Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Sinds WK in Hoogerheide geen écht duel Van Aert-Van der Poel meer: hoe groot is de kloof?
Analyse Met de deelname van Mathieu van der Poel in Namen kreeg het veldrijden afgelopen zondag al een eerste populariteits-boost, maar als de wereldkampioen dit weekend in de crossen van Antwerpen (zaterdag) en Hofstade (maandag) lijnrecht tegenover Wout van Aert staat, gaat de cross pas echt ontploffen. Alleen is de vraag: mogen we ook een echt duel verwachten? Dit zeggen de cijfers.
Wie het veldrijden een beetje volgt, kan op basis van zijn eigen gevoel wel stellen dat Van der Poel de afgelopen jaren duidelijk de bovenhand nam. De stand qua wereldtitels is 7 tegen 3, mede omdat Van Aert niet in alle grote kampioenschappen aan de start kwam. De twee hebben allebei hun dominante periodes gehad doorheen hun carrière, toch is het pas in de laatste twee seizoenen dat er aan Van der Poel écht helemaal niets meer te doen is.
Fase 1: Zware parcoursen en pech enige achilleshiel Van der Poel
We kijken om die stelling te kunnen staven terug naar de uitslagen van de laatste vijf veldritseizoenen. Coronawinter 2020-2021 was er een van meerdere gezichten voor Van der Poel: met name in de zwaardere parcoursen liep het soms mis. In Gavere moest hij Tom Pidcock bergop laten rijden, in Overijse was dat – na een lekke band – Van Aert. Zeer vaak lag de pechfactor aan de basis van de nederlaag van Van der Poel, zoals in Herentals, waar hij een voorsprong van meer dan een minuut moest prijsgeven.
Maar op het loopparcours van Dendermonde gaf Van Aert dan weer crossles met een immens verschil, weliswaar op een atypische omloop. Van der Poel zette wel de puntjes op de i op het WK in Oostende, maar met 6-3 kregen we een redelijk evenwichtige winter.
Van Aert kon soms winnen na de pech van Van der Poel – foto: Fotopersburo Cor Vos
Fase 2: Rugproblemen Van der Poel brengen evenwicht tussen Grote Twee
Het was ook de periode dat, juist op die zwaardere omlopen, de rug soms opspeelde bij de zevenvoudige wereldkampioen. Dat werd een jaar later pijnlijk duidelijk toen hij opnieuw in Dendermonde de zege moest laten en in Zolder zelfs moest opgeven. Zowel op de weg als in het veld werd die rug een probleem voor de inwoner van Schilde, die prompt de rest van zijn winter annuleerde om erger te voorkomen. Het pad lag voor Van Aert in principe open voor de wereldtitel, maar omdat de regenboogtrui dat seizoen in het Amerikaanse Fayetteville werd verdeeld, maakte hij de overzeese trip niet, tot jolijt van Pidcock.
De winter nadien kwam Van der Poel na dat bewuste WK in Australië ook niet met het beste gevoel uit zijn wegcampagne. Dat zorgde er wel voor dat het niveau de wereldkampioen en zijn Belgische opponent plots heel dicht bij elkaar kwam te liggen. Uiteindelijk werd het die winter zelfs 6-5 in het voordeel van Van Aert, die al vroeg in het seizoen spannende duels in Heusden-Zolder, Diegem en Loenhout op zijn naam zette. In Koksijde en Zonhoven won hij met groot verschil, waardoor hij als grote winnaar uit de kerstperiode kwam.
Fase 3: WK in Hoogerheide is een mentaal keerpunt
Na een trainingsstage en een break van een tweetal weken kwam Van der Poel dominanter terug in competitie, en was hij het deze keer die Van Aert kon aftroeven in de sprint in Benidorm. Op het WK in Hoogerheide hadden de twee ook al snel door dat ze elkaar niet konden kwijtspelen, en dat probeerden ze in het tweede deel van die koers met ruim 50.000 toeschouwers niet meer. De fans kregen het verwachtte duel, maar door een vroege aanzet in de sprint pakte Van der Poel voor eigen volk wel zijn volgende wereldtitel.
Het was een mentale dreun voor Van Aert, die net heel de winter gelijke tred had kunnen houden. Voor Van der Poel dan weer de broodnodige opsteker en het definitieve einde van zijn rugproblemen. Je zag hem met meer vertrouwen het wegseizoen ingaan, en daarin begon hij met monumentenwinst in Milaan-San Remo en Parijs-Roubaix en de wereldtitel op een nog hoger niveau dan voordien rond te rijden. Eentje dat Van Aert ook in die discipline niet kon bijbenen, met name op de momenten dat het er écht toe deed.
Was de sprint in Hoogerheide een keerpunt? – foto: Fotopersburo Cor Vos
Fase 4: Totale dominantie Van der Poel, Van Aert op de sukkel door wegblessures
Dat werd in de crosswinter 2023-2024 zeer duidelijk. Van der Poel begon die winter meteen met een masterclass tegen Van Aert in Mol, en dat zou hij in zes van de zeven volgende duels gladjes overdoen. Van Aert wist hoe laat het was en verloor meteen met een groot verschil. Heel die winter zou hij niets meer tegen zijn concurrent kunnen doen, met verschillen vaak groter dan anderhalve minuut. Alleen toen pech in Benidorm Van der Poel nekte in de slotronde, was Van Aert klaar om toe te slaan. Hij besloot uiteindelijk zelfs het WK niet te rijden, en een echte tweestrijd tot op de streep kwam er zo geen enkele keer.
Vorige winter werd het aantal duels beperkt tot drie. Van Aert was met een knieblessure uit de Vuelta gekomen en had sowieso al niet zijn beste vorm te pakken, en dan werd hij voor de eerste confrontatie in Mol nog eens ziek ook. Uiteindelijk hield hij zich knap staande in Loenhout en Maasmechelen, maar de allerbeste Wout van Aert kregen we niet te zien. Ook niet op het WK in Liévin, waar hij verrassend nog aan de start kwam na een last minute-keuze, maar na een verschrikkelijke start nooit in het verhaal voorkwam.
Fase 5: Weinig duels, weinig kansen voor Van Aert?
Nu Van der Poel 12 van de meest recente 13 confrontaties op zijn naam schreef, en in Benidorm enkel verloor door pech, moeten we niet twijfelen dat de zevenvoudige wereldkampioen opnieuw de torenhoge favoriet is. Zijn niveau is op alle terreinen hoger gaan liggen dan dat van Van Aert: alleen op zware klimparcoursen en modderomlopen kon Van Aert in het verleden in de buurt komen, maar op dat terrein zullen de twee elkaar deze winter niet eens treffen. In Antwerpen, Hofstade, Mol en Zonhoven zullen de zandkwaliteiten overheersen, in Loenhout kan het alle kanten uit, afhankelijk van de regenval.
Van Aert zal zich dus weinig illusies maken, en lijkt al meer op de weg gefocust. Een laatste duel is al geleden van het WK in Hoogerheide, begin 2023. Maar de renner van Visma | Lease a Bike heeft nu wel het voordeel dat hij zonder enige miserie uit het wegseizoen is gekomen. In tegenstelling tot Van der Poel, die door de naweeën van een longontsteking soms een lastige tijd had. Zijn opbouw is bovendien meer op het WK gefocust. Zorgt dat ervoor dat de twee dichter bij elkaar liggen of niet? We zien het komend weekend.
Om dan uiteindelijk tóch weer aan de start te staan net zoals vorig jaar. Aan de ene kant is het lovenswaardig natuurlijk want het tekent zijn talent dat hij dan toch weer een zilveren medaille pakt. Aan de andere kant is het ook een beetje een slap spelletje dat gespeeld wordt want op moment suprême past het WK opeens wél in de opbouw richting wegseizoen. Komende maanden waarschijnlijk van hetzelfde laken een pak. Tikkie lafjes.
Wat ik niet goed snap is dat Wout in het voorjaar de laatste jaren (afgezien van knieblessure) een veel minder niveau haalt dan in juli. In juli is hij echt wereldtop. In het voorjaar is het vaak net eronder. Met alle kennis en trainers die ze bij Visma-LAB in huis hebben moet dat toch te verbeteren zijn?
Want ik wil nu echt we-tuh-huh…
van de Bee Gees.....en er momenteel slechts één van hun nog in leven is.
Bij zijn wereldtitels kwam ook meer geluk kijken.
De halve veldloop en de speciale bandjes.
Vooral die laatste wint hij daardoor.
En Hoogerheide was gewoon een sprint omdat het parcours niet selectief genoeg was.
Dat van der Poel daar wint, is niet echt aan externe omstandigheden toe te schrijven.
Beide zijn daar niks noemenswaardig tegengekomen en er waren ook geen hele rare omstandigheden, zoals in Valkenburg waar het een veldloop werd.
Ik snap gewoon niet zo goed waarom wielerflits het wil laten voorkomen of het close is.
Er is er gewoon een beter dan de rest en van Aert komt daar voorlopig nog het dichtst bij in de buurt.
Wellicht op hetzelfde level als Van Aert, die 3 dagen
voor Antwerpen, vandaag voor de 1ste keer op zijn crossfiets zat.
En ik begrijp het helemaal al niet van Team Visma. De Nederlanders hebben toch al de naam dat ze van Van Aert een knecht willen maken van de ploeg en dat hij niet voor eigen kans mag gaan. En dan ga je een programma maken waarin een Belg, niet mag starten in de belangrijkste cross van het jaar (veldrijden is de volkssport in België), weliswaar in Nederland/Hulst maar toch op een steenworpafstand van zijn eigen regio/woongebied. Want zo'n cross belemmert zijn wegseizoen bepaalt een stafmedewerker van de ploeg? Dit is een vreemd beleid van de ploeg dat onnodig de (Belgische) fans voor het hoofd stoot.
Respect voor wat Visma/voorheen Jumbo heeft bereikt, maar hier slaan ze door.