Percentages tot wel 20%: uitdagende gravelstrook in Vuelta belooft spektakel en chaos(?)
In de zesde etappe van de Vuelta a España 2026 zit het venijn hem pas echt in de staart. De meeste renners zullen niet uitkijken naar de Tramo de Tierra, een onverharde strook van drie kilometer, met bijzonder steile stijgingspercentages. Maar wat mogen de coureurs nu precies verwachten?
Na de sprintkans op woensdag volgt er vandaag weer een dag voor de klimmers in de Vuelta a España. Op het zware parcours tussen Alcossebre en Castellón krijgen de renners toch weer heel wat hoogtemeters voorgeschoteld. Vooral op de laatste klim, met een onverhard stuk van 3 kilometer aan 10%, zullen er verschillen gemaakt worden.

Als we de hele rit onder de loep nemen, dan zien we dat de renners over een afstand van 177,5 kilometer ongeveer 3.000 hoogtemeters moeten overwinnen. Bovendien is het geen gewone bergrit, want in de finale wacht er dus een lastige onverharde strook van 3,1 kilometer met een gemiddelde stijgingspercentage van liefst 10,8 procent.
Tweevoudig Vuelta-winnaar Pedro Delgado verkende eerder al de uitdagende gravelstrook:
Het is in feite een verlengde van de Alto de Desierto de las Palmas (7,2 km à 5,4%), die de renners eerder al krijgen voorgeschoteld in de etappe. Na een afdaling volgt dezelfde beklimming opnieuw, maar dit keer volgt er nog een onverharde uitsmijter.
Dit onverharde gedeelte heeft ook een naam: de Tramo de Tierra. Deze gravelstrook is bijzonder pittig. Op sommige momenten loopt het wegdek omhoog aan 20%, en het is vanwege de ruwe ondergrond ook opletten voor lekke banden.
Het is voor het koersverloop te hopen dat de renners bespaard blijven van mechanische malheur. Eerder dit jaar lag de strook overigens nog bezaaid met stenen (te zien in de video), maar die zijn recent door machines fijngemalen.

De gevreesde slotklim in de Vuelta
Na ruim drie kilometer afzien, komen de eerste renners boven op de Puerto El Bartolo. Na de afdaling volgen nog ongeveer tien vlakke kilometers tot de finish in Castellón.

deze dan gereden hebben met een gravelbike ipv een wegfiets ?
Daar kregen ze maar liefst 64 km aan gravelwegen, inclusief circa
5 forse klimmen tot 18% om over te geraken.
De ene gravelweg is niet de andere gravelweg.
Paar weken geleden nog in limburg even gereden. op sommige reed ik lekker, op andere had ik gewild dat ik nog bredere banden had.
Op sommige wegen reed je lekker op andere reed je lek?
Strade Bianche is allesbehalve champagnegravel. Dat laatste heb je in het Gooi, maar in Italie is het echt een stuk grover, zelfs de betere stroken. wasborden, geulen van water, grove stenen, het is allemaal op vrijwel elke strook van de Strade te vinden.
De strook hier ziet er ook wel op de limiet uit, maar de ervaring leert dat zo'n strook normaliter aardig wordt geprepareerd. Daarnaast rij je omhoog, wat het een stuk minder problematisch maakt.
er nog rotsblokken en dikke stenen.
Maar het pad is nu vereffend tot een gravelsnelweg.
Jarno Widar was alvast blij dat iemand deze verkend had en
bevestigde dat de gravel er goed bijlag en hij ernaar uit keek
om daar te rijden. Waarom dit dan onnodig dramatiseren?