Op zaterdag 27 juli start met de individuele tijdritten het wielerprogramma op de Olympische Spelen in Parijs. Voor het eerst is WielerFlits / RIDE Magazine geaccrediteerd op het grootste sportevenement en zal verslaggever/analist Raymond Kerckhoffs ter plekke zijn. Eerder deed hij al verslag van de Zomerspelen in Sydney, Athene, Peking, Londen en Rio de Janeiro. Met vijf verhalen van die Olympische Spelen tellen we af naar Parijs 2024. Vandaag: Peking 2008.

Hij spreekt evenveel Engels als bondscoach Egon van Kessel Chinees spreekt. Geen woord dus. Toch is taxichauffeur Lio Lian voor een dag de grote held van de Nederlandse wielerploeg in Peking. Tien minuten heeft Van Kessel bij de eerste training van zijn nationale ploeg nodig om de Chinese chauffeur met handen en voeten duidelijk te maken dat hij achter de wielrenners moet rijden om hen zo met zijn gele taxi door de stad van de ‘nine million bicycles’ te sturen.

Na heel wat Chinees gemompel lijkt het alsof Lion toch het doel van de missie heeft begrepen. Druk claxonnerend rijdt Lian vervolgens zelfs voor de renners de drukke kruispunten op om zo een vrije doortocht voor de oranje selectie te creëren. Al raken de profwielrenners af en toe toch nog verdwaald in de verkeerschaos van de metropool.

Karsten Kroon, Laurens ten Dam, Robert Gesink, Chantal Beltman op training. Foto: Raymond Kerckhoffs

Van Kessel is direct gastvrij wanneer ik hem vraag of het mogelijk is om die dag de training te volgen. “Meld je maar bij de uitgang van het ‘Olympic Village’, daar verzamelen we ons”, geeft hij aan. Al blijkt dat toch niet zo eenvoudig te zijn omdat het enorme atletendorp drie uitgangen heeft.

Gelukkig weet ik al snel de Nederlandse ploeg te vinden en is er in de taxi van Van Kessel nog ruimte. Al moeten we wel met z’n drieën op de achterbank: ook mecanicien Leo van Anrooij en trainer Louis Delahaye nemen hier plaats, terwijl Van Kessel op de passagiersstoel naast de taxichauffeur voor de navigatie zorgt. Althans, hij hoopt de route enigszins duidelijk te kunnen maken aan zijn chauffeur.

Samen met de vrouwenselectie onder aanvoering van Marianne Vos fietst de Nederlandse ploeg van het olympische dorp naar het 32 kilometer noordelijk gelegen Shisanling Reservoir waar het triatlontraject is afgezet voor het overige verkeer. De ideale plek om te trainen.

Na een verrassend soepele start door Peking raken de renners ten noorden van de miljoenenstad in het buitendorp Changping (nog altijd goed voor 600.000 inwoners) een paar keer de weg kwijt. Wat heet, ineens lijkt het wel alsof de tijd vijftig jaar heeft stil gestaan en komen we alleen nog ongeasfalteerde wegen tegen en vliegen geschrokken kippen zelfs over de renners. Lian zorgt er druk gebarend en met veel Chinees gemompel steeds voor dat de juiste route wordt gevonden. Wanneer de oranje-hemden hem weer volgen kijkt hij tevreden in zijn achteruitkijkspiegel.

Nederlandse selectie van Egon van Kessel is de weg kwijt in Peking. Foto: Raymond Kerckhoffs

De temperatuur begint na twee uur ’s middags pas echt ruim boven de dertig graden Celsius op te lopen. De weersomstandigheden zullen tijdens de wedstrijd extreem zijn. Temperaturen rond de dertig graden Celsius en een luchtvochtigheid van 90%. Daarom verbleef het Oranje-vijftal Stef Clement, Robert Gesink, Karsten Kroon, Laurens ten Dam en Niki Terpstra in de aanloop naar Peking 2008 vijf dagen in Zuid-Korea om daar te trainen onder gelijke omstandigheden.

Toch valt het deze eerste dagen in China niet mee. Zeker omdat de wielrenners direct op de zaterdag na de openingsceremonie al in actie komen, hebben zij in hun trainingen in aanloop naar de Zomerspelen nog te maken met de normale dagelijkse vervuilde lucht van Peking. De gevreesde smog hangt nog boven de stad. Al verdwijnt die wonderlijk vlak voordat de Olympische Spelen beginnen en kijken we vervolgens ruim twee weken lang naar een helderblauwe hemel.

“Ik heb de hele tijd een smerig gevoel. Het lijkt wel alsof mijn hele lichaam onder het stof zit. Ik vertrouw het niet echt. Zelfs wanneer ik een slok uit mijn bidon drink, maar ik hem eerst schoon”, vertelde Gesink destijds na de training.

Het parcours van de olympische wegwedstrijd is schitterend en is misschien wel het mooiste decor van een wielerkoers ooit. De start is op het Plein van de Hemelse Vrede (Tiannanmenplein) en de finish op een lastige omloop bij de vesting Juyongguan aan de Chinese Muur. Deze plek staat bekend als een van de beroemdste plekken van de Grote Muur, waarbij het historische fort een belangrijke verdedigingswal voor het oude Peking was.

Nederlandse wielerselectie op training in Peking. Foto: Raymond Kerckhoffs

De dan 22-jarige Varssevelder is later enorm onder de indruk van de finishplaats. Als twaalfjarige scholier in groep acht van de basisschool had hij al een fascinatie voor de Chinese Muur. In een spreekbeurt over de zeven nieuwe wereldwonderen vertelde Robert Gesink tegen zijn klasgenoten honderduit over de ruim 6200 kilometer lange verdedigingswal.

Uiteindelijk wordt het triatlonparcours bereikt, waar op goede wegen gefietst kan worden. De omloop van de olympische wielerwedstrijd blijkt die dag nog afgesloten. En als er een ding zeker is, dan is het dat de Chinese autoriteiten heel streng zijn. Dat blijkt later ook tijdens de wedstrijden waar op de vast omlopen geen publiek wordt toegelaten. De renners zien alleen Chinese militairen langs de weg. En die kijken dan niet eens naar de fietsers, maar staren urenlang naar de rotsblokken vlak voor hen.

Na een uur op het triatlonparcours te hebben getraind, wordt er weer koers gezet richting het olympische dorp in Peking. Opnieuw terug de stadsdrukte in, al heeft Lian het op de terugweg wel goed begrepen. Hij claxonneert nu direct wanneer een auto ook maar enigszins dreigt om voor de renners de hoofdstraat op te draaien. Al raakt de oranje brigade toch nog enkele keren de weg kwijt  en geven de Chinese verkeersborden geen enkele indicatie wat goede route is. Toch wordt het olympische dorp redelijk snel bereikt. De selecties zijn niet alleen een training maar bovenal ook een ervaring rijker.

Nog drie dagen dat het wielerprogramma in Parijs 2024 met de individuele tijdritten van start gaat. 1

Op zaterdag 27 juli start met de individuele tijdritten het wielerprogramma op de Olympische Spelen in Parijs. Voor het eerst is WielerFlits / RIDE Magazine geaccrediteerd op het grootste sportevenement en zal verslaggever/analist Raymond Kerckhoffs ter plekke zijn. Eerder deed hij al verslag van de Zomerspelen in Sydney, Athene, Peking, Londen en Rio de Janeiro. Met vijf verhalen van die Olympische Spelen tellen we af naar Parijs 2024. Vandaag: Athene 2004.

Met drie keer goud is ze de olympische koningin van Sydney 2000. Vier jaar later wacht Leontien Zijlaard-Van Moorsel de zware missie om als titelverdedigster opnieuw toe te slaan. Bij de voorlaatste passage van de finish gaat het in de wegwedstrijd echter mis.

‘La Van Moorsel’ toucheert na een ongelukkige blik achterwaarts het wiel van de Spaanse Eneritz Iturriaga. Een domme stuurfout waarna de fiets onder haar lijf vandaan slaat en zij onfortuinlijk met haar heup en hoofd op het asfalt tuimelt. Vervolgens rijdt de Zwitserse Nicole Brandli ook nog eens over haar heen. Dizzy van de klap én met zware kneuzingen over haar hele lichaam wordt ‘Tinus’ naar de olympische, medische zone afgevoerd.

Gelukkig is er alleen sprake van kneuzingen en geen botbreuken. Een etmaal later is ze alweer strijdvaardig: “Ik ga mijn carrière toch niet afsluiten via de achterdeur.” Ze kijkt dan alweer reikhalzend uit naar de olympische tijdrit. Het onderdeel waar ze zichzelf het meest kansrijk acht.

Twee dagen later wordt haar ongekende vechtersmentaliteit opnieuw beloond. Tijdrijden is pure zelfkastijding. Juist daarom vindt Van Moorsel dit onderdeel van de wielersport het mooist. Op het 24 kilometer lange traject is de Brabantse een klasse apart. Haar gemiddelde snelheid op het glooiende traject ligt met 46,165 kilometer per uur zelfs nog boven haar werelduurrecord dat ze vorig jaar september in Mexico-City naar 46,065 kilometer verbeterde.

De val van Leontien van Moorsel in Athene. Foto: Cor Vos

Vervolgens weet Van Moorsel ook nog brons op de drie kilometer achtervolging op de baan te veroveren, waarmee ze haar loopbaan met een nieuwe olympische medaille afsluit. Twee dagen na dit sluitstuk van haar carrière besluit ze samen met haar man Michael Zijlaard de drukte van de Griekse metropool te ontvluchten. Op uitnodiging van NOC*NSF-sponsor PON vertrekt ze twee dagen naar het witte eiland Mykonos om even bij te komen van alle inspanningen.

Privéjet
Ondergetekende krijgt toestemming om mee te gaan naar het idyllische strand van Aghios Ioannis. Vanaf het vliegveld van Athene vertrekken we met een privéjet naar Mykonos. Van daar uit gaan we naar het luxe vijfsterren resort Saint John. Op het kosmopolitische eiland, dat naar de zoon van koning Delos is genoemd, heeft de sportkoningin haar paradijs gevonden. Liggend op een strandbedje aan het zwembad met uitzicht op de Middellandse Zee voelt ze de jarenlange spanning uit haar lichaam vloeien. Ook zangeres Ilse de Lange geniet van het vakantiegevoel op deze schitterende plek.

Toch blijkt uit alles dat de sportvrouw niet meteen uit Van Moorsel verdwijnt. Waar de andere gasten zich tijdens de lunch verheerlijken aan verse kreeften en er alleen de beste Chablis en Margaux wordt geschonken, bestelt Van Moorsel louter een sandwich en een caloriearme cola light.

“Wanneer je je jarenlang alles ontzegd hebt, dan lukt het niet om ineens alles te eten. Met vet moet ik in het begin uitkijken. Al besef ik wel dat ik er beter uitzie wanneer mijn ‘toetje’ wat boller is. Dat ik nu kan eten wat ik wil, is voor mij een nieuw proces”, vertelt ze ter plekke.

Alle spanningen lijken vergeten. Al stortte ze twee dagen eerder na haar laatste wedstrijd in haar appartement in Olympic Village nog even in. Minutenlang huilde ze, waardoor alle opgekropte stress er ineens uitkwam.

Foto: Cor Vos

Op Mykonos zegt ze: “Niemand kan zich voorstellen welke druk er in zo’n weken voor de Olympische Spelen op je staat. Wat Pieter Hoogenband, Inge de Bruijn, Mark Huizinga, Anky en ik als titelverdedigers in deze dagen meemaken is ongekend. De hele wereld kijkt naar je en zelf leg je de lat ook immens hoog. De valpartij in de wegwedstrijd, het herstel, het afzien, de gouden medaille op de tijdrit en dan binnen twee dagen weer in actie komen op de baan. Wie maakt zoiets mee in één week? Je hebt het ene nog niet verwerkt of het andere komt er weer aan. Dinsdagavond kwam dat eruit. Ik wist me geen raad meer met mezelf. Ineens begon ik spontaan te huilen.”

Voldoening
Toch overheerst in de zon op het Griekse eiland vooral de voldoening. Vanaf haar achtste zat ‘Tinus’ op de fiets en in die 28-jarige loopbaan groeide ze uit tot de beste wielrenster aller tijden. “Ik besef eens temeer dat ik op een prachtige carrière kan terugkijken. Ik weet dat ik het fietsen ga missen, maar ik ben zo blij dat ik de druk kwijt ben. Natuurlijk gaat het wennen worden. Anderzijds merk ik nu reeds dat ik vaster slaap dan voorheen. Anders spookte het wielrennen iedere nacht door mijn hoofd. Dat heb ik waarschijnlijk al van me afgezet.”

Vervolgens maakt ze haar zoveelste duik in het zwembad. Met een gelukzalige glimlach komt ze weer uit het water. De voldoening van een ongekend mooie sportcarrière begint langzaam bij haar in te dalen.

Nog vier dagen tot de olympische tijdrit in Parijs 2024.

Op zaterdag 27 juli start met de individuele tijdritten het wielerprogramma op de Olympische Spelen in Parijs. Voor het eerst is WielerFlits/RIDE Magazine geaccrediteerd op het grootste sportevenement en zal verslaggever/analist Raymond Kerckhoffs ter plekke zijn. Eerder deed hij al verslag van de Zomerspelen in Sydney, Athene, Peking, Londen en Rio de Janeiro. Met vijf herinneringen/ervaringen van Kerckhoffs tijdens die Olympische Spelen tellen we af naar Parijs 2024. Vandaag: Sydney 2000.

De Olympische Spelen in Sydney staan bekend als ‘the best games ever’. Ook voor Nederland waren de millenniumspelen heel succesvol. Het ‘Oranje Boven, Down Under’ hoorde je overal. Leontien van Moorsel kroonde zich tot de koningin van de Spelen met drie gouden en een zilveren medaille. De Nederlandse wegrenners speelden op een zwaar parcours nauwelijks een rol van betekenis, waar Jan Ullrich de gouden medaille opeiste.

Op zo’n dertig kilometer van de Australische metropool verblijven de Nederlandse wegrenners onder aanvoering van bondscoach Gerrie Knetemann in Oxford Falls in een oase van rust. Naar het grote landgoed van de Australische tennisacademie, waar onder anderen Pat Rafter zijn eerste forehands kreeg bijgebracht, is de oranje selectie uitgeweken omdat van hieruit makkelijker getraind kan worden dan vanuit het olympische dorp dicht bij de stad.

Bondscoach Gerrie Knetemann. Foto: Cor Vos

Het zijn de tweede Zomerspelen waar de profrenners welkom zijn, nadat Pascal Richard in 1996 in Atlanta de eerste olympische titel heeft veroverd. Echt belangrijk is het grootste sporttoernooi dan nog niet in het profpeloton.

Maandenlang wordt er gediscussieerd of de ‘Games of the new millennium’ wel in het drukke programma van de broodrenners pasten. Door de verre reis naar Australië missen zij immers diverse wedstrijden op het Europese continentaal. Maar Erik Dekker, Leon van Bon, Max van Heeswijk, Tristan Hoffman en Koos Moerenhout hebben inmiddels in de gaten dat ze in het land van ‘Skippy en Flipper’ met een bijzondere missie bezig zijn.

Het olympische vuur brandt omdat Knetemann de renners in de aanloop naar de wedstrijd duidelijk aan de grootsheid van het evenement laat proeven. De eerste twee dagen verblijven de profs in het zwaarbewaakte ‘Olympic Village’.

Podium met Alexandre Vinokourov, Jan Ullrich en Andreas Kloden. Foto: Cor Vos

“Tijdens de openingsceremonie zijn we gearriveerd”, vertelde Knetemann destijds in Australië. “Het vuurwerk kwam ons letterlijk tegemoet. De eerste twee dagen moesten we nog acclimatiseren en wennen aan het tijdverschil. De hele entourage heeft wel invloed gemaakt. Ook hebben we de gouden wegrace van Leontien van Moorsel beseft. Nu beseft iedereen hoe speciaal dit evenement is.”

Hennie Kuiper heeft hem in de aanloop nog verteld dat hij veel meer waarde hecht aan de olympische titel dan aan zijn wereldtitel. “Olympisch kampioen ben je voor heel je leven. Tot in de eeuwigheid, amen. Dat wilde ik de groep duidelijk maken”, legde Knetemann uit. “Daarom ben ik met alle renners ook naar het centrum van Sydney geweest. Met de ferry van Circular Quay naar Manly. Ze hebben het Holland Heineken House in Darling Harbour bezocht en ook in het centrum kwamen ze ogen tekort.”

Als je de vijf renners nu naar Sydney 2000 vraagt, dan speken ze nog over de tijd van hun leven. In de dagen voor de wegwedstrijd is het echter serieus leven en trainen in Oxford Falls. De sfeer is goed, iedereen is bereid voor elkaar door het vuur te gaan. Al is er wel een klein incident tijdens de 194 kilometer lange laatste training. Heel even schrikt de selectie wanneer Tristan wordt aangevallen door een kookaburra, een typische Australische vogel die qua grootte te vergelijken is met een raaf.

Kookaburra. Foto: San Diego Zoo

De vogel is geobsedeerd door de zilverkleurige helm van de oud-Nederlands kampioen en blijft al fladderend boven de renner in de helm pikken. “Ik schrok me rot, maar gelukkig kon ik de vogel al snel wegjagen”, vertelde Hoffman later.

Ook bondscoach Gerrie Knetemann zal de duikvlucht van de vogel niet snel vergeten. “Hoffman had in eerste instantie niets in de gaten”, vertelde hij. “Terwijl het beest boven hem vloog, hoorde Hoffman ineens een vreemd geluid. Hij voelde ook de luchtdruk van de vleugels. Ondertussen probeerde de kookaburra, die waarschijnlijk op de glinstering is afgekomen, de helm te veroveren. Het was een uitermate vreemde gewaarwording.”

Het is niet de enige keer dat de Nederlandse selectie tijdens de Olympische Spelen wordt aangevallen. Vier jaar later in Athene is het twee keer prijs. Tijdens een training raken Michael Boogerd, Erik Dekker en Karsten Kroon in de bossen ten noorden van Athene verdwaald. Op een doodlopende weg worden ze aangevallen door een Argentijnse vechthond. En in de wedstrijd vliegt er een duif  tegen het hoofd van Dekker.

Kroon zal de glimmende tanden van een gemeen grommende straathond niet snel vergeten, liet hij weten. “Een paar keer hapte hij naar mij. Het scheelde slechts enkele centimeters. Ik moest echt een sprint aanzetten, anders had ik nu een afdruk van zijn gebit in mijn kuit gehad.”

Erik Dekker in Sydney. Foto: Cor Vos

Met enkele foto’s laten de renners zien dat het geen broodje-aapverhaal is. Als een ware hondenkenner weet Boogerd te melden dat het om een Argentijnse vechthond ging. Een Dogo Argentino die van de Bulmastiff afstamt. “En het ergste was dat de weg zo’n 500 meter verder doodliep in de bossen”, voegde Dekker er destijds aan toe. “Konden we nog een keer langs dat gevaarlijke dier. Van ver hebben we toen al een sprint aangezet.”

Wanneer de renners ietwat verderop politie tegenkomen, weten ze de agenten zo ver te krijgen dat de drie verdwaalde renners onder begeleidingen van een politie-escorte terug worden gebracht naar het atletendorp…

Nog vijf dagen tot de olympische tijdrit in Parijs.

Met de samengang met WVcycling is er nu weer een belangrijke stap gezet. We hebben nu onze eigen database met uitslagen. Wat voorlopig gepresenteerd wordt is pas een begin van waar we in de toekomst naar uit willen groeien.

Wij geloven in een journalistiek met een datagedreven toekomstvisie. Hiermee hopen we de komende jaren opnieuw stappen te zetten om zo marktleider op fiets- en wielergebied in de Benelux te blijven. Dit is weer een mijlpaal en een nieuwe stap waar we trots op zijn.

WielerFlits fuseert met WVcycling

De ‘Bespreek hier koers X’-artikelen verhuizen vanaf deze week naar het forum. Op dagen waarop wij geen actief liveblog hebben, publiceren we een Bespreek hier-artikel, waar de community een plek treft om met elkaar de koersen van die dag te bespreken.

Die plek verhuizen we naar het vernieuwde forum van WielerFlits, waar meer functionaliteiten beschikbaar zijn om op elkaar te reageren.

Op de homepage en op bericht-niveau staan verwijzingen naar de Bespreek hier-topics op het forum. Op dezelfde posities waar het liveblog staat, komen dus ook verwijzingen naar de nieuwe plek.

De verslaggevers van WielerFlits geven je een kijkje achter de schermen. Zo ziet de werkdag eruit bij Gent-Wevelgem 2024.

WielerFlits.be zit vanaf vandaag in een nieuw jasje. Niet alleen krijgt de site met zijn blauwe kleuren een compleet nieuwe aanblik, ook inhoudelijk staan er de komende weken en maanden heel wat veranderingen op de planning (meer…)