Interview Naast Tibor Del Grosso maakt ook Emiel Verstrynge zaterdag zijn seizoensdebuut in de Strade Bianche. Echt goede herinneringen heeft de 24-jarige renner niet aan de Italiaanse ‘sterrati’, want een seizoen geleden brak hij in de Strade meteen zijn sleutelbeen. We spreken nu een meer ervaren Verstrynge, die niet alleen recht wil blijven maar ook mag dromen van een mooie uitslag.

“Het is nog altijd beetje dubbel”, lacht Verstrynge aan onze microfoon. Destijds gleed hij in een linke bocht onderuit. “Die zal ik dit jaar voorzichtiger nemen. Van alle bochten die ik vorig jaar ben doorgereden, is die waar ik viel degene die me het meest is bijgebleven. Het was een lelijke val met grote gevolgen, maar uiteindelijk is het herstel snel gegaan toen. Het was ‘maar’ een sleutelbeenbreuk. Ze hebben er een plaatje opgezet en het was opgelost. Dat kon ook erger. Ik heb nog een groot deel van het voorjaar kunnen rijden.”

Dus die val blijft niet hangen?
“Niet echt, hoor. Het was een beetje ongelukkig, maar uiteindelijk loop je in elke koers het risico om te vallen. Ik ga proberen het van me af te zetten en daarom is het misschien ook goed dat ik nu terug ben. Het is en blijft een koers die me normaal moet liggen. Op het moment van de val zat ik vorig jaar ook nog in een peloton met veertig renners. Dat positieve moet ik proberen in te zien en het negatieve moet ik vergeten. Gelukkig merk ik heel veel zin om terug te kunnen koersen.”

Je voorbereiding is volledig anders dan vorig jaar, toen je nog bleef crossen tot de week na het WK veldrijden. Nu begon je half januari al aan je wegvoorbereiding. Heb je van je hart een steen moeten maken om de laatste crossmaand te laten schieten?
“Een beetje wel. In het begin kijk je naar die crossen en dan pikt het wel een beetje, maar ik besef ook dat het belangrijk is om keuzes te maken. Destijds had ik maar drie weken om me voor te bereiden. De zeven weken waarin ik nu voluit op de weg heb kunnen focussen waren nog altijd kort, maar wel een immens verschil met vorig jaar. Ik voel dat ik die extra weken heb gehad en dat ik aan de juiste intensiteit heb kunnen trainen. Ik heb geen spijt van mijn keuze en ik sta er nog altijd voor honderd procent achter.”

Wat doet dat met je verwachtingen voor de Strade Bianche?
“Het zegt wel iets, maar niet alles. Ik heb een periode op hoogte gezeten, en daarna is het altijd afwachten hoe je lichaam reageert in zo’n eerste koers. Persoonlijk vind ik dat altijd lastig in te schatten. Maar op onze trainingen gaat het heel vlot. Na het BK ben ik eerst zeven dagen van de fiets gebleven en heb ik tijd gemaakt voor zaken waar je anders niet aan toekomt. Maar daarna heb ik vooral veel uren gemaakt.”

Je programma is weer indrukwekkend. We zien alleen maar koersen van het hoogste niveau.
“Dat besef ik. Het is ook een van de redenen waarom ik vroeger uit de cross ben gestapt. Er is me nooit verboden om het WK veldrijden te rijden, maar als je in dat type wedstrijden op een degelijk niveau wil presteren en de schifting overleven, dan besef ik ook wel dat je er niet komt met ‘gewoon’ trainen. Dat heb ik vorig jaar aan den lijve ondervonden (lacht). Dan is het echt zaak om de meest juiste en ideale voorbereiding te doen, die we in overleg met de juiste mensen binnen de ploeg hebben samengesteld.”

We zien wel twee nieuwe afspraken.
“De Strade Bianche ken ik, maar Tirreno-Adriatico en Milaan-San Remo zijn inderdaad nieuw. Met Mathieu van der Poel hebben we in die laatste twee koersen een kopman mee van wie je weet dat hij altijd meedoet voor de prijzen. Dat is een heel andere insteek dan die andere klassiekers. Zeker in Milaan-San Remo is dat heel speciaal. Dat is een koers waar je als ‘klein manneke’ op televisie naar hebt gekeken, en nu mag je daarin gewoon met een van de topfavorieten mee van start.”

Anderzijds krijg je bij Alpecin-Premier Tech ook veel opportuniteiten voor jezelf in de klimklassiekers.
“Ik besef dat ik een unieke kans krijg. We moeten eerlijk zijn dat Mathieu en Jasper Philipsen veel druk wegnemen, waardoor wij met minder spanning naar onze koersen kunnen. Dat is een fijne manier om te koersen. In de Strade zijn we bijvoorbeeld met veel jonge gasten, stuk voor stuk jongens met heel veel potentieel. Wij gaan ons volledig kunnen uitleven, maar er is geen grote druk uitgesproken.”

Misschien niet vanuit de ploeg, maar na je top 15-plaats in Luik-Bastenaken-Luik, een goede Tour een een hyperconstant crossseizoen kent iedere Vlaming je nu wel. In het veld ben je al een topper, maar mensen gaan nu ook iets verwachten op de weg.
“Na mijn eerste grote ronde is er heel wat veranderd, maar ik heb dat zelf in eerste instantie een beetje afgehouden. Ik wilde het nog niet per sé uitspreken, maar ik merkte wel dat ik in de winter stappen heb gezet en dat hoop ik de komende periode mee te nemen. Sowieso trek je nu met een andere instelling naar die koersen, omdat je al een beetje beter weet wat je kan verwachten. Je hebt inzicht in die wedstrijden en je weet hoe het eraan toe gaat. Dat maakt je automatisch rustiger in de aanloop daar naartoe.”

Kan je je ambities concretiseren?
“We moeten realistisch zijn en beseffen dat het niet de gemakkelijkste koersen zijn. Ik ben nog niet in de situatie dat ik met veel druk moet starten, maar er is wel vertrouwen en de ploeg erkent mijn potentieel. Laat ik het zo stellen: als ik top 10 rijd in de Strade Bianche, dan presteer ik al boven mijn eigen verwachtingen. Ik wil mezelf niet op een uitslag vastpinnen. Ook omdat alles moet meezitten. Maar wat zeker is: de hardheid en opeenstapeling van inspanningen liggen mij en geven me zelfvertrouwen.”