Een strijd op twee fronten maakt de koers mijns inziens juist aantrekkelijker. En zeg ook niet dat dat niet spannend kan zijn. De mooiste strijd die ik ooit op een klim heb gezien ging tussen Amador, De Marchi en Barta. Drie gemiddeld tot goede renners voor wie een ritzege in een grote ronde het ultieme hoogtepunt van hun carrière is (spreken we over 2012). Voor een Valverde, Nibali en in mindere mate Chaves en Majka is het gewoon weer een streepje bij turven, eventjes mooi maar dan gaat het op in de massa van andere zeges. De hele tijd dezelfde namen vooraan zien gaat op den duur ook vervelen, daar hebben we immers ook de Vuelta voor.

Risico bij een kopgroep is dat het onderlinge verschil vaak iets te groot is, waardoor het al vroeg beslist is. Mooi van zo'n Nieve dat hij gisteren iedereen uit het wiel kletste, maar voor de spanning zie ik liever de eerder genoemde Amadorrit, de Battaglinrit van 2014 of de Intxaustirit van vorig jaar.