We vragen je binnenkort om iets te doen wat je maar één keer hoeft te doen: een nieuw wachtwoord aanmaken. Dat is alles. Maar achter die kleine stap zit een grote verandering die Wielerflits een stuk veiliger en toekomstbestendiger maakt.

Wat verandert er?
We stappen over naar een nieuw inlogsysteem: single sign-on (SSO). Concreet betekent dit: één account, één wachtwoord, toegang tot alles. Wielerflits.nl, Wielerflits.be, het forum en binnekort Cyclingflash en de Wielerflits App. Je hoeft niet meer voor elk platform apart in te loggen. En als we in de toekomst nieuwe toepassingen lanceren — zoals een voorspelgame — vallen die er automatisch onder.

Het nieuwe systeem draait volledig onder eigen beheer en is gebouwd op de nieuwste standaarden voor authenticatie en beveiliging. We zijn niet langer afhankelijk van WordPress of andere externe platformen voor onze logininfrastructuur.

Wat moet jij doen?
Vanaf de overstap log je in met het e-mailadres van je account. De eerste keer dat je inlogt, vul je je e-mailadres in en word je om een wachtwoord gevraagd. Kies daar voor wachtwoord aanmaken of resetten. Je ontvangt dan een e-mail met een verificatiecode. Voer die code in, stel je nieuwe wachtwoord in, en je bent klaar. Daarna log je gewoon in met je e-mailadres en je nieuwe wachtwoord.

Je gegevens, je geschiedenis, je forumberichten — alles wordt meegenomen naar de nieuwe omgeving. Bezoek je de site of app zonder in te loggen? Dan merk je niets van de overgang.

En de oude database?
Na de migratie gaan we de oude database opschonen. We doen dat niet meteen: eerst krijgt iedereen ruim de tijd om via het nieuwe systeem in te loggen. Pas daarna worden accounts die langdurig inactief zijn, verwijderd. Dit past bij onze richtlijnen rondom dataveiligheid en privacy. Actieve gebruikers merken er niets van.

Wat komt er nog meer?
De nieuwe login vormt ook de basis voor een uitgebreider gebruikersprofiel. We werken aan nieuwe mogelijkheden die daarop voortbouwen, maar die kondigen we apart aan zodra het zover is.

Development Roadmap 2026: bouwen aan de volgende fase van Wielerflits

2026 wordt een cruciaal jaar voor Wielerflits. Niet alleen technologisch, maar ook strategisch. We zijn ons platform opnieuw aan het positioneren in een mediasector die sneller verandert dan ooit. Als nichemedium heeft Wielerflits altijd meebewogen met die veranderingen, en in 2026 gaat die beweging alleen maar versnellen.

Om die volgende fase mogelijk te maken, willen we in het eerste kwartaal van 2026 drie grote projecten opleveren. Samen vormen zij het fundament voor hoe Wielerflits zich de komende jaren verder ontwikkelt: als platform, als community en als merk.

Project 1 – Een volledig nieuwe Wielerflits-app (incl. internationale uitrol)
De Wielerflits-app zijn we momenteel volledig opnieuw aan het bouwen. Geen cosmetische update, maar een fundamentele herbouw: een nieuwe technische structuur, nieuwe features en vooral een veel sterkere integratie van nieuws en data.

De app wordt het centrale product waarin content en data elkaar logisch versterken. Tegelijkertijd wordt deze nieuwe app direct klaargemaakt voor internationale inzet. Dat betekent één schaalbaar platform voor Wielerflits.nl (Nederland), Wielerflits.be (België) én Cyclingflash.com (Engelstalig/internationaal).

Project 2 – Single Sign-On als fundament
Het tweede project is de introductie van een single sign-on. Niet heel sexy, wel héél belangrijk. Met één account kunnen inloggen op alle platforms: Wielerflits.nl, Wielerflits.be, Cyclingflash.com en de app.

Dit lijkt misschien een kleine technische verbetering, maar het belang is veel groter. Single sign-on vormt het fundament voor toekomstige features, personalisatie, community-opbouw en nieuwe verdienmodellen. Het is een noodzakelijke stap om Wielerflits als ecosysteem verder te ontwikkelen, in plaats van losse platformen naast elkaar.

Project 3 – De introductie van een premium model
Het derde project is de uitrol van een premium model. Daarbij zetten we in op: een advertentie-luwer gebruik, extra voordelen en acties exclusief voor leden, extra content en het verder versterken van de Wielerflits-community.

Premium wordt niet alleen een product, maar ook een manier voor gebruikers om Wielerflits actief en positief te steunen. Zo creëren we een duurzamer model waarin betrokkenheid, kwaliteit en onafhankelijkheid centraal staan.

Dit is waar we de komende weken mee aan de slag gaan. De rest volgt.

De eerste weken van januari staan voor een overgroot deel van het peloton in het teken van een trainingskamp in de Spaanse zon. De helft van alle WorldTeams bevindt zich momenteel in de regio tussen Valencia en Alicante. Voor hen die kampen met te lang haar bieden wij graag een oplossing. Van 11 tot en met 18 januari is WielerFlits met de Alpecin Barbershop in Calpe en omstreken! (meer…)

Onze nieuwe kledingset is in productie! De afgelopen weken is hard gewerkt aan het finetunen van het design en het kiezen van de beste materialen. Dat is een klus waar veel kennis en preciezie bij komt kijken.

Het hele proces zijn we aan het vastleggen en komt binnenkort online in een verhalenreeks op Materiaalzone en in RIDE Magazine.

Wij moeten nog even geduld hebben voordat we op de fiets kunnen flaneren in ons nieuwe tenue. Op de website van Velor kan je nu al de nieuwe collectie shoppen.

View this post on Instagram

A post shared by WielerFlits (@wielerflits)

Flits, flits, flits! Ja, zo snel gaat swipen tussen nieuwsberichten na deze update. Probeer het maar eens. Nieuws lezen in de WielerFlits App ging nog nooit zo vlot.

Je treft ook een drietal nieuwe buttons boven nieuwsberichten, die je nog makkelijker door de app begeleiden. Bijvoorbeeld naar de pagina waar je je gratis kunt abonneren op gepersonaliseerde meldingen. Handig om niets te missen van je favoriete renner, ploeg of wedstrijd.

Ook nieuw is de toggle switch op het home scherm die je laat wisselen tussen nieuws en uitslagen. We ontvingen wat waardevolle feedback dat deze functionaliteit niet voor iedereen duidelijk was. We hebben daar naar geluisterd en een visuele aanpassing gemaakt. Benieuwd wat jullie ervan vinden.

Laat het ons weten via mail info[at]wielerflits.nl. Of deel je feedback en speciale wensen op ons forum.

Te downloaden voor iOS en Android: https://wielerflits.app/

Het thuisscherm van de WielerFlits App heeft een subtiele, maar fundamentele aanpassing gekregen. Verder is naast de button ‘wielernieuws’ de button ‘Uitslagen’ verschenen.

De functionaliteit achter deze button laat zich makkelijk raden. In één klik wissel je nu tussen de vertrouwde lijst met nieuwsartikelen en een overzicht met de belangrijkste uitslagen.

Nieuwe update van de @WielerFlits App.

In één klik wisselen tussen Nieuws en Uitslagen.

Alles in één en dezelfde app. Gratis beschikbaar voor #iOS & #Android.

Leuk verjaardagscadeautje voor mezelf 🥳 pic.twitter.com/fxpxdDrdP4

— Maxim Horssels (@Horssels) October 9, 2024

Het geklungel in je webbrowser is voorbij. Met deze update van de WielerFlits App heb je nieuws en uitslagen letterlijk met één keer tikken bij de hand.

Ook hebben we het hamburgermenu aangepast en een losse uitslagenpagina toegevoegd, en kan je vanuit de App nu de nieuwste editie van RIDE Magazine aanschaffen. En als je toch in dat menu zit, kan je ook pushmeldingen aanzetten op tags en categorieën die je zelf kiest

Heb je feedback of speciale wensen? Op ons forum gaan we graag met je in gesprek.

Voor het eerst zijn WielerFlits & RIDE Magazine bij de geaccrediteerde media aanwezig op de Olympische Spelen. In Parijs is onze verslaggever Raymond Kerckhoffs present om de belangrijkste wielerdisciplines op de voet te volgen.

“Het is iedere keer weer indrukwekkend om te ervaren hoe groot de Olympische Spelen zijn. Het zijn mijn zesde Zomerspelen. Eerder was ik namens De Telegraaf al present in Sydney 2000, Athene 2004, Peking 2008, Londen 2012 en Rio de Janeiro 2016. Voor Parijs 2024 zijn er 3800 accreditaties uitgereikt aan de geschreven media van over de hele wereld. Ik ben trots dat we als WielerFlits de laatste jaren zo zijn gegroeid dat we nu ook bij het grootste sportevenement welkom zijn. 

Afgelopen donderdag arriveerde ik in olympisch Parijs. In de aanloop naar de openingsceremonie leek het op en rond de Seine wel alsof er meer politie en militairen op de been waren dan gewone mensen. Ik heb een hotel in Quartier Latin, waar ook bijvoorbeeld journalisten van Associated Press zitten. De parking voor mijn auto ligt 150 meter verderop en dat is in tegenstelling tot mijn hotel juist in een rode zone waar je weer een speciale QR code voor nodig hebt. Zo moet je overal op voorbereid zijn.

 In de eerste dagen moet je het evenement, de stad en vooral het olympische en openbare vervoer goed leren kennen. Hoe kom je het snelst bij het Main Pres Centre waar vandaan  de speciale mediabussen naar de venues rijden? Het was even vreemd om nu geen deel uit te maken van een team van zo’n tien tot vijftien personen die in het verleden voor De Telegraaf op de Olympische Spelen werkzaam waren. Na twee dagen had ik mijn weg weer gevonden en weet je precies welke collegae bij je in de buurt zitten om ’s avonds nog eens de hoogte- en dieptepunten van de dag mee door te nemen.

Bij de Nederlandse ploeg, die ten westen van Parijs nabij het gehucht Saint-Lambert verblijft, zijn de werkomstandigheden goed. Op alle Olympische Spelen waar ik werkzaam was, zijn de Nederlandse wielrenners altijd heel succesvol geweest. Al heb je naast de successen natuurlijk ook te maken met teleurstellingen. Het meest bizarre wat ik heb meegemaakt was het goud van Anna van der Breggen in Rio, nadat Annemiek van Vleuten in gewonnen positie een doodsmak in de afdaling maakte. Zoveel mixed emoties heb ik nooit mee gemaakt.

Al was het afgelopen zondag ook dramatisch om te zien hoe Puck Pieterse in de mountainbikewedstrijd het zilver verloor. Op de Olympische Spelen worden altijd bijzondere verhalen geschreven.

In Parijs probeer ik zowel de Nederlandse als Belgische wielrenners te volgen, al valt die combinatie niet altijd mee omdat bepaalde persconferenties op hetzelfde moment plaats vinden of kilometers van elkaar verwijderd. De voor België historische tijdrit met goud voor Remco Evenepoel en brons voor Wout van Aert heeft me kippenvel bezorgd. Voor het eerst in 72 jaar wist België op een onderdeel weer twee medailles te winnen. Knap om te zien hoe beiden na een zware Tour de France op dit grote evenement opnieuw konden pieken. Zo’n persconferentie na de podiumceremonie is een feest om mee te maken. 

Naast de topsport kan ik ook genieten van de sfeer die in de stad heerst. Het lijkt wel alsof een olympisch stad helemaal transformeert. Het mooiste blijven de Zomerspelen van Sydney die nog altijd te boek staan als de ‘best games ever’. In Parijs leeft het ook enorm. Eigenlijk is de stad nu veel rustiger dan normaal. Met al die mensen uit de hele wereld die naar de sport komen kijken voel je een verbondenheid. Het is terecht dat de profrenners op de weg inmiddels ook inzien dat een olympische titel iets heel bijzonders is. Dat gevoel was de eerste keer in Atlanta en later in Sydney nog heel anders. Nu zijn de Olympische Spelen voor mannen als Remco Evenepoel en Mathieu van der Poel ook een absoluut hoogtepunt.

Op zaterdag 27 juli start met de individuele tijdritten het wielerprogramma op de Olympische Spelen in Parijs. Voor het eerst is WielerFlits/RIDE Magazine geaccrediteerd op het grootste sportevenement en zal verslaggever/analist Raymond Kerckhoffs ter plekke zijn. Eerder deed hij al verslag van de Zomerspelen in Sydney, Athene, Peking, Londen en Rio de Janeiro. Met vijf verhalen van die Olympische Spelen tellen we af naar Parijs 2024. Vandaag: Rio de Janeiro 2016.

Ook zonder goud, zilver en brons kun je een olympische held worden. Een etmaal na haar doodsmak in vrijwel gewonnen positie is Annemiek van Vleuten hét gespreksonderwerp in ‘Villa Olimpica’. Niet alleen onder de wielrenners, maar alle sporters uit alle uithoeken van de wereld hebben de verschrikkelijke beelden van dé val gezien. Als geen ander weten zij hoe verschrikkelijk het is om op zo’n sneue wijze het olympische goud aan je voorbij te zien gaan.

In het olympische dorp van Rio de Janerio 2016 trekt Marianne Vos ineens een sprintje. Vanuit haar ooghoeken heeft de Brabantse in de verte de Zweedse Emma Johansson gezien en die ontbrak nog op haar twee oranje velletjes. De tweevoudig olympische kampioene probeert zo veel mogelijk rensters te strikken om een boodschap voor Annemiek van Vleuten op te schrijven. Na haar eigen moeizame periode weet ze als geen ander wat opbeurende woorden kunnen betekenen.

Marianne Vos met de brieven voor Annemiek van Vleuten. Foto: Raymond Kerckhoffs

“Jij was de grootste ster van deze olympische wedstrijd”, schrijven de Poolse rensters. “Trots om zondag met jou op kop te mogen koersen”, laat haar medevluchtster in de finale Mara Abbott weten. ‘Big hugs’ en ‘love’ boodschappen volgen elkaar op. Complimenten voor haar sportieve prestatie en bovenal blijdschap vanwege haar relatief meevallende blessures.

Woorden die troost moeten bieden. Maar kun je iemand die zo dichtbij de hoofdprijs uit haar carrière is wel opbeurend toespreken? Vrij snel na aankomst in het olympische dorp had Vos telefonisch contact met Van Vleuten.

“Ze was op dat moment in haar eentje in een Braziliaans ziekenhuis”, vertelde Vos destijds. ,,Het was die avond al goed tot haar doorgedrongen welke kans ze op de olympisch titel had verspeeld. Waar wij allemaal blij waren met het bericht dat het medisch relatief goed met haar ging, was zij volkomen teleurgesteld. Zij was op weg naar goud en had het min of meer al in haar handen. Dat gemis zal haar lang gaan achtervolgen. Dat is een deceptie, een pijn die beetje bij beetje moet slijten. Dat kun je met geen enkel woord of gebaar teniet doen.”

Het beeld van de plek des onheils zal Vos niet snel vergeten. ,,Ik zag iemand in een oranje shirt liggen en dacht eigenlijk dat het Anna was. Er stonden een paar mensen rondom haar. Honderd meter verder schrok ik pas echt. Ik zag bondscoach Johan Lammerts terug rennen met zijn handen omhoog. Ik kon hem recht in de ogen kijken en daaruit werd het me duidelijk dat dit een héél ernstige valpartij was. Later hadden alle rensters het hierover. Meer dan bidden kun je op zo’n moment niet.”

Annemiek van Vleuten. Foto: Cor Vos

De hele nacht kon Vos niet slapen. De mixed-emoties van deze wedstrijd houden haar in de nachtelijke uren constant bezig. “Het zijn onbeschrijfelijke indrukken”, zei ze in 2016 een dag na de olympische wegwedstrijd. “Voorbij de finish wil je eerst alleen informatie over Annemiek. Het was een hele geruststelling dat er gezegd werd dat ze bij bewustzijn was en weer sprak. Vanaf dat moment ben je blij voor de schitterende gouden medaille van Anna. Tegelijkertijd voel je ook weer een vreemde emotie opkomen dat je ontzettend, ont-zet-tend teleurgesteld bent voor Annemiek. Hoe dicht zij wel niet bij het goud was. Dan leef je weer met haar mee. Het was eigenlijk heel verwarrend.”

Zoals ook Anna van der Breggen aan de Copacabana in die dubbele emoties gevangen zit. Ze juicht, maar ergens wil ze ook weer niet juichen. Ze is blij, maar diep in haar hart vooral ongerust. Dit is het mooiste moment uit haar carrière, maar eigenlijk is ze er met haar hoofd niet bij.

Met de olympische titel bekroont Anna van der Breggen haar carrière, maar de vraag hoe het met ploeggenootje Annemiek van Vleuten is, bekommert haar veel meer. Tot de streep heeft de Zwolse de focus op de koers weten te houden. Eenmaal voorbij die verlossende witte kalklijn beseft ze direct weer hoe relatief dit sportieve succes is.

“Het goud werd pas mooi toen mijn verzorger me vertelde dat Annemiek wel oké was. Dat ze bij bewustzijn en stabiel was. Dat was een enorme opluchting”, erkende winnares Van der Bruggen later op de persconferentie.

Een kleine veertig seconden na de vreselijk doodsmak in de afdaling van Vista Chinesa van Van Vleuten passeert Van der Breggen de plek des onheils. Op 10.2 kilometer lijkt de ongelooflijk sterke Vleuten nog op weg naar olympisch goud totdat ze een haakse bocht totaal verkeerd inschat.

Anna van der Breggen. Foto: Raymond Kerckhoffs

Van der Breggen destijds: “We zagen Annemiek liggen en het zag er heel raar uit. Normaal heb ik bij valpartijen niet veel moeite om door te gaan. Dat hoort bij de wielersport en je gaat altijd maar verder. Maar, hier schrok ik enorm van. Het zag er héél slecht uit. Ik dacht even dat ze dood was… Het was ook vreemd dat niemand iets deed.”

Het bracht Van der Breggen in Rio de Janeiro direct terug in de realiteitszin van het leven. “Weet je, dit is de belangrijkste dag van mijn carrière”, vervolgde ze haar verhaal na de wedstrijd. ,,Ik heb hier heel lang naar toegeleefd. Mijn hele jaar draait om deze Olympische Spelen. Maar, als je dat ziet maakt dat helemaal niks meer uit. Wat zegt zo’n wedstrijd dan nog? Dan wil je alles opgeven om haar te helpen. Je kunt op dat moment echter niks meer doen. Het is gebeurd.”

Van der Breggen zit nog wel op de fiets, maar met haar gedachten is ze er totaal niet meer bij. “Ik had even moeite om überhaupt nog te trappen. Die meiden reden ook niet meer volle bak door. Die waren eveneens geschrokken. Totdat Emma Johansson zei dat we weer moesten rijden om de nog vooruit koersende Mara Abbott terug te pakken. Zij maakte mij wakker door te zeggen dat ik juist nu voor Annemiek moest koersen. Daar was ik het wel mee eens. Zij begonnen opnieuw kop over kop over te nemen, maar bij mij duurde dat wat langer.”

“Toen wij eenmaal weer op gang waren en in de verte Abbott zagen, kwam ik opnieuw in de wedstrijdmodus. Op dat moment kun je alles van je afzetten. Dan besef je dat deze olympische wedstrijd belangrijk is. Dat dit dé dag is. Dat je er nu volledig voor moet gaan. Als wielrenner heb je ergens een natuur dat alles altijd doorgaat. Gelukkig kon ik op dat moment even logisch blijven nadenken en de focus weer helemaal op de wedstrijd zetten. Al ontwaak je direct voorbij de streep ook weer direct uit die roes.”

Nog één dag voordat het wielerprogramma start op de Olympische Spelen in Parijs. 

Op zaterdag 27 juli start met de individuele tijdritten het wielerprogramma op de Olympische Spelen in Parijs. Voor het eerst is WielerFlits / RIDE Magazine geaccrediteerd op het grootste sportevenement en zal verslaggever-analist Raymond Kerckhoffs ter plekke zijn. Eerder deed hij al verslag van de Zomerspelen in Sydney, Athene, Peking, Londen en Rio de Janeiro. Met vijf verhalen van die Olympische Spelen tellen we af naar Parijs 2024. Vandaag: Londen 2012.

Het ultieme geluk. Mooier kan ze haar gevoelens niet omschrijven. Onderuitgezakt op een luxe jacht varend op de Thames, terwijl de Tower Bridge met de vijf imposante olympische ringen in de verte opdoemt, tekent het kippenvel zich letterlijk op haar armen. Alle druk die Marianne Vos in de maanden in de aanloop naar Londen 2012 beetje bij beetje opbouwde, valt eindelijk als een loden last van haar schouders af.

Samen met chef Telesport Jaap de Groot nodig ik Marianne Vos uit om daags na de tijdrit en vier dagen na haar gouden wegrace in Londen lekker met haar familie, enkele vriendinnen en ploeggenotes te gaan varen. Even weg uit de hectiek van de Olympische Spelen om zo de rust te vinden om alles enigszins te verwerken. Een invitatie die ze met beide handen aanneemt.

Wanneer Vos bij Tower Bridge op zoek is naar St. Katherines Dock, wordt haar weer duidelijk wat ze teweeg heeft gebracht met haar overwinning op The Mall, vlak voor Buckingham Palace. Tientallen mensen, Nederlanders en Britten, complimenteren haar en willen met haar op de foto. In de metro waren zelfs mensen die sneaky een foto probeerden te maken. Alleen verscholen achter een donkere zonnebril kan ze zich enigszins anoniem door de Britse metropool bewegen.

Marianne Vos met Raymond Kerckhoffs op de boot op de Thames.

Op het prachtige schip ‘de Groene Vecht’ van vastgoedmagnaat Cor van Zadelhoff, die als gastheer alles uit de kast haalt om Vos alle eer te gunnen, kan ze eindelijk zichzelf zijn. Dan hoort ze de verhalen van wat haar ouders de afgelopen dagen allemaal hebben meegemaakt. Moeder Conny benadrukt nog eens dat vader Henk echt voor de Olympische Spelen naar de kapper had gemoeten, nu ze toch regelmatig met Prins Willem-Alexander en Prinses Maxima moesten bijpraten.

Zelfs op het jacht wordt Vos nog regelmatig herkend wanneer op de Thames de rondvaartboten passeren en sommige passagiers op de dekken haar ontdekken. Spontaan klinkt er dan luid gejoel en applaus. De gouden medaille draagt ze voorlopig dicht bij zich in een plastic ijsbekertje. “We kregen er niet eens een doosje bij.”

Na de eerste Olympische Spelen in Peking was het voor haar duidelijk dat goud winnen op de wegwedstrijd haar ultieme droom was. Met die gedachte vloog ze al vanuit China naar huis. Ze werd daar wel olympisch kampioene op de puntenkoers op de baan, maar de zesde plek op de wegwedstrijd, die eindigde aan de Chinese Muur, was een desillusie die bleef hangen. Vooral ook omdat ze zich maandenlang had voorbereid op extreme hitte met stages in El Salvador, Zuid-Spanje en Zuid-Korea. Op de dag zelf regende het echter en daalde de temperatuur onder de 15 graden Celsius, waardoor Vos verkleumd op de fiets zat.

Na haar eveneens mislukte tijdrit in Peking sprak ik met haar coach Thijs Rondhuis af in de internationale zone van het ‘Olympic Village’. Met zijn handen in zijn haar gaf Rondhuis aan dat hij niet meer wist hoe hij haar moest motiveren voor de puntenkoers. De toen 21-jarige Vos zat er mentaal even doorheen en Rondhuis probeerde te zoeken naar een mogelijkheid om het heilige vuur opnieuw te laten branden.

Marianne Vos met de gouden medaille van de Olympische Spelen in Londen 2012. Foto: Raymond Kerckhoffs

Een uur voor de puntenkoers stuurt Rondhuis me een tekstbericht: “Het zit weer goed. Let maar op: ze gaat weer ouderwets knallen op de puntenkoers.”

Er was maandenlang tussen het kamp Vos en de keuzeheren van NOC*NSF en KNWU onenigheid over het programma van ‘La Marianne’ op de Olympische Spelen. Men vond dat Vos de tijdrit in Peking niet moest rijden, zodat er meer focus kon zijn op de puntenkoers waar ze een jaar eerder al de wereldtitel op had veroverd. Toen het in de Chinese metropool mis ging in de rit tegen de klok laaide die discussie onderhuids weer op. Onbewust was dit voor Rondhuis en Vos de prikkel om haar getergde gevoelens in positieve energie om te zetten. Het wonderkind bewees vervolgens weer dat er geen wetmatigheden voor haar bestaan.

Al varend op de Thames herhaalt Vos in 2012 dat de teleurstelling om de gemiste kans op de wegwedstrijd in Peking extra groot was, omdat ze zichzelf niet had kunnen laten zien. Vos was door omstandigheden en dus niet op waarde geklopt. Dat stak haar. Vier jaar lang zat die frustratie in haar lijf.

Marianne Vos in de aanloop naar de Olympische Spelen in Londen. Foto: Raymond Kerckhoffs

In Londen rekent ze af met die frustratie en boekt ze de mooiste overwinning uit haar loopbaan. Op het schip ‘de Groene Vecht’ wijst ze naar de Tower Bridge, waar de olympische ringen onder hangen.

“Dit is een van die beelden die de Olympische Spelen in Londen voor mij typeren. Zoals het moment van de finish, mijn ouders die me feliciteren, de huldiging en de gekte in het Holland House. Met goud op zak krijgt Londen een hele bijzondere betekenis voor me. Het is een stad die ik voor altijd in mijn hart sluit.”

Nog twee dagen voordat het wielerprogramma op de Olympische Spelen in Parijs begint.