Tom Dumoulin kende een moeilijk wielerhuwelijk

Tom Dumoulin kende een moeilijk wielerhuwelijk
dinsdag 16 augustus 2022 om 09:30
Opinie

Het huwelijk tussen de persoon Tom Dumoulin en de wielrenner Tom Dumoulin was zacht gezegd niet altijd even gelukkig. De liefde voor het fietsen stond voor de Limburger niet synoniem voor het leven als een wielrenner, laat staan het leven van een wielerkampioen. Sinds zijn val in de Giro d’Italia 2019 werd zijn loopbaan gekenmerkt door tegenslagen en teleurstellingen. Na de mislukte Giro in mei nam de Limburger al het besluit om eind dit jaar te stoppen. Toen eenmaal de keuze was gemaakt, merkte hij dat het steeds moeilijker werd om alle opofferingen te maken om nog één keer op het WK-tijdrijden te vlammen. “De tank is leeg.”

Natuurlijk zag ook hij in de afgelopen Tour de France dat de kloof met de nieuwe generatie niet onoverbrugbaar groot was. De derde plek van de 36-jarige Geraint Thomas, de Welshman die hem in 2018 van de eindzege in de Tour de France hield, had hij ook gezien. “Knap wat ‘G’ doet”, liet Dumoulin weten. “Misschien had ik dat ook nog gekund wanneer ik weer 100% ben. Maar het is mooi geweest zo.”

Duidelijke, bewuste woorden. Het maakte duidelijk dat Dumoulin het besluit om te stoppen met wielrennen na de deceptie in de Giro d’Italia Dumoulin niet in de emotie van het moment had genomen. Hij stond voor de volle honderd procent achter de keuze om de fiets definitief aan de spreekwoordelijke wilgen te hangen. Er heerste meer opluchting dan twijfel dat hij de goede beslissing had genomen. Dat er eindelijk een einde is gekomen aan het gejojo in zijn gedachten of het wielrennen op het allerhoogste niveau nog wel plezier brengt.

Al wilde hij in zijn hoofd het liefst wel nog afscheid nemen met een glanzende prestatie op het WK-tijdrijden om zo de cirkel rond te maken. Maar, 2022 was sportief vooral het jaar waarin hij ontdekte dat zijn lichaam niet meer deed wat zijn hoofd wilde. In zijn voorbereiding richting het WK in het Australische Wollongong kwam hij daar opnieuw achter. Het heilige vuur was gedoofd.

Was zijn mededeling vorig jaar op zaterdag 23 januari om tijdelijk te stoppen voor de meesten nog een donderslag bij heldere hemel, ditmaal hield iedereen er na zijn opgave in de Giro d’Italia rekening mee dat Dumoulin wel eens klaar zou kunnen zijn met het wielrennen. Als de twijfels de overhand nemen en de motivatie daardoor wordt gebroken, dan is er in een keiharde sport als het wielrennen vaak geen weg meer terug.

Sinds zijn val in de vierde etappe van de Giro d’Italia 2019 naar Frascati, waarbij hij een diepe kniewond opliep, heeft hij fysiek nooit meer zijn beste niveau kunnen halen. En als het niet loopt zoals gewenst dan is Dumoulin voor zichzelf niet de makkelijkste persoon. Dan loopt hij zichzelf ook meermaals voor de voeten.

Zelf heeft hij het gevoel dat hij in zijn wil om snel terug te keren bij de wereldtop in 2020 overtraind is geraakt en dat dit probleem hem bleef achtervolgen. Duidelijk is echter dat het huwelijk met Jumbo-Visma de afgelopen drie jaar tijd niet werkte, hoewel er door beide partijen met een positieve insteek is gewerkt.

Tom Dumoulin voor Amstel Gold Race 2022 – foto: Raymond Kerckhoffs

Het malheur in de afgelopen drie jaar is niet mis. In 2020 moest Dumoulin na zijn ernstige knieblessure, darmparasieten en de corona-lockdown terugkeren. In 2021 werd hij teruggeworpen door de periode van vier maanden waarin hij voor zichzelf moest ontdekken of hij nog wilde doorgaan met wielrennen. Toen hij met de zilveren medaille op de olympische tijdrit en een sterke Benelux Tour weer op niveau leek te zijn, werd hij tijdens een trainingstocht aangereden door een automobilist en brak hierbij zijn pols.

Rugproblemen
Dit voorjaar voelde hij zich op de hoogtestage in Colombia weer ouderwets sterk, maar kreeg hij in de bergritten van de UAE Tour te maken met rugproblemen, terwijl hij na deze wedstrijd aan de Perzische Golf werd getroffen door een coronabesmetting die hem ver terugwierp. Eigenlijk begon hij daardoor, gezien het minimale aantal koersdagen, al aan een oneerlijke strijd in de Giro d’Italia.

De aankondiging van het einde van zijn tijdperk zorgt voor een trieste dag in de wielersport, terwijl iemand met zo’n rijk palmares juist met een staande ovatie naar zijn laatste pedaalomwentelingen moet worden begeleid.

Niet alleen zijn fantastische erelijst, met de eindzege in de Giro d’Italia in 2017 als absoluut hoogtepunt, typeert de loopbaan van Dumoulin. De Maastrichtenaar was een sieraad voor het wielrennen. Zijn prachtige stijl op de fiets werd door sommigen al omschreven als bikeporn, maar ook met zijn aanvallende instelling kleurde hij vele wedstrijden. Als Dumoulin aan de start stond, gebeurde er altijd wel wat.

Het begin van het einde in Giro 2019 – foto: Cor Vos

Voor ons journalisten was het een voorrecht om zijn carrière van dichtbij te kunnen volgen. Ieder gesprek dat je met hem had, was enerverend. Altijd had hij wel een mening of een interessante insteek. Misschien was het geregeld verstandiger geweest wanneer hij wat vaker in zijn antwoorden diplomatieker was geweest, maar de aard van het beestje verander je niet.

Na zijn persconferentie vorig jaar mei in Vught waarin hij zijn terugkeer in het wielrennen bekendmaakte, zei hij nog tegen mij: “Ik had me voorgenomen om korte antwoorden te geven, maar dat lukt me niet. Ik snap niet hoe iemand als Chris Froome hier keer op keer wel in slaagt.” Het typeert zijn persoonlijkheid die zich ook graag in een gesprek laat triggeren.

Atypische wielrenner
Dumoulin heeft zichzelf gedurende zijn loopbaan vaak als een atypische wielrenner omschreven. Hij was misschien te veel een denker. En juist wanneer bij een denker de twijfels beginnen te overheersen, kan dit een vijand van je worden. Hij kwam de laatste jaren na zijn val in de Giro van 2019 steeds meer gevangen te zitten in zijn eigen tegenslagen en teleurstellingen. Keer op keer moest hij klappen verwerken, waardoor hij het plezier in het wielrennen ook steeds meer verloor.

Hij hield van de sport, maar hij hield evenzeer van het spelletje om zijn belangrijkste concurrenten te pijnigen op de fiets. Die uitdaging had hij nodig. Om alle opofferingen, vooral het veel van huis weg zijn, te kunnen opbrengen had hij dat gevoel om met de besten te wedijveren nodig. Voor de Amstel Gold Race zei hij het nog eens hardop: hij was geen wielrenner om in de marge mee te fietsen.

In zijn geliefkoosde Giro d’Italia had hij gehoopt zijn talent als klassementsrenner terug te vinden. Het werd echter een ronde waarin hij ontdekte dat zijn lichaam niet meer deed wat zijn hoofd wilde. Een constatering die hij al na de vierde rit met de finish op de Etna maakte en die hij vervolgens in het verdere verloop van de Giro keer op keer opnieuw moest ervaren. In deze ronde kreeg hij voor zichzelf het gevoel dat hij ver verwijderd was van het niveau om ooit nog eens met de top mee te doen. Alle lichamelijke ongemakken blokkeerden hem om het optimale op de fiets eruit te halen. Het zou heel lang zou duren voordat hij weer op de volle honderd procent zou zijn. Tijd die hij zichzelf niet meer wilde geven. Het was goed geweest.

Zwoegend in de Giro 2022 – foto: Cor Vos

Toen hij in Turijn opgaf, was deze keuze om te stoppen dan ook grotendeels gemaakt. Dat nog vele grote ploegen overtuigd waren dat ze hem de komende jaren konden terugbrengen naar de top, wilde hij niet meer horen. BikeExchange-Jayco, Trek-Segafredo, Alpecin-Fenix, Intermarché-Wanty-Gobert, BORA-hansgrohe en Israel-Premier Tech stonden te popelen om vanaf volgend jaar met hem te gaan werken, maar hier stond Dumoulin niet meer voor open. Door zijn aanvankelijke plan om nog door te gaan tot en met de Olympische Spelen van Parijs 2024 had hij al een streep gezet.

Respect
Zijn keuze verdient respect. Tom Dumoulin is dicht bij zichzelf gebleven. Elf jaar lang heeft hij deel uit gemaakt van het profpeloton. Een authentieke wielrenner was hij zeker. Gelukkig, ben ik geneigd te zeggen. Het wielrennen was een wereld waarvan hij in het begin zelf zei dat het eigenlijk niet de zijne was, maar waar hij wel steeds meer van is gaan houden..

Laten we deze dagen niet met rouw kleuren, maar vooral vieren wat voor een schitterende wielrenner we het afgelopen decennium met Tom Dumoulin hebben gekend. Hoe hij in de periode waarin de wielersport uit de donkerste periode moest komen met zijn oprechte antwoorden en ambitieuze koerswijze het wielrennen weer de nodige glans heeft gegeven. En hij de Nederlandse wielerjeugd het geloof heeft teruggegeven dat ook een wielrenner uit onze vlakke polderlandje een grote ronde kan winnen.

Deze opinie werd reeds in mei geschreven, maar is na het definitief stoppen van Tom Dumoulin aangepast. 

Dit artikel delen:

37 Reacties

Iemand wedje leggen over hoeveel Dumoulin-artikelen er nog komen deze week? Ik zet in op 8.

Quote:
Een authentieke wielrenner was hij zeker niet.

Juist wél toch? Hij was geen typische wielrenner, maar authentiek is Dumoulin absoluut.

0
Limal 16 augustus 2022 om 10:09

Inderdaad, net zoals bijvoorbeeld Pinot een hele authentieke renner/persoon is.

Ik zet trouwens in op vier.

0
Viktrodriguez 16 augustus 2022 om 10:20

8, per dag

0
Jean Dumas 16 augustus 2022 om 10:26

Authentiek zeker, maar ik had graag gezien dat hij netjes afscheid nam in Etten-Leur en daarna zijn besluit bekendmaakte.

0
De Dikke Dromedaris van Diemen-Zuid 16 augustus 2022 om 10:33

Dumoulin was geen ordinaire wielrenner zou mijn tekst geweest zijn.

Volgens mijn rekenmodellen komen er gemiddeld nog zo'n 2.3 artikeltjes per dag, na het het verschijnen van zijn weinig verhullende bestseller zal dit echter exponentieel toenemen.

0
Limal 16 augustus 2022 om 10:43

Benieuwd hoe die bestseller gaat heten. “Een halfzacht verhaal over ketonen en immodium” misschien?

0
De Dikke Dromedaris van Diemen-Zuid 16 augustus 2022 om 10:55

Dat vind ik een moeilijke Limal, vermoedelijk iets als “Afzien” ofzo. Het wordt pas halverwege echt interessant..

0

Haha, ondertussen heeft Raymond de tekst al aangepast.

Quote:
Een authentieke wielrenner was hij zeker. Gelukkig, ben ik geneigd te zeggen.

Wel blij dat je het nu wel geneigd bent om te zeggen Raymond! ;)

0
I Langof 16 augustus 2022 om 10:01

Zoals ik al schreef:

De relatie tussen de ploeg en Tom was sinds zijn terugkeer noot makkelijk. Ik heb gehoord, dat hij steeds nieuwe en nieuwe voorwaarden eiste. Hij kreeg wat ondersteuning, maar wilde meer en meer en wilde ook niet eens de minimum van koersdagen (volgens zijn contract – mits gezond) uitrijden.

Ik vind echt jammer, dat Tom geen motivatie en eerlijkheid meer kon opbrengen om zijn ploeg in Denmark uiteindelijk niet nog een laatste keer in steek te laten. Ten opzicht van afspraken met de ploeg lijkt dit helaas weer besluit van zijn ego zonder twee dagen naar tevoren te kijken.

Tom Dumoulin was met name op zondag avond van de ploeg definitief bevestigt op de startlijst van Tour of Denmark en dus hij was op weekend nog “angeblich” op weg naar Denemark – maar vervolgens gewoon niet verschienen. Een topsporter onwaardig.

Volgens wat ik weet, zei Tom niets tegen de ploeg over zijn beslissing niet naar Denemarken te gaan, waar hij verwacht wordt, maar hij belde alleen met bondscoach Moerenhout.

Tom’s keuze voor dit telefoontje laat echt zien hoe hij gevoelen van andere mensen respecteert en hoe hij egocentrisch is. Niets tegen zijn werkgever zegen, maar met bondscoach bellen precies tijdens deze was in Munich met EK parcours verkenning bezig.

0
Emergo 16 augustus 2022 om 10:47

Ik vraag me af hoewel % duimzuigerij in dit verhaal zit.

0
De zeekomkommer van Zevenbergen 16 augustus 2022 om 11:14

Noem je bronnen of zeg gewoon niks.

0
Lalsacien 16 augustus 2022 om 11:14

Ik heb gehoord…. Van wat ik weet… Toch eens nagaan welke bronnen je raadpleegt en of ze betrouwbaar zijn. Heel veel eigen invulling.

0
Michiel 16 augustus 2022 om 11:20

“Ik had de droom de weg daarnaartoe aan te pakken zoals ik ook de weg richting de Spelen in Tokyo aanpakte. Met een gevoel van vrijheid, op mijn manier, op mijn voorwaarden, met ondersteuning van mijn team en met mijn eigen intrinsieke motivatie als belangrijkste brandstof. Dat heeft met toen het plezier teruggebracht in de fiets dat ik zocht.” Zegt best veel over zijn einzelgangerij

0
Klein Verzet 16 augustus 2022 om 12:33

Probeer de volgende keer in het Nederlands te schrijven.

0
Michiel 16 augustus 2022 om 14:56

Klein Verzet, wat een denigrerende reactie van je. Hij is waarschijnlijk geen nederlander. De fanboys van Dumoulin laten zich wel kennen zeg

0
Bontempi1962 16 augustus 2022 om 22:06

Is het een idee dat je eerst even naleest voordat je plaatst? Je verhaal slaat als kut op Dirk.

0
josemanuelfuente 16 augustus 2022 om 10:03

Vind de uitdrukking ‘bikeporn’ toch wel een beetje overdreven.

0
De Dikke Dromedaris van Diemen-Zuid 16 augustus 2022 om 10:48

Zo’n term moet je voorzichtig mee zijn ja al mogen we zijn overwinning op Cumbre del Sol wel keiharde wielerporno noemen van mij.

0
Marik 16 augustus 2022 om 10:15

Ja inderdaad, typische of doorsnee.

0
Alfons Haavers 16 augustus 2022 om 10:22

Sinds zijn geweldig seizoen 2018 heeft hij zijn topniveau zelden nog gehaald. 1 overwinning slechts sindsdien, en natuurlijk ook wel die knappe zilveren medaille op de OS vorig jaar en in 2020 een prima Tour.

Nu zijn we 4 seizoenen verder, voor een wielrenner is dat lang. Dat die teleurstellingen gaan wegen en je jezelf op een gegeven moment niet meer op datzelfde niveau ziet terugkomen om mee te doen voor winst in een grote ronde, vind ik niet zo vreemd. Kijk naar Fabio Aru, even oud als Dumoulin en ondertussen ook al zijn fiets aan de haak gehangen. Stoppen op je 31 is op zich niet zo uitzonderlijk als wielrenner.

Ligt het dan aan Dumoulin zijn eigen fysieke capaciteiten die na de knieblessure of overtraining een knauw hebben gekregen? Ontbreekt het 'heilige vuur' en kan hij al die opofferingen niet meer opbrengen? Of is het niveau sindsdien gewoon nog verder gestegen? Moeilijk te zeggen, maar ik kan het in ieder geval best begrijpen dat hij geen zin heeft om op iets lager niveau te blijven meepeddelen als rittenkaper of knecht.

'Zonde', 'gemiste kans', etc. lees je vaak, maar is dat zo? Misschien was het met een andere kop erop nu ook wel voorbij geweest op het hoogste niveau en heeft Tom er net wel alles heeft uitgehaald dat er in zat? Winst in een grote ronde, podium in de Tour en de regenboogtrui in het tijdrijden, iets waar veel andere goede renners die er vaak dichtbij zaten alleen maar van kunnen dromen.

0
De Dikke Dromedaris van Diemen-Zuid 16 augustus 2022 om 10:27

standaard / ordinair / alledaags / geen gewone ;-)

0
De Siepel 16 augustus 2022 om 10:36

Al die criticasters over Dumoulin….ik begrijp het niet. Wat een prachtige sportmomenten heeft hij ons gegeven. Tom bedankt. Het ga je goed.

0
Lay On 16 augustus 2022 om 14:14

Waar zie jij ‘al die criticasters’? Of is dat een standaardopeningszinnetje om jezelf even te onderscheiden??

0
De Siepel 16 augustus 2022 om 16:54

@Lay On heb je last van je ogen? Denk dat jij jezelf graag op de voorgrond wilt zetten.

0
ti-raleigh 16 augustus 2022 om 12:06

Het ging in 2018 al mis, na de Tour. Tom wilde betere ondersteuning in de Tour en was niet tevreden met de aangekondigde versterkingen bij DSM. Waarop zijn kop vol chagrijn kwam en de rest is history.

0
Reutemeteut 16 augustus 2022 om 12:28

Tom, de denker; de filosoof; intelligent; zoon van academici; hoofd vol; benen leeg; overpeinzingen; diepgang; gepieker; getob; het licht; de donkerte; Plato; Karl Marx; twijfels; argumenten; debat; linksom; rechtsom; rechtdoor; de donkerte; het licht; getob en gepieker; biseksueel; grijze massa; aan het werk; tikkie terug, en weer door.

Het ga je goed!

0
Pizzi 16 augustus 2022 om 13:14

Allemachtig, was de jenever in de aanbieding?

0
Michiel 16 augustus 2022 om 13:24

Biseksueel?

0
Blackcanyon 17 augustus 2022 om 06:35

Die roze trui betekende dat hij eerste in t algemeen klassement stond in de giro. … verkeerd begrepen misschien?

0
Klein Verzet 16 augustus 2022 om 12:44

Was ’t wel liefde voor het spel, voor de “grote puzzel,” voor de fiets? Als je lichaam je door overtraining in de steek laat dan rest slechts een remedie: geduld, eindeloos geduld. Maar Dumoulin gunde zichzelf niet de rust om zoals Marianne Vos gestaag te werken aan herstel. Slechts een miniem halfjaartje min of meer aan de kant bracht hem daarna van de ene versukkeling in de ander. Nu verdwijnt hij (voorgoed?) uit de schijnwerpers. Voor Tom Dumoulin hoop ik dat ie minstens net zo’n groot enigma zal worden als … Jan Raas: ver verstopt van de hijgende media, maar temidden van een klein beschermd gezelschap, met een kaartjeleggen, een fietstochtje, een duurloopje van 10km in amper 32 minuten, een zwemtochtje, met … zijn vrouw en lieve kindertjes. En heel misschien stiekem op weg naar de triatlon … waardoor alles opnieuw zou kunnen beginnen. Parijs 2024 is niet ver meer.

0
Reutemeteut 16 augustus 2022 om 13:16

Nee joh, lekker tot in den treure ouwehoeren over de Tour van Bau en Lau in Live Slow, Ride Fast toch!

0
Hensie 17 augustus 2022 om 09:12

Blijf eens van de drugs af.

0
De Steekvlieg van de Grebbeberg 16 augustus 2022 om 13:00

Er zijn waarschijnlijk precies 0 (nul) andere wielrenners die schijnbaar per ongeluk prof worden nadat ze zijn uitgeloot voor een studie medicijnen. Er zijn precies 0 (nul) andere Nederlandse winnaars van de Giro en precies 0 (nul) andere Nederlandse wereldkampioenen tijdrijden. Ik zou zeggen hou op met dat zure gedoe en zie de wielren carrière van Dumoulin als een voorbeeld van hoe het leven je kan verrassen juist als het anders gaat dan je van plan bent.

0
Sammysosa 16 augustus 2022 om 13:17

Amen! Precies mijn gevoel. Dankbaar voor de wielrenner Dumoulin op én naast de fiets. Die openlijk (zei het te veel) durfde te twijfelen, kom daar nog maar eens om.

0
Primoz Zomirp 16 augustus 2022 om 16:55

Ik ben hier met I Langof eens.

Tom’s wielrennercarrière was geweldig. Er is een van de grote ronde winnaars. Hij heeft medaille van het WK en OS. Maar ik kijk naar hem uit de perspectieve van de ploeg. Hij is niet de enige met zo’n palmares binen de ploeg, en bijzonders Jumbo Visma lijkt meer dan de som van de individuen.

Ik ben fan van Primoz Roglic en ik was blij als ik hoorde dat Primoz zijn eerste keer op de tijdritfiets bijna net zo goed was als Tom Dumoulin. Dumoulin was een synoniem voor tijdrit-kwaliteit.

Sinds Tom bij Jumbo-Visma zit, denk ik wat anders erover. Tom is precies niet, wat de ploeg is!

Ik heb in forum de 10 regels van Jumbo-Visma gelezen, maar Tom lijkt meest van deze regels te breken.

Tom was snel tevreden, maar Jumbo Visma is een vooruitstrevende ploeg: Tom was de mening dat Pogacar niet te kloppen was (zijn interview na Criterium Maastricht) – de ploeg heeft bewezen, dat Pogacar wel te kloppen was.

Bij Jumbo Visma zijn mensen direct, maar niet onbeschoft – ik vond zijn interview na de NK tijdrit erg arrogant: “maar één iemand die aanspraak maakt op die WK-plek en dat ben ik”.

Samenwerking is belangrijk, ze complimenteren elkaar – Tom ging alleen of met z'n tweeën op de hoogte, mocht graag alternatieve en aparte trainingsprogramma.

Een afspraak is een afspraak – maar niet voor Tom tijdens de 7e Touretappe 2020, en vaak ook niet later. Hoe vaak hebben wij hem op TV naast de ploegauto gezien want hij wilde tijdens een rit nog de tactiek wisselen…

Absolute toewijding en commitment en elkaar beter maken? Primoz wilde de grote ronde nog met gebroken ruggenwervels uitrijden. Tom verliet Vuelta omdat hij moe was. Tom wilde alleen lekker koersen (zijn interview na de NK wegrit).

Verantwoordelijkheid geven en verantwoordelijkheid nemen…Hoe voelden zich zijn ploeggenoten in Denemarken als hij gewoon niet daar was? Hij was de ochtend van zijn stop per direct nog wel op de officiële startlijst.

Open zijn, praten met elkaar … Dumoulin zei na de Maastricht criterium, dat hij een briefje met zijn besluit naar de ploeg gestuurd heeft… dus alleen “via facti”.

Bij de ploeg doen moeite om elkaar en elkaars thuissituatie te kennen. Tom verklaarde vaak in de interviews (bijvoorbeeld met Thijs), dat hij dit niet wilde.

Misschien nog de laatste regel: Als je bij onze ploeg wilt meewerken, doe je dat volgens deze manier. Wat schrijft Tom in zijn afscheidsbriefje: “… aan te pakken … op mijn manier, op mijn voorwaarden …”

0
de dorpspastoor 16 augustus 2022 om 19:52

Ik denk dat het illustreert hoe zwaar het wielerbestaan kan zijn, en hoe sterk je in je schoenen moet staan. Valpartijen, druk, nederlagen, 24-7 en 365 dagen per week opletten op wat je eet, hoe je slaapt en traint, en invullen waar je bent. Bakken fans en haters die hun mening klaar hebben. Journalisten, aandacht, verering en verkettering.

Iemand als Dumoulin laat eigenlijk zien hoe bijzonder het is wat een Valverde laat zien. Die op zijn ouwe dag nog altijd gretig en gemotiveerd is, ondanks alle successen en tegenslagen. Ik ben dan ook benieuwd hoeveel renners als Dumoulin we de komende jaren gaan zien; renners die eigenlijk nog prima mee zouden kunnen, maar het gewoon niet meer trekken.

0
Gimondi 17 augustus 2022 om 01:08

Het is moeilijk om aan de top te komen, maar nog veel moeilijker om aan de top te blijven. Dat is alleen voor de echte toppers weggelegd. Dat is Tom helaas niet gelukt. Verkeerde keuzes (in 2018 had Tom vol voor de Tour moeten gaan en de Giro niet moeten rijden, waarom niet een keer voor de Vuelta gegaan, sowieso lang gewacht met de keuze om klassementsrenner te worden, het vertrek bij Sunweb), pech maar vooral zijn mentale toestand stonden daaraan in de weg. Jammer, een beetje teleurstellend, maar desalniettemin heb ik genoten van de prestaties van Tom op de fiets.

0

Headlines

Populair

Materiaalzone