Materiaalzone 
Fietstoerisme 
Monumenten in opbouw, maar Lotte Kopecky staat klaar om ze te domineren
Analyse Dat Tadej Pogačar langzaam maar zeker dichter bij Eddy Merckx komt qua aantal Monumentzeges, weten we al een tijdje. Met Milaan-San Remo pakte de Sloveen zijn elfde. Merckx krijgt het stilaan warm, al zal hij met zijn negentien overwinningen nog wel tot Luik-Bastenaken-Luik van volgend jaar rustig slapen. Maar hoe zit dat eigenlijk bij de vrouwen?
Het korte antwoord: die vergelijking loopt mank. Niet omdat er geen dominante kampioenen zijn, maar omdat het hele idee van “Monumenten” in het vrouwenwielrennen pas recent echt vorm heeft gekregen. Waar bij de mannen al meer dan een eeuw vijf vaste Monumenten bestaan, is dat bij de vrouwen historisch gezien veel minder duidelijk. Voor deze ranglijst rekenen we daarom vijf koersen mee die vandaag het dichtst bij dat statuut komen: de Trofeo Alfredo Binda, Milaan-San Remo, de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix en Luik-Bastenaken-Luik.
Die selectie is deels historisch, deels pragmatisch.
Lang vóór er sprake was van Monumenten, had het vrouwenwielrennen namelijk al een eigen referentiepunt: de Trofeo Alfredo Binda. Die wedstrijd bestaat sinds 1974 en gold lang als één van de belangrijkste eendagskoersen voor vrouwen. Grote namen drukten er hun stempel: Marianne Vos won er vier keer, Elisa Balsamo drie keer en Nicole Cooke twee keer. Het is geen officieel Monument, maar vervulde jarenlang wél die rol in de praktijk.
Neem Milaan-San Remo: dat is historisch gezien het oudste Monument bij de vrouwen, met een eerste editie in 1999. Maar op de erelijst gaapt een kloof van bijna twintig jaar. Pas sinds vorig seizoen staat de wedstrijd opnieuw op de kalender. Continuïteit, nochtans essentieel om records op te bouwen, ontbrak lange tijd.
De teller van Marianne Vos staat -voorlopig – op vijf monumentale zeges – foto: Fotopersburo Cor Vos
Vlaanderen als ankerpunt
In dat opzicht is de Ronde van Vlaanderen het ankerpunt. Met inmiddels meer dan twintig edities heeft die koers veruit de rijkste geschiedenis onder de moderne klassiekers. Andere koersen zijn van veel recentere datum: Luik-Bastenaken-Luik bestaat pas sinds 2017 en Parijs-Roubaix zag zelfs pas in 2021 het levenslicht. De Ronde van Lombardije ontbreekt voorlopig nog op de vrouwenkalender, al wordt gefluisterd dat daar verandering in komt.
Vier van de vijf monumenten van de mannen hebben – vandaag – dus ook een vrouwenversie, waardoor deze koersen vanzelfsprekend belangrijk zijn. De Amstel Gold Race voor dames bestaat eveneens en zou, gezien de indrukwekkende erelijst, eigenlijk tot een vrouwenmonument gerekend kunnen worden. Toch doen we dat niet, omdat het bij de mannen ook geen monument is.
Er is geen duidelijke regel of definitie, dus iedereen bepaalt voor zichzelf wat hij of zij als monument ziet. Wij kiezen daarom voorlopig voor deze vijf. Maar stel dat Lombardije er straks ook bij komt: hebben we bij de dames dan ineens zes monumenten? Dat zijn vraagstukken voor de toekomst.
Blijft de vraag: wie won dan de meeste Monumenten?
Unieke kans voor Kopecky
Als we bovenstaande vijf koersen samen tellen, delen vier rensters momenteel de leiding met elk vijf zeges: Marianne Vos, Elizabeth Deignan, Elisa Longo Borghini en Lotte Kopecky. Daarachter volgen Maria Canins en Annemiek van Vleuten met vier zeges. Met drie overwinningen vinden we Zoulfia Zabirova, Mirjam Melchers, Nicole Cooke en Anna van der Breggen terug.
En dus ligt er zondag een unieke kans voor Lotte Kopecky. Wint ze opnieuw de Ronde van Vlaanderen, dan pakt ze – althans voor ons – haar zesde Monument en wordt ze alleen recordhoudster. Een positie die zelfs Pogačar voorlopig nog niet kan claimen.
Reacties zijn gesloten.