Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Chris Froome begrijpt het Franse boegeroep nu veel beter
Interview In de afgelopen Tour de France kreeg Tadej Pogacar op bepaalde dagen de hoon van het Franse publiek over zich heen. De allesoverheersende Sloveen kreeg ook boegeroep te horen. Zoals Chris Froome in zijn hoogtijdagen eveneens regelmatig werd uitgefloten en er zelfs een beker met urine naar hem werd geworpen. Inmiddels kan Froome dat beter begrijpen, zegt hij in gesprek met Wielerflits.
“Het klopt dat ik destijds ook veel weerstand voelde vanuit het Franse publiek”, zegt Froome in het Village Départ op de stand van Škoda. “Maar je leert ermee omgaan. Sterker nog: je gaat het begrijpen. De Fransen hebben de Tour niet meer gewonnen sinds Bernard Hinault in 1985. Ze schreeuwen om een Franse winnaar. Toen ik de Tour in 2016 en 2017 won, eindigde Romain Bardet als tweede en derde. Het publiek wilde simpelweg dolgraag dat híj zou winnen. Dat is menselijk. Dat ik op dat moment niet de populairste was, liet me koud.”
Volgens Froome werd hij pas na zijn zware valpartij in 2019 door het Franse publiek in de armen gesloten. “Vanaf dat moment voelde ik een enorme vloedgolf van steun. Een warmte die ik nooit eerder had ervaren. Het deed me realiseren dat ze nooit een hekel aan mij persoonlijk hadden. Ze smachten gewoon naar een eigen held. Gelukkig voel ik vandaag de dag bij iedereen alleen nog maar puur respect.”
Chris Froome was vijf jaar lang de onbetwiste keizer van de grote rondes. Vier Tour de France-zeges, twee overwinningen in de Vuelta a España en een eindzege in de Giro d’Italia sieren zijn rijke palmares. Totdat hij in 2019, tijdens de verkenning van de tijdrit in de Critérium du Dauphiné, zwaar ten val kwam. Vanaf dat moment kruisten louter tegenslagen zijn pad. Een nieuwe, zware crash op training vorig jaar, waarbij de Keniaanse Brit zelfs enkele dagen in levensgevaar verkeerde, luidde het definitieve einde van zijn wielercarrière in. Nu is hij terug in het Tour-circus, als ambassadeur van Škoda.
“Zolang als ik me kan herinneren, al vanaf de tijd dat ik als kind naar de Tour de France keek, was Škoda als hoofdsponsor met al haar wagens in de karavaan aanwezig. Om hier nu in deze rol terug te keren, brengt al die herinneringen weer tot leven; het gevoel van hoe ik ooit verliefd werd op deze sport.”
Op het podium met Romain Bardot. Foto: Fotoburo Cor Vos
Een zachte glimlach krult de hele dag om zijn mondhoeken. Wanneer Froome door het startdorp van de Tour wandelt, moet hij om de haverklap halt houden voor een foto. Hij is nog steeds de gentleman van weleer: geduldig, hoffelijk en met alle tijd voor de fans. Al beweegt hij zich de laatste dagen in de startzone voort met een diep over de oren getrokken mutsje en een grote zonnebril, in een vergeefse poging niet overal direct herkend te worden.
“Het doet me goed om te zien hoe de mensen me waarderen,” vervolgt hij. “Het is prachtig dat Škoda mij de kans geeft om de Tour eens op deze manier te beleven. Ik geniet van elke dag, ook al is mijn agenda overvol. Als renner heb je er echt geen weet van hoeveel er bij de organisatie van de Tour komt kijken en hoe gigantisch dit circus eigenlijk is. Neem nu de fans: ik vind het ontzettend bijzonder dat zij soms al in de vroege ochtend langs het parcours staan om in de namiddag hooguit een glimp van de voorbijflitsende renners op te vangen. Ja, daar krijg je wel diep respect voor.”
Pas in de aanloop naar deze Tour maakte Froome wereldkundig dat hij zijn rugnummer definitief aan de wilgen heeft gehangen. “Nee, die beslissing viel me helemaal niet zwaar. Het was een besluit dat ik eigenlijk al meer dan vijf jaar geleden had genomen: dat dit contract, dat eind vorig jaar afliep, mijn laatste zou zijn.”
Waren de afgelopen zes jaar niet loodzwaar? Ineens kon je door die rampzalige val en alle tegenslagen nooit meer je oude niveau aantikken.
“Het was een totaal andere ervaring voor mij. Die zware valpartij tijdens de verkenning van de tijdrit in de Dauphiné markeerde echt het omslagpunt in mijn carrière. Nadat ik hersteld was van die ernstige blessures, begon er een compleet nieuw wielerleven voor mij. Ik ben inderdaad nooit meer teruggekeerd op het niveau van de jaren waarin ik de ene na de andere wedstrijd won. Toch voelde ik me nog steeds bevoorrecht en dankbaar dat ik mijn dromen op de fiets kon blijven najagen; dat ik nog steeds over de hele wereld wedstrijden kon rijden en simpelweg van mijn sport kon genieten. De derde plaats op l’Alpe d’Huez in de Tour van 2022 was mijn beste resultaat uit die periode. Maar mijn oude topniveau? Nee, dat heb ik helaas nooit meer gehaald.”
Chris Froome in de Tour de France 2026 voor Skoda. Foto: Raymond Kerckhoffs
Mis je het koersen nu niet?
“Nee, totaal niet. Ik ben ontzettend dankbaar voor de kansen die ik heb gekregen en de tijden die ik heb meegemaakt, maar als ik nu naar het peloton kijk, mis ik het geen seconde.”
Besef je nu pas écht hoe bijzonder het is om de Tour de France te winnen?
“De Tour is meedogenloos, prachtig én overweldigend. Als ik terugdenk aan die vier zegetochten, komt er een golf van uiteenlopende emoties boven. Je weet hoeveel bloed, zweet en tranen het heeft gekost. Hoe lang je hebt afgezien om überhaupt in een positie te geraken waarin je mág dromen over de eindzege. En wanneer je daar dan daadwerkelijk staat, met die gele trui om je schouders terwijl je Parijs binnenrijdt… Ja, ik weet dat het klinkt als een cliché, maar dat is hét moment waarop je jezelf in de arm wilt knijpen en denkt: is dit echt? Je leeft je droom. Het is een onbeschrijflijk gevoel.”
Hoe kijk je naar het succes van Tadej Pogačar?
“Ik denk dat ik het geluk heb gehad dat ik nooit de rechtstreekse strijd om het geel met Tadej aan hoefde te gaan. Als hij een paar jaar eerder was geboren, had ik er waarschijnlijk geen vier gewonnen. Tadej is een buitengewone atleet. Waar ik minstens zo diep van onder de indruk ben als van zijn Tour-zeges en zijn dominantie in de grote rondes, is de manier waarop hij de klassiekers betwist. Voor mij waren eendagswedstrijden altijd een enorm zwak punt; ik wist dat ik dat niet kon, dus bleef ik er weg. Maar om te zien wat hij klaarspeelt in Vlaanderen, Roubaix en San Remo… Dat is echt: wauw. Chapeau! Hij domineert de sport, ongeacht het terrein of de koers. Het voelt als een voorrecht om getuige te mogen zijn van zijn prestaties.”
Om te reageren moet je ingelogd zijn.