Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Harrie Lavreysen wil wereldrecord terugpakken van Matthew Richardson: “Gaat op EK niet lukken”
Interview Harrie Lavreysen gaat donderdagavond op voor zijn vijfde Europese titel op de Sprint. Tijdens het EK baanwielrennen 2026 in Turkije komt hij zijn eeuwige rivaal Matthew Richardson tegen, die nota bene op dezelfde baan in Konya afgelopen augustus het wereldrecord op de tweehonderd meter vliegende start van Lavreysen afpakte. Voor de Noord-Brabander werkt dat als een rode lap op een stier. “Maar deze week gaat me dat niet lukken”, zegt hij. Hij legt bij WielerFlits uit waarom niet.
Ben je ervan bewust dat je woensdagavond de meest succesvolle EK-ganger ooit kan zijn als je wint op de Sprint?
“Nee! Is dat nu Jeffrey Hoogland? Ah, hij heeft één medaille meer. Maar ik moet zeggen dat ik daar niet mee bezig ben. Ik heb maandagavond ook niet meegedaan aan de Kilometer Tijdrit. Vanaf nu focus ik me weer volledig op de olympische onderdelen. Het is voor mij geen doel om titels te turven, want dan had ik de kilometer natuurlijk ook gedaan. Maar die heb ik lekker overgeslagen om me te focussen op de sprintonderdelen.”
Welke uitdagingen liggen er dan wel voor de beste baanwielrenner aller tijden?
“Oh, genoeg! Ik wil ooit dat wereldrecord (nu op naam van Richardson, die de tweehonderd meter met vliegende start in augustus afsprintte in 8,857 seconden, red.) terugpakken. Dat móet gewoon. Maar aankomende week gaat dat op het EK niet lukken. Waarom niet? Het is wel op dezelfde baan. Maar ik had het EK dan echt anders moeten voorbereiden. Het grootste verschil is dat Richardson het in de zomer heeft gedaan. Nu is het veel kouder, dat is een heel groot verschil.”
Kun je mij uitleggen waarom dat temperatuurverschil zo’n verschil maakt?
“Om het wereldrecord te verbreken moet je boven de tachtig kilometer per uur rijden. Het enige waar we tegen vechten is de luchtweerstand. Dat houdt ons tegen. Luchtweerstand gaat in de snelheid tot Mach 3. Hoe sneller je gaat, hoe zwaarder die luchtweerstand is. Deze baan in Turkije ligt volgens mij op 1000 meter hoogte. Daar is de lucht ijler, wat betekent dat de lucht letterlijk dunner is. Iedere vierkante meter lucht waar je doorheen fietst, daar zijn minder deeltjes die ons terugduwen.
Op het moment dat de lucht ook nog warmer is, gaan die deeltjes sneller bewegen. En dus gaan ze makkelijker voor je aan de kant. Je ziet dat bij andere sporten ook. Boven de vijftig kilometer per uur gaat het vaak om de omstandigheden. Ook bij schaatsen, bijvoorbeeld. Daarom is dat zo belangrijk. Voor sprintritten, de Keirin en de Teamsprint maakt dat allemaal niet uit. Dan rijd je tegen je tegenstander in dezelfde omstandigheden. Maar als je het hebt over het wereldrecord, dan maken diezelfde omstandigheden het verschil.”
Is het komende week dan onmogelijk?
“Je weet het nooit! (lacht) Op deze baan in Turkije heb ik niet eerder gefietst. En ik ben ook helemaal niet voorbereid om het record te breken. Ik heb in mijn voorbereiding volle teamsprint-trainingen gedaan en geen 200 meter-voorbereidingen. Het is altijd mogelijk, maar ik denk het niet. Mijn voornaamste doel is om deze baan in Konya te verkennen, want wat ik zei: dat wereldrecord moet terug.”
Lavreysen in actie in Konya eerder deze week – foto: fotopersburo Cor Vos
Wanneer zie je die kans wel?
“Het is natuurlijk geen titel, er hangt niets vanaf. Het is een prestige-dingetje. Het lijkt me in 2027 een mooi moment om het eens te proberen. Je moet er toch een half jaar keihard voor trainen en dan kan ik het vanaf daar doortrekken naar de Olympische Spelen van Los Angeles in 2028. Daarom zie ik dit EK dus echt als een verkenning. Deze baan ligt op hoogte, de luchtdruk is lager en de bochten zijn hier heel hoog. Wel acht tot negen meter, waar Apeldoorn bijvoorbeeld maar zes meter is. Bij een vliegend onderdeel – waarbij je bovenin begint – krijg je die val naar beneden als extra snelheid mee. Dan kun je een heel harde tijd rijden.
Daarom is deze baan in Konya heel mooi om het wereldrecord te breken. Maar neem nu Aguascalientes in Mexico, waar Jeffrey Hoogland is geweest. Daar rijd je nog makkelijker, want die baan ligt nog een keer zo hoog. Ook in Bolivia heb je zo’n baan, maar daar is het niet veilig. Daar kunnen we niet heen. Er zijn dus meerdere opties. Maar ik vind het een uitdaging om het wereldrecord terug te pakken op dezelfde baan waar Richardson dat gedaan heeft.”
Hoe sta jij er momenteel voor?
“Ik ben nu een kilo zwaarder dan ik normaal ben. Maar vorig jaar was dat twee tot drie kilo meer dan normaal en begon ik op het EK meteen te vliegen. Dat zie ik nu wel weer gebeuren, al is het natuurlijk wel een beetje hoop op goede benen. Dat weet je nooit. Wel wil ik ongeslagen blijven op de Sprint. Dat ben ik al sinds 2021 (in 2022 deed Lavreysen niet mee, red.). Maar dat gaat lastig zijn, dat heb ik al gezien. Alleen dat is wel het doel. De Keirin maakt me niet zo veel uit.”
Ben je nu ook banger voor Richardson, nu je niet op en top bent voorbereid?
“Eigenlijk wel, ja. Vrijwel altijd als ik tegen hem rijd, dan was ik in topvorm en op volle sterkte. Nu is dat niet zo. Dus dat gaat wel echt anders zijn.”
Lavreysen werd olympisch kampioen ten koste van Richardson, die toen nog voor Australië uitkwam – foto: fotopersburo Cor Vos
Iets zegt mij dat dit niet zo is.