijs van.
– Jeen de Jong, redacteur WielerFlits
foto: Fotopersburo Cor Vos
Onze Zomergids 2026 is maar liefst 220 pagina's dik en staat barstensvol mooie wielerverhalen. Een van de verhalen is met Visma | Lease a Bike-kopman Jonas Vingegaard, die de Giro d'Italia en Tour de France gaat combineren deze zomer. Hoe kijkt hij daarnaar uit? En welke hobby's houden hem bezig buiten de koers? In de Zomergids lees je verder alles over de Tour de France en de Tour Femmes, over de knechten van Tadej Pogačar, Lucien Van Impe, Nienke Vinke en nog veel meer!
Reacties zijn gesloten.